اشعیا 65

65 ¹خود را به آنان که نمی‌پرسیدند، جوینده ساختم؛ و به آنان که مرا نمی‌جستند، یافت شدم. به قومی که به نام من خوانده نمی‌شد، گفتم: ‹اینک منم، اینک منم.› ^a a v1 پولس این آیه را در رومیان ۱۰:۲۰ نقل می‌کند، همچون دعوتِ گشودهