Yesaya 66 FHB Father's Heart Bible™

66 ¹Mangkene pangandikane Rama kita: “Swarga iku DhamparKu, lan bumi iku ancik-ancik samparanKu. Lah ing ngendi padaleman kang arep kokyasakake kanggo Aku? Lan ing ngendi papan paleremanKu? ²AstaKu kang yasa iki kabeh, satemah kabeh mau padha dumadi, mangkono pangandikane Rama kita. Nanging mangkene wong kang bakal Dakgatekake: yaiku wong kang andhap asor lan remuk ing roh, sarta kang gumeter marang pangandikanKu. ³Nanging sapa kang mbeleh sapi padha kaya wong kang mateni manungsa; sapa kang nyaosake cempe, kaya wong kang nugel guluning asu; sapa kang nyaosake kurban dhaharan, kaya wong kang nyaosake getihing babi; sapa kang ngobong dupa, kaya wong kang mberkahi brahala. Wong-wong mau padha milih dalane dhewe, lan nyawane padha seneng marang barang kang nistha. ⁴Mulane Aku uga bakal milihake paukuman kang abot tumrap wong-wong mau lan nekakake girise marang wong-wong mau, amarga nalika Aku nimbali, ora ana kang nyauri; nalika Aku ngandika, padha ora ngrungokake. Padha nglakoni apa kang ala ing paningalKu lan milih apa kang ora Daksenengi.” ⁵Padha ngrungokna pangandikane Rama kita, he kowe kang padha gumeter marang pangandikane: “Para sedulurmu dhewe kang sengit marang kowe lan nundhung kowe marga saka asmaKu padha ngucap: ‘Muga Rama kita kaluhurna, supaya kita bisa padha ndeleng kabungahanmu’—nanging wong-wong iku dhewe kang bakal padha kawirangan.”

⁶Swara gumuruh saka kutha! Swara saka Padaleman Suci! Yaiku swarane Rama kita, kang males marang para mungsuhe miturut panggawene!

⁷Sadurunge nglarani, wis nglairake; sadurunge katekan ing larané, wis mbabarake anak lanang. ⁸Sapa kang tau krungu bab kang kaya mangkono? Sapa kang tau weruh prakara kaya mangkono? Apa sawijining nagara bisa lair sajroning sadina? Apa sawijining bangsa bisa kalairake sanalika? Nanging bareng Sion nglarani, banjur nglairake anak-anake.

⁹“Apa Aku kang nggawa tekan wayahe babaran, banjur ora nglairake?” mangkono pangandikane Rama kita. “Apa Aku kang nglairake iki bakal nutup guwa-garba?” mangkono pangandikane Ramamu.

¹⁰Padha bungaha karo Yerusalem lan padha suka-sukaa marga saka dheweke, he kowe kabeh kang padha tresna marang dheweke; padha bungah-bungaha bebarengan karo dheweke, he kowe kabeh kang padha nangisi dheweke, ¹¹supaya kowe padha nusu lan wareg saka susune kang nglipur, supaya kowe padha ngombe nganti marem lan seneng marga saka kaluhurane kang luber.

¹²Awit mangkene pangandikane Rama kita: “Aku bakal ngilekake tentrem-rahayu marang dheweke kaya bengawan, lan kamulyaning para bangsa kaya kali kang luber; kowe bakal padha nusu, digendhong ing lambunge, lan diayun-ayun ing pangkone. ¹³Kaya dene ibu kang nglipur anake, mangkono Aku iya bakal nglipur kowe; lan kowe bakal padha kalipur ana ing Yerusalem.” ^a a v13 Rama kita nggambarake panglipure piyambak lumantar sih-tresnane ibu kang nglelipur anake—panggalihe tumrap umate iku luwih alus katimbang apa kang bisa diwengku dening salah sawijining gambaran kamanungsan.

¹⁴Nalika kowe ndeleng iki, atimu bakal bungah, lan balungmu bakal subur kaya suket anyar; astane Rama kita bakal kaweruhan dening para abdine, nanging bebendune tumrap para mungsuhe.

¹⁵Awit lah—Rama kita bakal rawuh kanthi geni, sarta kretane kaya lesus, arep nibakake dukane kanthi bebendu lan panyendhune kanthi urubing geni. ¹⁶Awit kanthi geni lan kanthi pedhange Rama kita bakal ngrampungi pangadilan marang sakehing manungsa, lan wong kang padha disedani dening Rama kita cacahe akeh.

¹⁷“Wong-wong kang padha nucekake lan nyucekake awake dhewe supaya bisa mlebu ing patamanan, ngetutake siji kang ana ing tengah, lan mangan daging babi, kewan rereged, lan tikus, bakal padha tumpes bebarengan, mangkono pangandikane Rama kita. ^b b v17 ‘Ngetutake siji kang ana ing tengah’: tokoh utawa brahala pusat kang dadi punjering upacara kapiran-kapir.

¹⁸“Awit Aku pirsa marang panggawene lan pikirane. Wis tekan wayahe nglumpukake sakabehing bangsa lan basa; wong-wong iku bakal padha teka lan ndeleng kamulyanKu.

¹⁹“Aku bakal masang pratandha ana ing tengahe wong-wong mau, lan ngutus wong kang padha slamet menyang para bangsa—Tarsis, Pul, Lud (kang padha manah gandhewa), Tubal, Yawan, lan pesisir-pesisir kang adoh kang durung tau krungu bab Aku utawa weruh kamulyanKu. Wong-wong iku bakal ngabarake kamulyanKu ana ing antarane para bangsa. ²⁰Wong-wong iku bakal nggawa sakabehe sedulurmu saka sakabehing bangsa minangka pisungsung konjuk marang Rama kita—nunggang jaran, numpak kreta lan grobag, nunggang bihal lan unta—menyang gunungKu kang suci, yaiku Yerusalem, mangkono pangandikane, kaya anggone Israel nggawa kurban dhaharan ing wadhah kang resik menyang padalemane Rama kita. ²¹Lan sawenehe wong-wong mau bakal Dakpundhut dadi imam lan wong Lewi, mangkono pangandikane Rama kita.

²²“Awit kaya dene langit anyar lan bumi anyar kang Dakgawe bakal lestari ana ing ngarsaKu, mangkono pangandikane Rama kita, mangkono uga turunmu lan jenengmu bakal lestari. ²³Saka wulan anyar tekan wulan anyar, lan saka Sabat tekan Sabat, sakabehing manungsa bakal padha teka sujud nyembah ana ing ngarsaKu, mangkono pangandikane Rama kita.

²⁴“Lan wong-wong iku bakal padha metu lan nyawang jisime wong-wong kang padha mbalela marang Aku; awit ulere ora bakal mati, lan genine ora bakal kasirep, lan bakal padha dadi barang kang nggegirisi tumrap sakabehing manungsa.”