اعمال رسولان 22

22 ¹«ای برادران و ای پدران، اکنون به دفاعِ من در برابرِ خود گوش فرا دهید.» ²چون شنیدند که به زبانِ عبری با ایشان سخن می‌گوید، بیشتر خاموش شدند. آنگاه گفت:

³«من مردی یهودی‌ام، زاده‌شده در تَرسوسِ کیلیکیه، امّا پرورش‌یافته در این شهر، و در محضرِ غمالائیل، بر طبقِ شریعتِ سختگیرانهٔ نیاکانمان، تعلیم یافتم و برای خدا همان‌قدر غیور بودم که همهٔ شما امروز هستید.

⁴پیروانِ این طریق را تا به سرحدِ مرگ آزار می‌رساندم و مردان و زنان را بسته و به زندان می‌سپردم، ⁵چنان‌که کاهنِ اعظم و تمامِ مجلسِ مشایخ می‌توانند بر این شهادت دهند. از ایشان نامه‌هایی خطاب به برادران در دمشق گرفتم و رهسپار شدم تا کسانی را که در آنجا بودند، در بند به اورشلیم آورم تا مجازات شوند.»

⁶«در راه، چون نزدیکِ دمشق رسیدم، نزدیکِ ظهر، ناگاه نوری عظیم از آسمان گِردِ من درخشید.»

⁷بر زمین افتادم و صدایی شنیدم که به من می‌گفت: ‹شائول، شائول، چرا مرا آزار می‌رسانی؟›

⁸پاسخ دادم: ‹خداوندا، تو کیستی؟› گفت: ‹من عیسای ناصری هستم که تو او را آزار می‌رسانی.›

⁹«همراهانم آن نور را دیدند، امّا صدای آن را که با من سخن می‌گفت، درنیافتند.»

¹⁰گفتم: ‹خداوندا، چه کنم؟› خداوند به من گفت: ‹برخیز و به دمشق برو، و در آنجا هر آنچه را که برایت مقرّر شده است انجام دهی، به تو گفته خواهد شد.›

¹¹«و چون از تابشِ آن نور نابینا شده بودم، همراهانم دستم را گرفتند و مرا به دمشق بردند.»

¹²«مردی به نامِ حَنانیا بود، دیندار بر طبقِ شریعت، که همهٔ یهودیانِ ساکنِ آنجا نامِ نیک از او می‌بردند. ¹³او نزدِ من آمد و بر بالینم ایستاد و گفت: ‹ای برادر، شائول، بینایی‌ات را بازیاب.› در همان دم به او نگریستم و او را دیدم.»

¹⁴«او گفت: ‹خدای پدرانِ ما تو را برگزیده است تا ارادهٔ او را بدانی، و آن پارسا را ببینی، و صدایی از دهانِ او بشنوی؛ ^a a v14 «آن پارسا» یکی از القابِ عهدجدید برای عیسی است — همان بی‌گناهی که پولس در راهِ دمشق با او روبه‌رو شد. ¹⁵زیرا تو نزدِ همهٔ مردمان شاهدِ او خواهی بود بر آنچه دیده و شنیده‌ای. ¹⁶و اکنون چرا درنگ می‌کنی؟ برخیز و تعمید بگیر و با خواندنِ نامِ او، گناهانت را بشوی.›»

¹⁷«و چون به اورشلیم بازگشتم و در معبد دعا می‌کردم، به حالتِ خلسه فرو رفتم،

¹⁸و او را دیدم که به من می‌گفت: ‹بشتاب و اورشلیم را هرچه زودتر ترک کن، زیرا شهادتِ تو را دربارهٔ من نخواهند پذیرفت.›

¹⁹گفتم: ‹خداوندا، خودِ ایشان می‌دانند که من در کنیسه به کنیسه می‌رفتم و آنان را که به تو ایمان داشتند، به زندان می‌افکندم و می‌زدم. ²⁰و آنگاه که خونِ شاهدِ تو، اِستیفان، ریخته می‌شد، من نیز آنجا ایستاده بودم و رضایت می‌دادم و ردای قاتلانِ او را نگاه می‌داشتم.›»

²¹«و او به من گفت: ‹برو، زیرا تو را به‌سوی امّت‌ها، به مکان‌های دور خواهم فرستاد.›»

²²تا این سخن به او گوش می‌دادند، امّا آنگاه صدای خود را بلند کردند و فریاد برآوردند: «چنین کسی را از روی زمین محو کن! او را نشاید که زنده بماند!»

²³و چون فریاد می‌زدند و رداهای خود را می‌افکندند و خاک به هوا می‌پاشیدند، ²⁴فرمانده دستور داد او را به قلعه ببرند و تازیانه زنند تا دریابد به چه سبب این‌چنین بر ضدِ او فریاد برمی‌آورند.

²⁵چون او را برای تازیانه‌زدن با تسمه‌ها کشیدند، پولس به سرباز فرماندهٔ صدنفری که آنجا ایستاده بود گفت: «آیا رواست که شهروندی رومی را که محکوم نشده است، تازیانه زنید؟»

²⁶چون فرماندهٔ صدنفری این را شنید، نزدِ فرمانده رفت و به او خبر داد: «چه می‌خواهی بکنی؟ این مرد شهروندی رومی است.»

²⁷پس فرمانده آمد و از او پرسید: «به من بگو، آیا تو شهروندی رومی هستی؟» گفت: «آری.»

²⁸فرمانده گفت: «من برای این حقِ شهروندی مبلغی هنگفت پرداختم.» امّا پولس گفت: «من شهروند زاده شده‌ام.»

²⁹پس آنان که می‌خواستند او را بازجویی کنند، بی‌درنگ از او کناره گرفتند؛ و فرمانده نیز چون دریافت که شهروندی رومی را به بند کشیده است، ترسان شد. ³⁰روزِ بعد، فرمانده که می‌خواست به‌درستی بداند یهودیان به چه سبب او را متهم می‌کنند، پولس را آزاد کرد و فرمان داد که سران کاهنان و تمامِ مجلس گِرد آیند، و پولس را پایین آورد و در برابرِ ایشان قرار داد.