ايستر بادشاهه جي تخت جي ويجهو اچي ٿي

آستر شاهي لباس پائي بنا سڏ جي اندرين صحن ۾ بيهي ٿي؛ سونو عصا اڳتي وڌي ٿو، ۽ کيس اڌ بادشاهي پيش ڪئي وڃي ٿي. هوءَ رڳو هڪ دعوت گهري ٿي، پوءِ ٻي. هامان خوشيءَ ۾ ٻاهر نڪري ٿو، مردڪيءَ تي ڪاوڙ ۾ ڀڙڪي ٿو، ۽ هڪ ٿنڀو ٺهرائي ٿو.

باب 5.

ٽئين ڏينهن ايستر شاهي لباس پهري، محل جي اندرئين صحن ۾، بادشاهه جي هال جي سامهون بيٺي. بادشاهه پنهنجي شاهي تخت تي هال ۾، محل جي دروازي جي سامهون ويٺو هو. جڏهن بادشاهه راڻي ايستر کي صحن ۾ بيٺل ڏٺو، تڏهن هوءَ سندس نظر ۾ مقبول ٿي، ۽ هن پنهنجي هٿ ۾ جيڪو سون جو عصو هو سو اڳتي وڌايو. ايستر ويجهو اچي عصي جي چوٽيءَ کي هٿ لاتو.

بادشاهه پڇيو تہ ”راڻي ايستر، ڇا ڳالهه آهي؟ تنهنجي ڪهڙي گذارش آهي؟ اڌ بادشاهي تائين تو کي ڏني ويندي.“

ايستر چيو تہ ”جيڪڏهن بادشاهه کي وڻي تہ اڄ هو ۽ هامان انهيءَ ضيافت ۾ اچن جيڪا مون تيار ڪئي آهي.“

بادشاهه چيو تہ ”هامان کي جلدي آڻيو، تہ جيئن ايستر چيو آهي تيئن ڪجي.“ پوءِ بادشاهه ۽ هامان انهيءَ ضيافت ۾ آيا جيڪا ايستر تيار ڪئي هئي.

شراب جي دوران بادشاهه ايستر کي چيو تہ ”تنهنجي عرض ڇا آهي؟ اها مڃي ويندي. تنهنجي گذارش ڇا آهي؟ اڌ بادشاهي تائين بہ تنهنجي آهي.“

ايستر وراڻيو تہ ”منهنجي عرض ۽ منهنجي گذارش هيءَ آهي: جيڪڏهن مون بادشاهه جي نظر ۾ مقبوليت ماڻي آهي، ۽ هن کي منهنجي عرض مڃڻ ۽ منهنجي گذارش پوري ڪرڻ وڻي، تہ بادشاهه ۽ هامان انهيءَ ضيافت ۾ اچن جيڪا آءٌ سندن لاءِ تيار ڪندس. سڀاڻي آءٌ اهو ئي ڪندس جيڪو بادشاهه چوي ٿو.“

هامان جي ڪاوڙ مردڪاي تي ڀڙڪي ٿي

هامان انهيءَ ڏينهن خوش ۽ دل ۾ شادمان ٿي نڪتو. پر جڏهن هن ڏٺو تہ مردڪاي بادشاهه جي دروازي تي نہ اُٿيو ۽ نہ سندس اڳيان ڏڪيو، تڏهن هامان مردڪاي تي ڪاوڙ سان ڀرجي ويو. تڏهن بہ هامان پاڻ کي روڪي گهر ويو. پوءِ پنهنجن دوستن ۽ پنهنجي زال زرش کي گهرايائين. هامان کين پنهنجي دولت جو شان، پنهنجن گهڻن پٽن، ۽ اهو ٻڌايائين تہ بادشاهه کيس ڪيئن عزت ڏني ۽ بادشاهه جي اميرن ۽ نوڪرن کان مٿي ڪيئن بلند ڪيو.

هامان وڌيڪ چيو تہ ”ايترو ئي ناهي. راڻي ايستر پنهنجي ضيافت ۾ بادشاهه سان گڏ رڳو مون کي ئي سڏيو، ۽ سڀاڻي لاءِ بہ بادشاهه سان گڏ مون کي سڏيو اٿس. پر جڏهن بہ آءٌ يهودي مردڪاي کي بادشاهه جي دروازي تي ويٺل ڏسان ٿو، تڏهن اهو سڀ مون کي ڪجهہ بہ فائدو نہ ٿو ڏئي.“

سندس زال زرش ۽ سڀني دوستن چيو تہ ”ستر پنج فوٽ اوچو هڪ ٿنڀو ٺهرائي ڇڏ. صبح جو بادشاهه کي عرض ڪر تہ مردڪاي کي انهيءَ تي ٽنگيو وڃي. پوءِ بادشاهه سان گڏ خوشيءَ سان ضيافت ۾ وڃ.“ هامان کي اها ڳالهه وڻي، تنهنڪري ٿنڀو ٺهرايائين.