Rama kita Maringi Warisan marang Bangsa Israel

Tanah iku dibagi kanthi undhian kaya kang didhawuhake Rama kita, nanging Kaleb maju lan nyuwun bagean tartamtu. Ing umur wolung puluh lima dheweke kepéngin pagunungan kang ana raksasane, adhedhasar janji kang digawe patang puluh lima taun kepungkur. Yusak masrahake Hebron marang dheweke.

Pasal 14.

Iki warisan-warisan kang ditampa dening wong Israel ing tanah Kanaan, kang kaedum-edum marang wong-wong mau dening Imam Eleazar, Yusak bin Nun, lan para kepalaning talere para leluhuring bangsa Israel. Warisane ditampa kanthi cara dilot, kaya kang wis didhawuhake dening Rama kita lantaran Nabi Musa, kanggo taler sanga lan saparone taler. Awit Nabi Musa wis maringake warisan marang taler loro lan saparone taler ana ing sabrange Kali Yarden, nanging marang para wong Lewi ora maringi warisan ana ing antarane wong-wong mau. Awit anak-anake Yusuf iku taler loro, yaiku Manasye lan Efraim. Para wong Lewi ora oleh panduman tanah, mung kutha-kutha minangka papan padunungan, sarta pangonan kanggo raja-kayane lan darbeke. Mulane wong Israel padha nindakake kaya kang wis didhawuhake dening Rama kita marang Nabi Musa, banjur padha ngedum-edum tanah mau.

Kaleb Nampa Prasetyane Rama kita

Wong Yehuda padha sowan marang Yusak ing Gilgal, lan Kaleb bin Yefune, wong Kenas, matur marang Yusak: “Panjenengan pirsa apa kang wis dipangandikakake dening Rama kita marang Nabi Musa, abdine Rama kita, bab panjenengan lan kula ana ing Kades-Barnea. Nalika semana kula umur patang puluh taun, nalika kula diutus dening Nabi Musa, abdine Rama kita, saka Kades-Barnea kanggo nliti tanah mau, lan kula nggawa wangsulan marang panjenengane cocog karo apa kang ana ing manah kula. Nanging para kanca kula kang mbarengi munggah mau ndadekake tiyange bangsa padha giris ing manahe, mangka kula tetep setya ngetutwuri Rama kula kanthi gumolonging ati. Ing dina iku Nabi Musa prasetya marang kula, pangandikane: ‘Satemene tanah kang diidak ing tlapakan sikilmu iku bakal dadi warisanmu lan warisane anak-putumu ing salawas-lawase, awit kowe wis tetep ngetutwuri Rama kula kanthi gumolonging ati.’

Lah saiki, Rama kita wis njaga gesang kula patang puluh lima taun, kaya kang wis diprasetyakake, wiwit nalika Panjenengane ngandika bab iki marang Nabi Musa, nalika bangsa Israel ngumbara ing ara-ara samun. Lah saiki ing dina iki kula umur wolung puluh lima taun. Ing dina iki kula isih rosa kaya nalika kula diutus dening Nabi Musa; karosan kula saiki padha karo karosan kula nalika semana—kanggo perang, kanggo metu lan mlebu. Mulane kula aturi maringake pagunungan iki marang kula, kang wis dipangandikakake dening Rama kita ing dina iku. Panjenengan wektu iku wis mireng yen ana wong Anak ing kono, karo kutha-kutha gedhe kang kajaga santosa. Bokmanawa Rama kita bakal nunggil karo kula, satemah wong-wong mau bisa kula tundhung, kaya kang wis dipangandikakake.”

Yusak banjur mberkahi Kaleb bin Yefune, lan maringake Hebron marang dheweke minangka warisane. Mulane Hebron dadi warisane Kaleb bin Yefune, wong Kenas, nganti tekan ing dina iki, awit dheweke wis ngetutwuri Rama kita, Gusti Allahe Israel, kanthi gumolonging ati. Hebron iku biyen jenenge Kiryat-Arba, awit Arba iku wong kang paling gedhe ing antarane wong Anak. Tanah mau banjur tentrem, uwal saka perang.