پولوس د مجلس په مخکښې

په خپله اورېدنه کې څپېړه خوري، پولس د قيامت په يادولو سره شورا وېشي، او فريسيان او صدوقيان يو پر بل راګرځي. هغه شپه عيسىٰ ورته وايي چې په روم کې به شاهدي ورکړي. څلوېښت سړي قسم خوري چې ووژني يې؛ ځوان وراره يې دا اوري، او عسکر يې د شپې په تياره کې بل ځای ته وړي.

څپرکی 23.

پولوس مجلس ته په غور وکتل او وئې وئيل چې، ”وروڼو، ما تر نن ورځې پورې زمونږ پلار په مخکښې خپل ژوند په ښۀ صفا ضمير سره تېر کړے دے.“

مشر کاهن حنانياه هغه کسانو ته چې د هغۀ نزدې ولاړ وُو حُکم ورکړو چې د پولوس په خولې باندې څپېړه ووهى.

پولوس هغۀ ته ووئيل، ”زمونږ پلار به تا ووهى، اے سپين کړى شوى ديواله! تۀ هلته ناست يې چې زما د شريعت مطابق عدالت وکړې، خو پخپله د شريعت خلاف د ما د وهلو حُکم ورکوې؟“

هغه کسانو چې نزدې ولاړ وُو ووئيل، ”تۀ د زمونږ پلار د مشر کاهن سپکاوے کولو جرأت کوې؟“

پولوس ووئيل، ”وروڼو، ما ته معلوم نۀ وو چې دا مشر کاهن دے؛ ځکه چې کتاب فرمائى، ’د خپل قوم د حاکم په حقله بد مۀ وايه.‘“

کله چې پولوس ته معلومه شوه چې ځنې صدوقيان او ځنې فريسيان دى، نو هغۀ په مجلس کښې چغه کړه چې، ”وروڼو، زۀ فريسى يم، د فريسيانو زوئ. د مړو د بيا ژوندى کېدو د اُميد په وجه زما عدالت کيږى!“

کله چې هغۀ دا ووئيل، نو د فريسيانو او صدوقيانو ترمينځ جګړه پېدا شوه، او مجلس دوه ډلې شو. ځکه چې صدوقيان وائى چې نۀ بيا ژوندى کېدل شته او نۀ فرښته او نۀ روح، خو فريسيان دا ټول مِنى. نو لوئ شور شروع شو. د فريسيانو د طرف ځنې عالِمان پاڅېدل او په سخته يې بحث وکړو چې، ”مونږ په دې سړى کښې هيڅ خرابى نۀ مومو. کۀ چرې کوم روح يا فرښتې ورته څۀ وئيلى وى؟“ کله چې جګړه نوره هم سخته شوه، نو فوجى افسر ووېرېدو چې دوئ به پولوس ټوټه ټوټه کړى، نو هغۀ سپاهيانو ته حُکم ورکړو چې کوز شى، او هغه د دوئ د مينځ نه راونيسى او قلعه ته يې راولى.

بله شپه زمونږ مالِک عيسىٰ د هغۀ خوا کښې ودرېدو او وفرمائيل چې، ”زړۀ ښۀ کړه! لکه څنګه چې تا زما په حقله په يروشلم کښې ګواهى ورکړه، هم هغه شان به تۀ په روم کښې هم ګواهى ورکوې.“

د پولوس د وژلو دپاره سازش

کله چې سحر شو، نو يهوديانو سازش وکړو او قسم يې وخوړو چې ترڅو چې پولوس ونۀ وژنى هغوئ به نۀ څۀ خورى او نۀ به څۀ څښى. په دې سازش کښې شامل کسان د څلوېښتو نه زيات وُو. هغوئ د کاهنانو مشرانو او د قوم مشرانو ته لاړل او ووئيل چې، ”مونږ په سخت قسم سره خپل ځان پابند کړے دے چې ترڅو چې پولوس ونۀ وژنو هيڅ شے به نۀ خورو. نو اوس، تاسو او مجلس فوجى افسر ته ووايئ چې هغه تاسو ته راکوز کړى، داسې چې تاسو غواړئ د هغۀ د مقدمې نور هم ښۀ تحقيق وکړئ. مونږ تيار يُو چې د هغۀ د راتلو نه مخکښې هغه ووژنو.“

