مزامیر 14

14 ¹ نادان در دلِ خود می‌گوید: «خدایی نیست.» ایشان فاسدند و کردارشان زشت است؛ کسی نیست که نیکویی کند.

² پدر ما از آسمان می‌نگرد بر فرزندانِ آدم، تا ببیند آیا کسی هست که بفهمد، و او را بجوید. ³ همه روی گردانیده‌اند؛ همگی با هم فاسد شده‌اند؛ کسی نیست که نیکویی کند، حتی یک نفر.

⁴ آیا این بدکاران هیچ نمی‌دانند، آنان که قومِ مرا می‌بلعند چنان که نان می‌خورند، و هرگز پدر ما را نمی‌خوانند؟ ⁵ آنجا سخت هراسان شدند، زیرا پدر ما با نسلِ عادلان است. ⁶ شما بدکاران نقشه‌های مسکینان را باطل می‌کنید، اما پدر ما پناهگاهِ اوست.

⁷ کاش نجاتِ اسرائیل از صَهیون پدید آید! چون پدر ما سعادتِ قومِ خود را بازگرداند، یعقوب شادی کند و اسرائیل مسرور گردد.