رسولن جا ڪم 22 FHB Father's Heart Bible™

22 ¹”اي ڀائرو ۽ بزرگو، هاڻي منهنجو اهو دفاع ٻڌو جيڪو آءٌ اوهان جي اڳيان ٿو ڏيان.“ ²جڏهن هنن ٻڌو تہ هو کين عبراني ٻوليءَ ۾ ڳالهائي رهيو آهي، تڏهن اڃا وڌيڪ خاموش ٿي ويا. پوءِ هن چيو تہ

³”آءٌ يهودي آهيان، ڪيليڪيا جي ترسس ۾ ڄائو، هن شهر ۾ پليل، گمليل جي پيرن وٽ اسان جي ابن ڏاڏن جي سخت شريعت ۾ تربيت ورتل ۽ خدا لاءِ ايترو ئي جوشيلو جيترا اوهان سڀ اڄ آهيو.

⁴مون هن واٽ جي پيروڪارن کي موت تائين ستايو، مردن ۽ عورتن ٻنهي کي ٻڌي قيد ۾ وڌو، ⁵جنهن جي شاهدي وڏو ڪاهن ۽ بزرگن جي سڄي ڪائونسل ڏئي سگهي ٿي. انهن کان مون دمشق ۾ ڀائرن ڏانهن خط ورتا، ۽ اتان جي ماڻهن کي قيدي ڪري سزا لاءِ يروشلم آڻڻ لاءِ روانو ٿيس.“

⁶”جڏهن آءٌ سفر ڪندي دمشق جي ويجهو پهتس، تڏهن اٽڪل منجهند جو آسمان کان هڪ وڏي روشني اوچتو منهنجي چوڏاري چمڪي.“

⁷آءٌ زمين تي ڪري پيس ۽ هڪ آواز ٻڌم جنهن مون کي چيو تہ ”شائول، شائول، تون مون کي ڇو ٿو ستائين؟“

⁸مون وراڻيو تہ ”اي خداوند، تون ڪير آهين؟“ هن وراڻيو تہ ”آءٌ ناصري يسوع آهيان، جنهن کي تون ٿو ستائين.“

⁹”مون سان گڏ جيڪي هئا، تن روشني تہ ڏٺي، پر مون سان ڳالهائيندڙ جو آواز هنن نہ سمجهيو.“

¹⁰مون چيو تہ ”اي خداوند، مون کي ڇا ڪرڻ کپي؟“ خداوند فرمايو تہ ”اُٿي دمشق ۾ وڃ. اتي توکي اهو سڀ ٻڌايو ويندو جيڪو ڪرڻ لاءِ تون مقرر ڪيو ويو آهين.“

¹¹”انهيءَ روشنيءَ جي چمڪ سبب جڏهن آءٌ انڌو ٿي ويس، تڏهن منهنجا ساٿي مون کي هٿ کان وٺي دمشق ۾ وٺي آيا.“

¹²”حننياه نالي هڪ ماڻهو، جيڪو شريعت موجب ديندار هو ۽ اتي رهندڙ سڀني يهودين وٽ سٺي نيڪنامي وارو هو، ¹³مون وٽ اچي بيٺو ۽ چيائين تہ ’ڀاءُ شائول، ٻيهر نظر حاصل ڪر.‘ انهيءَ ئي گھڙيءَ مون مٿي نهاريو ۽ هن کي ڏٺم.“

¹⁴”هن چيو تہ ’اسان جي ابن ڏاڏن جي خدا توکي مقرر ڪيو آهي تہ تون سندس مرضي ڄاڻين، انهيءَ سچار کي ڏسين، ۽ سندس وات مان آواز ٻڌين، ^a a v14 ”سچار“ نئين عهدنامي ۾ يسوع جي لقبن مان هڪ آهي — اهو بي گناهه جنهن سان پولس دمشق جي واٽ تي مليو. ¹⁵ڇاڪاڻ تہ جيڪي تو ڏٺو ۽ ٻڌو آهي، تنهن جو تون سڀني ماڻهن آڏو سندس شاهد ٿيندين. ¹⁶هاڻي دير ڇو ٿو ڪرين؟ اُٿ، بپتسما وٺ، سندس نالي تي دعا گھرندي پنهنجا گناهه ڌوئي ڇڏ.‘“

