آسمان منهنجو تخت آهي
آسمان سندس تخت آهي، تنهن ڪري ڪا به عمارت کيس سمائي نٿي سگهي؛ ان بدران هو ان ڏانهن نهاري ٿو جيڪو سندس ڪلام کان ڏڪي ٿو. جن کي سندن ئي ڀائرن ٻاهر ڪڍيو، تن کي سچو ثابت ڪيو وڃي ٿو. اسان جو پيءُ ماءُ وانگر تسلي ڏئي ٿو ۽ هر قوم کي گڏ ڪري ٿو، ۽ ڪتاب باغين جي لاشن ڏانهن گهوريندي ختم ٿئي ٿو.
اسان جو پيءُ آيتن ۾ ڳالهائي ٿو 1–5, 9, 12–13, 17–24
66 1اسان جو پيءُ هيئن ٿو فرمائي تہ ”آسمان منهنجو تخت آهي ۽ زمين منهنجي پيرن جي چوڪي آهي. تڏهن اهو گھر ڪٿي آهي جيڪو اوهين منهنجي لاءِ ٺاهيندا؟ ۽ منهنجي آرام جي جاءِ ڪٿي آهي؟ 2منهنجي هٿ اهي سڀ شيون ٺاهيون آهن، ۽ ائين اهي سڀ وجود ۾ آيون، اسان جو پيءُ ٿو فرمائي. پر مان هن ڏانهن نهاريندس جيڪو عاجز ۽ ڀڳل دل وارو آهي، ۽ منهنجي ڪلام کان ٿرٿرائي ٿو. 3پر جيڪو ڍڳو ذبح ڪري ٿو، سو ماڻهو ماريندڙ جهڙو آهي؛ جيڪو رڍ جو ٻچو قربان ڪري ٿو، سو ڪتي جي ڳچي ڀڃندڙ جهڙو؛ جيڪو اناج جو نذرانو پيش ڪري ٿو، سو سوئر جو رت چاڙهيندڙ جهڙو؛ جيڪو لباني ساڙي ٿو، سو بت کي برڪت ڏيندڙ جهڙو. هنن پنهنجا رستا چونڊيا آهن، ۽ سندن روح سندن نفرت جوڳين شين ۾ خوش آهي. 4تنهنڪري مان بہ سندن لاءِ سخت سلوڪ چونڊيندس ۽ سندن خوف مٿن آڻيندس، ڇاڪاڻ تہ جڏهن مون سڏيو تڏهن ڪنهن نہ وراڻيو؛ جڏهن مون ڳالهايو تڏهن هنن نہ ٻڌو. هنن اهو ڪيو جيڪو منهنجي نظر ۾ بڇڙو هو ۽ اهو چونڊيائون جيڪو مون کي نہ وڻي.“ 5اسان جي پيءُ جو ڪلام ٻڌو، اوهين جيڪي سندس ڪلام کان ٿرٿرايو ٿا: ”اوهان جي پنهنجن ڀائرن، جيڪي اوهان سان نفرت ڪن ٿا ۽ منهنجي نالي جي ڪري اوهان کي ٻاهر ڪڍن ٿا، چيو آهي تہ ’اسان جي پيءُ جي واکاڻ ٿئي، تہ اسان اوهان جي خوشي ڏسون‘—پر شرمندا اهي ئي ٿيندا.“
6شهر مان گوڙ جو آواز! هيڪل مان هڪ آواز! اهو اسان جي پيءُ جو آواز آهي، جيڪو پنهنجن دشمنن کي سندن ڪيل جو بدلو ڏئي ٿو!
7سور شروع ٿيڻ کان اڳ ئي هن ڄڻيو؛ سندس درد اچڻ کان اڳ ئي هن پٽ ڄڻيو. 8اهڙي ڳالهہ ڪنهن ڪڏهن ٻڌي آهي؟ اهڙيون شيون ڪنهن ڪڏهن ڏٺيون آهن؟ ڇا هڪ ڏينهن ۾ ڪو ملڪ ڄمي سگھي ٿو؟ ڇا هڪ پل ۾ ڪا قوم پيدا ٿي سگھي ٿي؟ پر صيون کي سور شروع ٿيندي ئي هن پنهنجا ٻار ڄڻي ڏنا.
9”ڇا مان ڄمڻ جي گھڙيءَ تائين آڻي نہ ڄڻائيندس؟“ اسان جو پيءُ ٿو فرمائي. ”ڇا مان جيڪو ڄڻائيندڙ آهيان، ڪک بند ڪندس؟“ اوهان جو پيءُ ٿو فرمائي.
10يروشلم سان گڏ خوش ٿيو ۽ هن جي لاءِ شادمان ٿيو، اوهين سڀيئي جيڪي هن سان پيار ڪريو ٿا؛ هن سان گڏ خوشيءَ ۾ خوش ٿيو، اوهين سڀيئي جيڪي هن جي مٿان ماتم ڪريو ٿا، 11تہ اوهين کير چوسي ڍاپو ماڻيو هن جي تسلي ڏيندڙ ڇاتيءَ تان، تہ اوهين ڀرپور پيئي هن جي ڇلڪندڙ جلوي ۾ خوش ٿيو.
12ڇاڪاڻ تہ اسان جو پيءُ هيئن ٿو فرمائي تہ ”مان هن ڏانهن سلامتي دريا وانگر وهائيندس، ۽ قومن جو جلوو ڇلڪندڙ ندي وانگر؛ اوهين کير چوسيندا ۽ هن جي پاسي تي کڻيا ويندا ۽ هن جي ڳوڏن تي نچايا ويندا. 13جيئن ماءُ پنهنجي ٻار کي تسلي ڏئي ٿي، تيئن مان اوهان کي تسلي ڏيندس؛ ۽ اوهان کي يروشلم ۾ تسلي ملندي.“ a a v13 اسان جو پيءُ پنهنجي تسلي کي ان ماءُ جي نرمي سان ڀيٽي ٿو جيڪا پنهنجي ٻار کي ٿڏو ڪري ٿي—پنهنجي قوم لاءِ سندس دل ايتري نرم آهي جو ڪابہ هڪ انساني تصوير ان کي سمائي نہ ٿي سگھي.
14جڏهن اوهين اهو ڏسندا تڏهن اوهان جي دل خوش ٿيندي، ۽ اوهان جون هڏيون نئين گاھ وانگر ڦلنديون؛ اسان جي پيءُ جو هٿ سندس ٻانهن کي ڄاڻايو ويندو، پر سندس غضب سندس دشمنن کي.
15ڇاڪاڻ تہ ڏسو، اسان جو پيءُ باهہ سان ايندو، ۽ سندس رٿ واءُ ورولي وانگر، تہ جيئن سندس ڪاوڙ غضب سان ۽ سندس ڌمڪي باهہ جي شعلن سان نازل ٿئي. 16ڇاڪاڻ تہ باهہ سان ۽ پنهنجي تلوار سان اسان جو پيءُ سڀني بشر تي فيصلو لاڳو ڪندو، ۽ اسان جي پيءُ جا ماريل گھڻا ٿيندا.
17”جيڪي پاڻ کي پاڪ ۽ صاف ڪن ٿا تہ باغن ۾ داخل ٿين، وچ ۾ بيٺل هڪ جي پٺيان لڳي، سوئرن، مڪروه جانورن ۽ چوهن جو گوشت کائيندي، اهي سڀ گڏجي ختم ٿيندا، اسان جو پيءُ ٿو فرمائي. b b v17 ’وچ ۾ بيٺل هڪ جي پٺيان لڳڻ‘: سندن مشرڪاڻي رسم جي دل ۾ بيٺل مرڪزي رسمي شخص يا بت.
18”ڇاڪاڻ تہ مان سندن ڪم ۽ خيال ڄاڻان ٿو. اهو وقت اچي ٿو جڏهن سڀ قومون ۽ ٻوليون گڏ ڪيون وينديون؛ اهي ايندا ۽ منهنجو جلوو ڏسندا.
19”مان سندن وچ ۾ هڪ نشان قائم ڪندس ۽ بچيلن کي قومن ڏانهن موڪليندس—ترسيس، پول، لود (جيڪي ڪمان ڇڪين ٿا)، توبل، يوان ۽ پري وارن ٻيٽن ڏانهن، جن منهنجي باري ۾ ڪڏهن نہ ٻڌو ۽ نہ منهنجو جلوو ڏٺو. اهي قومن ۾ منهنجو جلوو ٻڌائيندا. 20اهي اوهان جي سڀني ڀائرن کي هر قوم مان اسان جي پيءُ لاءِ نذرانو بڻائي آڻيندا—گھوڙن تي، رٿن ۽ گاڏين ۾، خچرن ۽ اٺن تي—منهنجي پاڪ جبل يروشلم ڏانهن، هو ٿو فرمائي، جيئن اسرائيل صاف ٿانو ۾ اناج جو نذرانو اسان جي پيءُ جي گھر ۾ آڻي ٿو. 21پوءِ انهن مان ڪن کي مان ڪاهن ۽ لاوي ٿيڻ لاءِ وٺندس، اسان جو پيءُ ٿو فرمائي.
22”ڇاڪاڻ تہ جيئن نوان آسمان ۽ نئين زمين، جيڪي مان ٺاهيان ٿو، منهنجي اڳيان قائم رهندا، اسان جو پيءُ ٿو فرمائي، تيئن اوهان جو نسل ۽ اوهان جو نالو بہ قائم رهندو. 23نئين چنڊ کان نئين چنڊ تائين ۽ سبت کان سبت تائين، سڀ بشر منهنجي اڳيان سجدو ڪرڻ لاءِ ايندا، اسان جو پيءُ ٿو فرمائي.
24”پوءِ اهي ٻاهر نڪري انهن جون لاشون ڏسندا جن منهنجي خلاف بغاوت ڪئي؛ ڇاڪاڻ تہ سندن ڪيڙو نہ مرندو، ۽ سندن باهہ نہ وسامبي، ۽ اهي سڀني بشر لاءِ خوفناڪ ٿيندا.“
