اعمال رسولان 23

23 ¹پولس به شورا خیره شد و گفت: «ای برادران، من تا به امروز با وجدانی کاملاً پاک در حضور پدر ما زیسته‌ام.»

²حنانیا، رئیس کَهَنه، به کسانی که نزدیک او ایستاده بودند دستور داد بر دهان پولس بزنند.

³پولس به او گفت: «پدر ما بر تو خواهد زد، ای دیوار سفیدشده! تو آنجا نشسته‌ای تا مرا بر پایۀ شریعت داوری کنی، و حال آنکه خود با دستور به زدنِ من، شریعت را می‌شکنی؟»

⁴آنان که نزدیک ایستاده بودند گفتند: «آیا جرأت می‌کنی به رئیس کَهَنۀ پدر ما اهانت کنی؟»

⁵پولس گفت: «ای برادران، نمی‌دانستم که او رئیس کَهَنه است؛ زیرا کتاب می‌گوید: ‹به حاکمِ قوم خود بد مگو.›»

⁶پولس که می‌دانست برخی صَدّوقی و برخی فَریسی‌اند، در شورا فریاد برآورد: «ای برادران، من فَریسی و فرزند فَریسیانم. مرا بر سرِ امید و رستاخیزِ مردگان محاکمه می‌کنند!»

⁷چون این را گفت، میان فَریسیان و صَدّوقیان نزاعی درگرفت و آن مجمع دو دسته شد. ⁸زیرا صَدّوقیان می‌گویند که نه رستاخیزی هست و نه فرشته‌ای و نه روحی، اما فَریسیان به همۀ اینها اقرار دارند. ⁹غوغایی بزرگ به پا شد. برخی از کاتبانِ فَریسیان برخاستند و به‌سختی جدل کرده گفتند: «ما هیچ عیبی در این مرد نمی‌یابیم. چه بسا روح یا فرشته‌ای با او سخن گفته باشد؟» ¹⁰چون نزاع سخت بالا گرفت، فرمانده که ترسید مبادا پولس را پاره‌پاره کنند، به سربازان دستور داد که فرود آیند و او را از میان ایشان بربایند و به قلعه ببرند.

¹¹شب بعد، خداوندِ ما عیسی نزد او ایستاد و گفت: «دل قوی دار! همان‌گونه که در اورشلیم دربارۀ من شهادت دادی، باید در روم نیز شهادت دهی.»

توطئه‌ای برای کشتن پولس

¹²چون صبح شد، یهودیان دسیسه چیدند و سوگند خوردند که تا پولس را نکشند، نخورند و نیاشامند. ¹³کسانی که در این توطئه هم‌داستان شده بودند، بیش از چهل تن بودند. ¹⁴آنان نزد رؤسای کَهَنه و مشایخ رفتند و گفتند: «ما خود را به سوگندی سخت بسته‌ایم که تا پولس را نکشیم، چیزی نچشیم. ¹⁵پس اکنون شما با شورا از فرمانده بخواهید که او را نزد شما فرود آورد، چنان‌که گویی می‌خواهید دربارۀ کارش دقیق‌تر تحقیق کنید. ما نیز آماده‌ایم که پیش از رسیدنش او را بکشیم.»

¹⁶اما خواهرزادۀ پولس چون از این کمین آگاه شد، رفت و به قلعه درآمد و پولس را باخبر ساخت. ¹⁷پولس یکی از صدباشیان را فراخواند و گفت: «این جوان را نزد فرمانده ببر، زیرا مطلبی برای گفتن دارد.»

¹⁸پس او را نزد فرمانده برد و گفت: «پولسِ زندانی مرا خواند و خواهش کرد این جوان را نزد تو بیاورم؛ او مطلبی برای گفتن به تو دارد.»

¹⁹فرمانده دستِ او را گرفت و به کناری، به خلوت برد و پرسید: «چه داری که به من بگویی؟»

²⁰او گفت: «یهودیان هم‌داستان شده‌اند که از تو بخواهند فردا پولس را به شورا فرود آوری، به این بهانه که می‌خواهند دربارۀ او دقیق‌تر تحقیق کنند. ²¹اما تو به آنان گوش مده، زیرا بیش از چهل تن از مردانشان در کمین او نشسته‌اند. ایشان خود را به سوگند بسته‌اند که تا او را نکشند، نخورند و نیاشامند، و اکنون آماده‌اند و منتظر موافقت تو هستند.»

²²فرمانده آن جوان را روانه کرد و به او دستور داد: «به هیچ‌کس مگو که این را به من خبر داده‌ای.»

پدر از شاهد خود محافظت می‌کند

²³آنگاه دو تن از صدباشیان را فراخواند و گفت: «دویست سرباز، هفتاد سوار و دویست نیزه‌دار را تا ساعت نهِ امشب برای رفتن به قیصریه آماده کنید.» ²⁴و به آنان گفت که مرکبی نیز برای پولس فراهم آورند تا او را به‌سلامت نزد فِلیکسِ والی برسانند. ²⁵و نامه‌ای بدین مضمون نوشت:

²⁶«کْلودیوس لیسیاس، به جنابِ والی فِلیکس: درود.

²⁷یهودیان این مرد را گرفته بودند و می‌خواستند او را بکشند که من با سربازانم رسیدم و او را نجات دادم، زیرا دریافتم که او تبعۀ روم است. ²⁸و چون خواستم اتهامی را که به او می‌زدند بدانم، او را به شورای ایشان فرود آوردم. ²⁹دریافتم که اتهامش بر سرِ مسائلِ شریعتِ خودشان است و هیچ جرمی که سزاوارِ مرگ یا زندان باشد بر او نیست. ³⁰و چون از توطئه‌ای بر ضد این مرد باخبر شدم، بی‌درنگ او را نزد تو فرستادم و به مدّعیانش نیز دستور دادم که شکایتِ خود را از او در حضور تو بیان کنند.»

³¹پس سربازان بنا بر دستوری که یافته بودند، پولس را برداشتند و شبانه به اَنتیپاتْریس رساندند. ³²روز بعد، سواران را گذاشتند تا با او بروند و خود به قلعه بازگشتند. ³³سواران چون به قیصریه رسیدند، نامه را به والی سپردند و پولس را نیز به او تسلیم کردند. ³⁴والی پس از خواندن نامه پرسید که او اهل کدام ولایت است، و چون دانست که اهل کیلیکیه است، ³⁵گفت: «چون مدّعیانت برسند، به سخنت گوش خواهم داد.» و دستور داد او را در کاخِ هیرودیس زیر نظر نگاه دارند.