¹⁷”جڏهن آءٌ يروشلم موٽي آيس ۽ هيڪل ۾ دعا ڪري رهيو هوس، تڏهن مون تي بيخودي طاري ٿي وئي،“

¹⁸۽ کيس مون کي چوندي ڏٺم تہ ”جلدي ڪر ۽ يروشلم مان جلد نڪري وڃ، ڇاڪاڻ تہ اهي مون بابت تنهنجي شاهدي قبول نہ ڪندا.“

¹⁹مون چيو تہ ”اي خداوند، اهي پاڻ ڄاڻن ٿا تہ آءٌ هڪ عبادتخاني کان ٻي عبادتخاني ۾ وڃي تو تي ايمان آڻيندڙن کي قيد ڪندو ۽ ڪُٽيندو هوس. ²⁰جڏهن تنهنجي شاهد استيفنس جو رت وهايو پئي ويو، تڏهن آءٌ ڀرسان بيٺو هوس، ان تي راضي هوس ۽ کيس مارڻ وارن جا چوغا سنڀاليندو هوس.‘“

²¹”پوءِ هن مون کي چيو تہ ’وڃ، ڇاڪاڻ تہ آءٌ توکي پري غير قومن ڏانهن موڪليندس.‘“

²²هنن هن ڳالهہ تائين ٻڌو، پوءِ آواز بلند ڪري واڪا ڪيائون تہ ”اهڙي ماڻهوءَ کي ڌرتيءَ تان ختم ڪريو! کيس جيئرو رهڻ نہ گھرجي!“

²³جڏهن اهي واڪا ڪري، پنهنجا چوغا اڇلائي ۽ هوا ۾ مٽي اڏائي رهيا هئا، ²⁴تڏهن ڪمانڊر حڪم ڏنو تہ کيس لشڪري قلعي ۾ آڻيو ۽ ڪوڙا هڻو، تہ معلوم ٿئي تہ هو سندس خلاف ائين ڇو واڪا ڪري رهيا آهن.

²⁵جڏهن هنن کيس ڪوڙا هڻڻ لاءِ تسمن سان ٻڌو، تڏهن پولس اتي بيٺل صوبيدار کي چيو تہ ”ڇا اوهان لاءِ جائز آهي تہ روم جي هڪ اهڙي شهري کي ڪوڙا هڻو جنهن تي سزا جو حڪم ئي نہ ٿيو آهي؟“

²⁶اهو ٻڌي صوبيدار ڪمانڊر وٽ وڃي خبر ڏنائين تہ ”تون ڇا ڪرڻ وارو آهين؟ هي ماڻهو روم جو شهري آهي.“

²⁷پوءِ ڪمانڊر اچي پڇيائينس تہ ”مون کي ٻڌاءِ، ڇا تون روم جو شهري آهين؟“ هن چيو تہ ”ها.“

²⁸ڪمانڊر چيو تہ ”مون هيءَ شهريت وڏي رقم ڏيئي حاصل ڪئي.“ پر پولس چيو تہ ”آءٌ تہ ڄمندي ئي شهري آهيان.“

²⁹تنهنڪري جيڪي کانئس پڇا ڳاڇا ڪرڻ وارا هئا، سي ساڳئي دم هٽي ويا. ڪمانڊر بہ ڊڄي ويو، ڇاڪاڻ تہ کيس خبر پئجي وئي تہ هن روم جي هڪ شهريءَ کي ٻڌو هو. ³⁰ٻئي ڏينهن، يقين سان ڄاڻڻ لاءِ تہ يهودي کيس ڇو ڏوهاري ٿا ڪن، ڪمانڊر پولس کي ڇوڙي، وڏن ڪاهنن ۽ سڄي ڪائونسل کي گڏ ٿيڻ جو حڪم ڏيئي، پولس کي هيٺ آڻي هنن جي اڳيان بيهاريو.