Η άρνηση του ανόητου
Για τον διευθυντή της χορωδίας. Του Δαβίδ.
Ο ισχυρισμός του άφρονα ότι δεν υπάρχει Θεός αντιμετωπίζεται ως πρακτικός, όχι θεωρητικός. Ο Πατέρας μας ερευνά όλη την ανθρωπότητα για κάποιον που να έχει σύνεση και δεν βρίσκει κανέναν. Όσοι κατατρώνε τον λαό του κυριεύονται από ξαφνικό τρόμο· ο ψαλμός κλείνει με λαχτάρα για σωτηρία από τη Σιών.
14 1Ο ανόητος λέει μέσα στην καρδιά του: «Δεν υπάρχει Θεός». Είναι διεφθαρμένοι, τα έργα τους είναι βδελυρά· δεν υπάρχει κανείς που να κάνει το καλό.
2Ο Πατέρας μας κοιτάζει από τον ουρανό τους ανθρώπους, για να δει αν υπάρχει κανείς που να έχει σύνεση, που να τον αναζητά. 3Όλοι έχουν παρεκκλίνει· όλοι μαζί έχουν διαφθαρεί· δεν υπάρχει κανείς που να κάνει το καλό, ούτε ένας.
4Δεν καταλαβαίνουν τίποτε όλοι αυτοί οι κακούργοι, που κατατρώνε τον λαό μου σαν να τρώνε ψωμί, και ποτέ δεν επικαλούνται τον Πατέρα μας; 5Να τους εκεί, κυριευμένοι από τρόμο, γιατί ο Πατέρας μας είναι με τη γενιά των δικαίων. 6Εσείς οι κακούργοι ματαιώνετε τα σχέδια του φτωχού, όμως ο Πατέρας μας είναι το καταφύγιό του.
7Ας έρθει από τη Σιών η σωτηρία του Ισραήλ! Όταν ο Πατέρας μας αποκαταστήσει τον λαό του, ας αγαλλιάσει ο Ιακώβ, ας χαρεί ο Ισραήλ.
