اعمال 22 FHB Father's Heart Bible™

22 ¹”اے وروڼو او پلارانو، اوس زما هغه دفاع واورئ چې زۀ يې ستاسو په وړاندې کوم.“ ²کله چې هغوئ واورېدل چې هغه ورسره په عبرانى ژبه خبرې کوى، نو نور هم غلى شول. بيا هغۀ ووئيل چې،

³”زۀ يو يهودى يم، چې د کِليکيا په ترسُس کښې پېدا شوے يم، خو په دې ښار کښې لوئ شوے يم. ما د ګملى‌اېل په پښو کښې د خپلو مشرانو د سختې شريعت تعليم حاصل کړو، او زۀ د خُدائ پاک دپاره هم هغه شان پرجوشه وم څنګه چې تاسو ټول نن ورځ ياست.

⁴ما د دې لارې پېروان د مرګ تر حده ځورول، او سړى او ښځې دواړه مې تړل او قېدخانې ته مې سپارل، ⁵لکه څنګه چې مشر کاهِن او د مشرانو ټوله مجلس هم ګواهى ورکولے شى. ما د هغوئ نه د دمشق وروڼو ته چِټُونه واخستل، او زۀ لاړم چې هلته موجود کسان د سزا دپاره بنديان کړم او يروشلم ته يې راولم.“

⁶”کله چې زۀ په لار روان وم او د غرمې په شاوخوا کښې دمشق ته نزدې شوم، نو ناڅاپه د آسمان نه يوه لويه رڼا زما چاپېره وځلېده.“

⁷زۀ په زمکه راوغورځېدم او يو آواز مې واورېدو چې ماته يې وفرمائيل، ”ساؤل، ساؤل، تۀ ولې په ما ظلم کوې؟“

⁸ما جواب ورکړو، ”مالِکه، تۀ څوک يې؟“ هغۀ راته وفرمائيل، ”زۀ عيسىٰ ناصرى يم، چې تۀ پرې ظلم کوې.“

⁹”زما ملګرو هغه رڼا وليده، خو د هغه چا په آواز پوهه نۀ شول چې ماسره يې خبرې کولې.“

¹⁰ما ووئيل، ”مالِکه، زۀ څۀ وکړم؟“ مالِک راته وفرمائيل، ”پاڅه او دمشق ته لاړ شه. هلته به درته هغه ټول څۀ وئيلے شى چې د کولو دپاره ټاکلے شوى يې.“

¹¹”ځکه چې د هغې رڼا ځلا زۀ ړوند کړم، نو زما ملګرو زۀ په لاس ونيولم او دمشق ته يې بوتلم.“

¹²”هلته حنانياه نومې يو سړے وو چې د شريعت مطابق ديندار وو، او هغه ټولو يهوديانو چې هلته اوسېدل د هغۀ ستائينه کوله، ¹³هغه راغلو، زما خوا کښې ودرېدو او ووئيل، ’اے ساؤل وروره، بيا بينا شه.‘ نو په هم هغه ساعت کښې ما سر پورته کړو او هغه مې وليدو.“

¹⁴”هغۀ ووئيل، ’زمونږ د پلرونو خُدائ پاک تۀ د دې دپاره ټاکلے يې چې د هغۀ په مرضى پوه شې، د صادق کس ديدن وکړې، او د هغۀ د خولې نه آواز واورې؛ ^a a v14 ”صادق کس“ د نوى عهدنامې هغو لقبونو نه يو دے چې د عيسىٰ دپاره استعمالېږى — هغه بې‌ګناه ذات چې پولوس ورسره د دمشق په لار کښې مخامخ شو. ¹⁵ځکه چې تۀ به د هغۀ ګواه يې، او ټولو خلقو ته به هغه څۀ بيانوې چې تا ليدلى او اورېدلى دى. ¹⁶نو اوس ولې انتظار کوې؟ پاڅه، بپتسمه واخله، د هغۀ نوم په اخستلو سره خپل ګناهونه ووينځه.‘“

¹⁷”کله چې زۀ بيا يروشلم ته راستون شوم او په بيتُ المُقدس کښې مې دُعا کوله، نو زۀ بې‌خوده شوم،“

¹⁸او هغه مې وليدو چې ماته يې فرمائيل، ”ژر کوه او په بيړه يروشلم نه ووځه، ځکه چې دوئ به ستا هغه ګواهى قبوله نۀ کړى چې زما په حقله ده.“

¹⁹ما ووئيل، ”مالِکه، دوئ پخپله پوهيږى چې زۀ به په عبادت خانو کښې ګرځېدم او هغه کسان به مې قېدول او وهل چې په تا يې ايمان راوړے وو. ²⁰کله چې ستا د ګواه اِستِفنُس وينه تويېدله، نو زۀ هم هلته ولاړ وم، او زۀ پرې راضى وم او د هغه قاتلانو چپنې مې ساتلې.“

²¹”بيا هغۀ ماته وفرمائيل، ’لاړ شه، ځکه چې زۀ به تا لرې د غېر يهوديانو طرف ته ولېږم.‘“

²²خلقو تر دې خبرې پورې د هغۀ خبرې اورېدلې، خو بيا يې آوازونه پورته کړل او په چغو چغو يې وې وئيل، ”داسې سړے دې د زمکې نه ورک کړې شى! دا خو ژوندے پاتې کېدو جوګه نۀ دے!“

²³هغوئ چغې وهلې، خپلې چپنې يې غورځولې او هوا ته يې خاورې الوزولې، ²⁴نو کمانډر حُکم وکړو چې هغه دې قلعه ته بوتلے شى او کوړې دې ورته ووهلے شى، دې دپاره چې پته ولګى چې خلق ولې د هغۀ خلاف داسې چغې وهى.

²⁵کله چې هغوئ هغه د تسمو سره وتاړو، نو پولوس هغه صوبېدار ته چې هلته ولاړ وو ووئيل، ”آيا تاسو ته دا روا دى چې يو رومى شهرى ته د سزا د فېصلې نه مخکښې کوړې ووهئ؟“

²⁶کله چې صوبېدار دا واورېدل، نو کمانډر ته لاړو او خبر يې ورکړو چې، ”تۀ څۀ کول غواړې؟ دا سړے خو رومى شهرى دے.“

²⁷نو کمانډر راغلو او تپوس يې وکړو، ”ماته ووايه، آيا تۀ رومى شهرى يې؟“ هغۀ ووئيل، ”آو.“

²⁸کمانډر ووئيل، ”ما د دې شهريت دپاره ډېرې پېسې ورکړې دى.“ خو پولوس ووئيل، ”زۀ خو په پېدائش سره شهرى يم.“

²⁹نو هغه کسان چې هغۀ ته يې تپوس کول غوښتل سمدستى ترې لرې شول، او کمانډر ووېرېدو کله چې پوه شو چې هغۀ يو رومى شهرى تړلے دے. ³⁰بل ورځ، کمانډر غوښتل چې ٺيک ٺيک پته ولګوى چې يهوديان ولې د هغۀ خلاف اِلزام لګوى، نو هغۀ پولوس خلاص کړو، او حُکم يې وکړو چې مشران کاهِنان او ټوله مجلس دې راجمع شى، او پولوس يې راکوز کړو او د هغوئ په مخکښې يې ودراوو.