اشعیا 66

66 ¹پدر ما چنین می‌گوید: «آسمان تختِ من است و زمین پای‌اندازِ من. پس آن خانه‌ای که برای من بنا می‌کنید کجاست؟ و مکانِ آرامیِ من کجا خواهد بود؟ ²دستِ من همهٔ این چیزها را ساخته است و بدین‌سان همه پدید آمدند، پدر ما اعلام می‌کند. اما این است آن که به او نظر خواهم کرد: آن که فروتن و شکسته‌دل است و از کلامِ من می‌لرزد. ³اما آن که گاوی را ذبح می‌کند همچون کسی است که آدمی را می‌کشد؛ آن که بره‌ای را قربانی می‌کند، همچون کسی است که گردنِ سگی را می‌شکند؛ آن که هدیهٔ آردی می‌گذراند، همچون کسی است که خونِ خوک تقدیم می‌کند؛ آن که کُندُر می‌سوزاند، همچون کسی است که بُتی را برکت می‌دهد. آنان راه‌های خویش را برگزیده‌اند و جانشان از کراهت‌هایشان لذت می‌برد. ⁴پس من نیز برای آنان رفتارِ سخت برخواهم گزید و هراسشان را بر ایشان خواهم آورد، زیرا چون خواندم، کسی پاسخ نداد؛ چون سخن گفتم، گوش نکردند. آنچه را در نظرِ من بد بود کردند و آنچه را که مرا خشنود نمی‌سازد برگزیدند.» ⁵ای شما که از کلامِ او می‌لرزید، کلامِ پدر ما را بشنوید: «برادرانِ خودتان که از شما نفرت دارند و شما را به‌خاطرِ نامِ من طرد می‌کنند، گفته‌اند: ‹بگذار پدر ما جلال یابد تا شادیِ شما را ببینیم› — اما این ایشانند که سرافکنده خواهند شد.»

⁶صدای غوغایی از شهر! آوازی از معبد! این آوازِ پدر ما است که به دشمنانش آنچه را کرده‌اند سزا می‌دهد!

⁷پیش از آنکه به درد زایمان افتد، زایید؛ پیش از آنکه دردش فرا رسد، پسری به دنیا آورد. ⁸کیست که چنین چیزی شنیده باشد؟ کیست که چنین چیزهایی دیده باشد؟ آیا سرزمینی در یک روز زاده تواند شد؟ آیا قومی در یک لحظه به وجود تواند آمد؟ اما صَهیون به‌مجرّدِ آنکه به درد زایمان افتاد، فرزندانِ خود را زایید.

⁹پدر ما می‌گوید: «آیا من تا لحظهٔ زایمان می‌رسانم و رهایی نمی‌بخشم؟» پدرِ شما می‌گوید: «آیا من که رهایی می‌بخشم، رحِم را می‌بندم؟»

¹⁰ای همهٔ شما که اورشلیم را دوست می‌دارید، با او شادی کنید و به‌خاطرِ او مسرور شوید؛ ای همهٔ شما که برای او سوگواری می‌کنید، با او به شادمانی وجد کنید، ¹¹تا از پستانِ تسلی‌بخشِ او بنوشید و سیر شوید، تا سیراب گردید و از جلالِ سرشارِ او لذت برید.

¹²زیرا پدر ما چنین می‌گوید: «اینک من سلامتی را چون رودخانه به سوی او خواهم گسترانید و جلالِ قوم‌ها را همچون نهری سرشار؛ و شما شیر خواهید نوشید و بر پهلو حمل خواهید شد و بر زانوها نوازش خواهید یافت. ¹³چنان‌که مادری فرزندش را تسلی می‌دهد، من نیز شما را تسلی خواهم داد؛ و در اورشلیم تسلی خواهید یافت.» ^a a v13 پدر ما تسلیِ خویش را در لطافتِ مادری که فرزندش را آرام می‌کند تصویر می‌کند — دلِ او برای قومش چنان مهربان است که هیچ تصویرِ انسانیِ یگانه‌ای گنجایشِ آن را ندارد.

¹⁴چون این را ببینید، دلتان شادمان خواهد شد و استخوان‌هایتان همچون سبزهٔ نوپدید شکوفا خواهد گشت؛ و دستِ پدر ما بر خادمانش آشکار خواهد شد، اما خشمِ او بر دشمنانش.

¹⁵زیرا اینک — پدر ما با آتش خواهد آمد و ارابه‌هایش همچون گردباد، تا خشمِ خود را با غضب فرو ریزد و توبیخِ خویش را با شعله‌های آتش. ¹⁶زیرا پدر ما با آتش و با شمشیرِ خویش بر همهٔ بشر داوری خواهد کرد، و کشتگانِ پدر ما بسیار خواهند بود.

¹⁷«آنان که خویشتن را تقدیس و تطهیر می‌کنند تا به باغ‌ها درآیند، در پیِ کسی که در میان است، و گوشتِ خوک و حرام‌گوشتان و موش می‌خورند، همگی با هم به سر خواهند رسید، پدر ما اعلام می‌کند. ^b b v17 «در پیِ کسی که در میان است»: پیکرِ آیینیِ مرکزی یا بُتی که در قلبِ مراسمِ بت‌پرستانهٔ آنان قرار دارد.

¹⁸«زیرا من از اعمال و اندیشه‌هایشان آگاهم. زمانی فرا می‌رسد که همهٔ قوم‌ها و زبان‌ها را گرد آورم؛ آنان خواهند آمد و جلالِ مرا خواهند دید.

¹⁹«و در میانِ ایشان نشانه‌ای خواهم گذاشت و بازماندگانی را نزدِ قوم‌ها خواهم فرستاد — به تَرشیش، فُول، لُود (که کمان می‌کشند)، توبال، یاوان، و به کرانه‌های دورافتاده که هرگز آوازهٔ مرا نشنیده و جلالِ مرا ندیده‌اند. و آنان جلالِ مرا در میانِ قوم‌ها اعلام خواهند کرد. ²⁰و همهٔ برادرانِ شما را از هر قوم همچون هدیه‌ای برای پدر ما خواهند آورد — بر اسبان، در ارابه‌ها و گردونه‌ها، بر قاطران و شتران — به کوهِ مقدسِ من، اورشلیم، او می‌گوید، چنان‌که اسرائیل هدیهٔ آردی را در ظرفی پاک به خانهٔ پدر ما می‌آورد. ²¹و از میانِ ایشان کسانی را برخواهم گزید تا کاهنان و لاویان باشند، پدر ما می‌گوید.

²²«زیرا همان‌گونه که آسمان‌های تازه و زمینِ تازه‌ای که می‌سازم در حضورِ من پایدار خواهند ماند، پدر ما اعلام می‌کند، همچنان نسل و نامِ شما پایدار خواهد ماند. ²³و از ماهِ نو تا ماهِ نو، و از سَبَّت تا سَبَّت، همهٔ بشر خواهند آمد تا در حضورِ من پرستش کنند، پدر ما می‌گوید.

²⁴«و بیرون خواهند رفت و بر لاشه‌های کسانی که بر من عصیان ورزیدند خواهند نگریست؛ زیرا کِرمِ آنان نخواهد مرد و آتشِشان خاموش نخواهد شد، و برای همهٔ بشر مایهٔ وحشت خواهند بود.»