ڇپيل
ڪتاب

آستر پنهنجي قوم لاءِ اڳتي وڌي ٿي

مردڪي ٽاٽ پائي دروازي تي دانهون ڪري ٿو، پوءِ آستر تي زور ڀري ٿو: سندس محل کيس نه بچائيندو، ۽ ڪير ٿو ڄاڻي ته شايد هوءَ اهڙي ئي وقت لاءِ تخت تائين پهتي هجي. هوءَ ٽن ڏينهن جو روزو رکائي ٿي ۽ سڏ کانسواءِ بادشاهه وٽ وڃي ٿي — جي مران ته مران.

باب 4.

جڏهن مردڪيءَ کي سڀ ڪجهه معلوم ٿيو جيڪو ٿيو هو، تڏهن پنهنجا ڪپڙا ڦاڙي، ٽاٽ ۽ خاڪ پائي، شهر ۾ نڪري وڏي آواز سان ڏکويل رڙيون ڪرڻ لڳو. هو رڳو بادشاهه جي دروازي تائين ويو، ڇاڪاڻ تہ ماتم جي ڪپڙن ۾ ڪنهن کي بہ اندر وڃڻ جي اجازت نہ هئي. جنهن بہ صوبي ۾ بادشاهه جو حڪم ۽ فرمان پهتو، اتي يهودين ۾ وڏو ماتم ٿيو. اهي روزا رکندا، روئندا ۽ واهه ويلا ڪندا رهيا، ۽ ڪيترا ٽاٽ ۽ خاڪ ۾ پيا رهيا.

جڏهن آستر جي ٻانهين ۽ خواجه سرائن کيس ٻڌايو، تڏهن راڻي سخت ڏکايل ٿي. هن مردڪيءَ لاءِ ڪپڙا موڪليا تہ سندس ٽاٽ جي جاءِ تي پائي، پر هن قبول نہ ڪيائين. آستر بادشاهه جي خواجه سرائن مان هتاڪ کي، جيڪو سندس خدمت لاءِ مقرر ٿيل هو، سڏيو ۽ کيس مردڪيءَ ڏانهن موڪليائين تہ معلوم ڪري اهو ڇا آهي ۽ ڇو آهي. تنهنڪري هتاڪ نڪري بادشاهه جي دروازي جي سامهون شهر جي چوڪ ۾ مردڪيءَ وٽ ويو، مردڪيءَ هتاڪ کي اهو سڀ ڪجهه ٻڌايو جيڪو مردڪيءَ سان ٿيو هو، ۽ اها پوري رقم بہ جيڪا هامان يهودين کي ناس ڪرڻ لاءِ بادشاهه جي خزانن ۾ ڏيڻ جو واعدو ڪيو هو. کيس شوشن ۾ جاري ٿيل تباهيءَ جي فرمان جي هڪڙي نقل بہ ڏنائين، تہ آستر کي ڏيکاري ۽ سمجهائي، ۽ تاڪيد ڪري تہ هوءَ بادشاهه وٽ وڃي پنهنجي قوم لاءِ عرض ۽ منٿ ڪري.

هتاڪ موٽي آيو ۽ مردڪيءَ جيڪي چيو هو سو آستر کي ٻڌايائين. پوءِ آستر هتاڪ سان ڳالهايو ۽ مردڪيءَ لاءِ هي پيغام ڏنائينس تہ ”بادشاهه جا سڀ نوڪر ۽ سندس صوبن جا ماڻهو ڄاڻن ٿا تہ جيڪو بہ مرد يا عورت بنا سڏايو بادشاهه جي اندرين صحن ۾ ايندو، تنهن لاءِ هڪڙو ئي قانون آهي، يعني موت؛ سواءِ ان جي تہ بادشاهه کيس سون جو عصا وڌائي ڏئي، تہ جيئن هو جيئرو رهي. مون کي بہ هاڻي ٽيهن ڏينهن کان بادشاهه وٽ سڏيو ڪونہ ويو آهي.“

جڏهن مردڪيءَ کي ٻڌايائون تہ آستر ڇا چيو آهي، مردڪيءَ آستر کي وراڻيو تہ ”اهو نہ سمجهج تہ بادشاهه جي محل ۾ سڀني يهودين مان رڳو تون ئي بچي ويندينءَ. جيڪڏهن تون هاڻي چپ رهندينءَ تہ يهودين لاءِ ڪنهن ٻئي هنڌان آرام ۽ ڇوٽڪارو اُڀرندو، پر تون ۽ تنهنجي پيءُ جو گهراڻو مري ويندا. ڪير ڄاڻي تہ تون اهڙي وقت لاءِ ئي تخت تائين پهتي آهين؟“ a a v14 اسان جو پيءُ آستر جي سڄي ڪتاب ۾ ڪڏهن بہ نالي سان نہ آيو آهي، پر سندس اڻڏٺل هٿ هر موڙ ۾ ڪم ڪري ٿو؛ مردڪيءَ کي پڪ آهي تہ ڇوٽڪارو ايندو، ڇاڪاڻ تہ هو ڄاڻي ٿو تہ پيءُ پنهنجي قوم کي نہ ڇڏيندو.

پوءِ آستر مردڪيءَ ڏانهن هي جواب موٽائي موڪليو تہ ”وڃ، شوشن ۾ سڀني يهودين کي گڏ ڪر. منهنجي لاءِ روزو رکو، ٽن ڏينهن تائين ڏينهن رات نہ کائو ۽ نہ پيئو. مان ۽ منهنجيون ٻانهيون بہ روزو رکنديون سين. پوءِ مان بادشاهه وٽ ويندس، جيتوڻيڪ اهو قانون جي خلاف آهي؛ ۽ جيڪڏهن مان هلاڪ ٿيس تہ هلاڪ ٿيس.“ تنهنڪري مردڪي هليو ويو ۽ جيڪو ڪجهه آستر کيس حڪم ڏنو هو، سو سڀ ڪيائين.