خو کله چې د پولوس د خور زوئ د دې ګهاتې په حقله واورېدل، نو هغه لاړو او قلعه ته ننوتو او پولوس ته يې ووئيل. پولوس يو صوبېدار راوغوښتو او ووئيل چې، ”دا ځوان فوجى افسر ته بوځه، ځکه چې هغۀ ته د وئيلو څۀ خبره شته.“

نو هغۀ هغه فوجى افسر ته بوتلو او ووئيل چې، ”قيدى پولوس زۀ راوبللم او ما ته يې ووئيل چې دا ځوان تاسو ته راولم؛ هغۀ ته د وئيلو څۀ خبره شته.“

فوجى افسر د هغۀ لاس ونيولو، يو طرف ته يې په تنهائى کښې بوتلو او تپوس يې وکړو چې، ”تۀ ما ته څۀ وئيل غواړې؟“

هغۀ ووئيل چې، ”يهوديانو دا صلاح کړې ده چې تاسو ته به ووائى چې سبا پولوس مجلس ته راکوز کړئ، داسې ښکاره کوى چې د هغۀ په حقله غواړى نور هم ښۀ تحقيق وکړى. خو تاسو د هغوئ خبره مۀ منئ، ځکه چې د هغوئ د څلوېښتو نه زيات کسان د هغۀ دپاره په ګهات کښې انتظار باسى. هغوئ په قسم سره خپل ځان پابند کړے دے چې ترڅو چې هغه ونۀ وژنى نۀ به څۀ خورى او نۀ به څۀ څښى، او اوس هغوئ تيار دى، ستاسو د منلو انتظار کوى.“

نو فوجى افسر هغه ځوان روان کړو او حُکم يې ورته وکړو چې، ”چا ته مۀ وايه چې تا دا خبره ما ته ورسوله.“

پلار د خپل ګواه ساتنه کوى

بيا هغۀ دوه صوبېداران راوغوښتل او ووئيل چې، ”د قيصريه دپاره ۲۰۰ سپاهيان، اويا سپاره او ۲۰۰ نېزه وال تيار کړئ، د نن شپې د نهو بجو دپاره.“ هغۀ ورته ووئيل چې د پولوس دپاره سورلۍ تيارې کړى، چې هغه په سلامتۍ سره حاکم فيلکس ته ورسوى. او هغۀ يو خط وليکلو چې مضمون يې داسې وو،

”’کلودِيُس لِيسِياس، د نامدار حاکم فيلکس په خدمت کښې: سلام.

يهوديانو دا سړے ونيولو او غوښتل يې چې ووژنى يې، خو زۀ د خپلو سپاهيانو سره ورسېدم او هغه مې وژغورلو، ځکه چې ما ته معلومه شوه چې دا رومى شهرى دے. زۀ غوښتل چې پوهه شم چې هغوئ پرې کوم الزام لګوى، نو ما هغه د هغوئ مجلس ته راکوز کړو. ما ومُوندل چې په هغۀ باندې د هغوئ د شريعت د مسئلو په حقله الزام دے، خو پرې داسې کوم الزام نۀ وو چې د مرګ يا قيد لائق وى. کله چې ما ته د دې سړى په خلاف د سازش خبر راغلو، نو ما هغه سمدستى تاسو ته ولېږلو، او د هغۀ مُدعيانو ته مې هم حُکم وکړو چې ستاسو په مخکښې د هغۀ خلاف خپل دعوىٰ بيان کړى.‘“

نو سپاهيانو د خپل حُکم مطابق پولوس واخستو او د شپې يې اَنتِپاترِس ته ورسولو. بله ورځ هغوئ سپاره د هغۀ سره روان پرېښودل او پخپله قلعه ته واپس راغلل. سپاره قيصريه ته ورسېدل، خط يې حاکم ته وسپارلو، او پولوس يې هغۀ ته وړاندې کړو. کله چې حاکم هغه ولوستلو، نو تپوس يې وکړو چې دا د کوم صوبې نه دے، او ورته معلومه شوه چې دا د کِيلِيکيا نه دے، هغۀ ووئيل چې، ”زۀ به ستا خبره واورم، کله چې ستا مُدعيان راشى.“ نو هغۀ حُکم وکړو چې هغه دې د هيروديس په محل کښې تر څارنې لاندې وساتلے شى.