Pamaidone Wong Gemblung

Kanggo pangarsaning pakurmatan. Anggitane Prabu Dawud.

Pratelané wong bodho yèn ora ana Allah dianggep minangka laku urip, dudu téori. Rama kita niti-priksa sakèhé manungsa golèk sapa waé sing ngerti, lan ora nemu siji waé. Wong-wong sing nguntal umaté kataman giris dumadakan; jabur iki dipungkasi kanthi kangen marang karahayon saka Sion.

Pasal 14.

Wong gemblung ngucap ing sajroning atine, “Ora ana Allah.” Wong-wong iku padha rusak, tindak-tanduke nistha; ora ana wong siji bae kang nindakake kabecikan.

Rama kita mirsani saka ing swarga marang para anaking manungsa, prelu nguningani apa ana wong kang ngerti, kang ngupaya Panjenengane. Kabeh wis padha nyleweng; bebarengan padha dadi rusak; ora ana wong siji bae kang nindakake kabecikan, siji bae ora ana.

Apa wong-wong iku padha ora ngerti apa-apa, sakehe wong kang nglakoni piala, kang mangan umatKu kaya mangan roti, lan ora tau nyebut asmane Rama kita? Ing kono wong-wong mau padha kaliputan ing giris, awit Rama kita nunggil karo golongane wong kang bener. He wong kang nglakoni piala, kowe padha ngrusak rancangane wong mlarat, nanging Rama kita iku pangungsene.

Dhuh, muga-muga karahayone Israel teka saka ing Sion! Samangsa Rama kita mulihake kaanane umate, cikben Yakub bungah, cikben Israel suka-suka.