Tetep Keneh Tumuwuh dina Rama

Urang Korinta keur papencar jadi golongan-golongan pangagum — kuring nuturkeun Paulus, kuring nuturkeun Apolos — sarta Paulus nyebut éta kabudak-budakan. Nu melak jeung nu nyiram lain nanaon; Rama urang anu ngajadikeun tumuwuh. Naon anu diwangun ku unggal jalma dina hiji-hijina pondasi bakal dibuktikeun ku seuneu.

Pasal 3.

Dulur-dulur, kuring teu bisa nyarita ka aranjeun lir ka jalma-jalma nu hirup nurutkeun Roh, tapi lir ka jalma-jalma nu kadagingan — nya eta orok dina Kristus. Aranjeun ku kuring diparaban susu, lain kadaharan nu teuas, sabab aranjeun harita can sanggup narimana. Nepi ka ayeuna oge aranjeun tetep can sanggup. Aranjeun teh masih keneh kadagingan. Sabab di antara aranjeun aya sipat sirik jeung pacengkadan, lain hartina aranjeun teh kadagingan, hirup nurutkeun ukuran manusa? Sabab waktu nu saurang ngomong, “Kuring mah milu ka Paulus,” ari nu saurang deui, “Kuring mah milu ka Apolos,” lain hartina aranjeun teh kalakuanana kawas manusa biasa?

Jadi naon atuh Apolos teh? Naon Paulus teh? Ngan abdi-abdi anu jadi lantaran aranjeun palercaya, masing-masing nurutkeun tugas anu dipaparin ku Gusti. Kuring melak, Apolos nyebor, tapi Rama urang anu numuwuhkeun. Jadi nu melak jeung nu nyebor mah lain naon-naon — ngan Rama urang anu numuwuhkeun. Nu melak jeung nu nyebor teh sarua bae; masing-masing bakal narima ganjaranana sorangan luyu jeung gawena sorangan. Sabab urang teh batur gawe Rama urang; aranjeun teh pepelakan-Na, wawangunan-Na.

Ku sih kurnia anu dipaparin ku Rama urang ka kuring, kuring geus masang pademen lir tukang ngadegkeun wawangunan anu wijaksana, tuluy aya deui nu ngawangun di luhurna. Masing-masing kudu ati-ati kumaha carana ngawangun di luhur eta. Sabab taya saurang ge nu bisa masang pademen sejen salian ti nu geus aya, nya eta Yesus Kristus. Ayeuna lamun aya nu ngawangun di luhur pademen tea ku emas, perak, batu-batu permata, kayu, jukut garing, atawa jarami, pagawean masing-masing bakal tembong tetela, sabab Poe eta bakal nembongkeunana, lantaran seuneu anu bakal ngungkabna, jeung eta seuneu keneh anu bakal nguji kumaha rupana pagawean masing-masing. Lamun pagawean nu diwangun ku saurang tetep tahan, manehna bakal narima ganjaran. Lamun pagawean saurang kaduruk, manehna bakal rugi — tapi dirina sorangan mah bakal salamet, ngan saukur kawas nu leupas tina seuneu.

Na aranjeun teu nyaho yen aranjeun teh Bait Rama urang, jeung Roh Rama urang linggih di jero diri aranjeun? Lamun aya nu ngaruksak Bait Rama urang, manehna bakal dibinasakeun ku Rama urang. Sabab Bait Rama urang teh suci, jeung eta Bait teh nya aranjeun.

Ulah aya nu ngabobodo diri sorangan. Lamun di antara aranjeun aya nu ngarasa wijaksana dina jaman ayeuna, sing daek jadi bodo heula, supaya bisa jadi wijaksana nu saenyana. Sabab kawijaksanaan dunya ieu teh kabodoan ceuk Rama urang. Sabab ceuk Kitab Suci, “Mantenna nyangker nu wijaksana dina kalicikanana sorangan,” jeung deui, “Rama urang uninga kana pikiran jalma wijaksana, yen eta kabeh teh mubadir.” Jadi ulah aya nu agul ku manusa. Sabab sagala perkara teh milik aranjeun, boh Paulus, boh Apolos, boh Kepas, boh dunya, boh hirup, boh maot, boh nu ayeuna, boh nu bakal datang — kabeh teh milik aranjeun, jeung aranjeun teh kagungan Kristus, sarta Kristus teh kagungan Rama urang.