Şînek li ser Îsraêla Ketî

Strana şînê li ser miletekî ku hê li ser piyan e tê gotin. Rêya rizgariyê tê dubarekirin: li min bigerin û bijîn, li qenciyê bigerin, li dergeh dadperweriyê saz bikin. Cejn û stranên wan Bavê me red dike ku bibihîze; tiştê ku ew dixwaze ev e: dadperwerî wek avê biherike.

Bavê me di ayetan de dipeyive 3–5, 16–17, 21–27

Beş 5.

Guh bidin vê peyvê ku ez wek şînekê li ser we radikim, ya mala Îsraêl: Keçika Îsraêl ketiye, êdî careke din ranabe; li ser erdê xwe berdayî raketî ye, û kesek tune ku wê rake.

Çimkî Bavê Serwer wiha dibêje: Bajarê ku bi hezar derdikeve, sed jê re dimîne; yê ku bi sed derdikeve, deh jê re dimînin—ji bo mala Îsraêl.

Çimkî Bavê me ji mala Îsraêl re wiha dibêje: Li min bigerin û bijîn. Lê li Beytêlê negerin, neçin Gilgalê, derbasî Bêrşebayê nebin; çimkî Gilgal bê guman wê sirgûn bibe, û Beytêl wê bibe hîç. ^a

Li Bavê me bigerin û bijîn, an na ewê wek agir di nav mala Ûsiv re derbas bibe; ew ê bixwe, û kes tune ku wê ji bo Beytêlê vemirîne. Hûn yên ku dadperweriyê vediguherînin jehra tal û rastiyê davêjin erdê. Yê ku Perwîn û Cebar çêkirin, yê ku tariya kûr dike sibê û rojê tarî dike û dike şev, yê ku avên deryayê gazî dike û wan li ser rûyê erdê dirijîne—navê wî Bavê me ye. Ew wek birûskê hilweşînê tîne ser yên xurt, û hilweşîn tê ser kelehê. Ew ji yê ku li dergeh serzeniştê dike nefret dikin, û yê ku rastiyê dibêje piçûk dibînin. ^b Loma, ji ber ku hûn feqîran binpê dikin û ji wî baca genim distînin, we xaniyên ji kevirê tiraşandî ava kirin, lê hûnê tê de nejîn; we rezên xweş çandin, lê hûnê şeraba wan venexwin. Çimkî ez dizanim ka sûcên we çiqas pir in û gunehên we çiqas mezin in—gelî we yên ku rastdaran diçewisînin û bertîlan distînin û belengazan li dergeh ji rê dûr dixin. Loma di demeke wiha de aqilmend bêdeng dimînin, çimkî ew demeke xerab e. Li qencîyê bigerin, ne li xerabiyê, da ku hûn bijîn; û wiha Bavê leşkerên ezmanan wê bi we re be, çawa ku we gotiye. Ji xerabiyê nefret bikin û ji qencîyê hez bikin, û li dergeh dadperweriyê saz bikin; belkî Bavê leşkerên ezmanan li bermayiya Ûsiv kerem bike.

Loma Bavê leşkerên ezmanan wiha dibêje: Li her meydanê girî heye; li her kuçeyê ew diqîrin: “Wey! Wey!” Ew gazî cotkaran dikin ji bo şînê, û şînvanan ji bo girîn. Li hemû rezan wê şîn hebe, çimkî ezê di nav we re derbas bibim, Bavê me dibêje.

Roja Bavê me Tarî ye

Wey li we yên ku li hêviya roja Bavê me ne! Çima hûn roja Bavê me dixwazin? Ew tarî ye, ne ronahî ye. Ew ê wek wî be ku mirovek ji şêrekî revî lê rastî hirçekê hat, an ket mala xwe û destê xwe danî ser dîwêr lê marek ew gez kir. Ma roja Bavê me wê ne tarî be, ne ronahî—tariya reş, ya ku tu ronahî tê de tune be?

Ez ji cejnên we nefret dikim, ez wan piçûk dibînim; ez ji civînên we yên pîroz kêfê nagirim. Heke hûn ji min re qurbanên şewitandî û diyariyên genim yên xwe pêşkêş bikin jî, ezê wan qebûl nekim; û ezê li qurbanên aştiyê yên ajalên we yên qelew jî nenêrim. Qîjeqîja stiranên xwe ji min dûr bixin; ezê guhdariya muzîka çengên we nekim. Lê bila dadperwerî wek avê biherike, û rastî wek robarekî ku herdem diherike. Ma we ji min re qurban û diyarî anîn di wan çil salan de li çolê, ya mala Îsraêl? We Sîkût padîşahê xwe hilgirt û Kîyûn stêr-xwedayê xwe, peykerên ku we ji xwe re çêkirin. ^c Loma ezê we ji Şamê wêdetir sirgûn bikim, Bavê me dibêje—navê wî Bavê leşkerên ezmanan e.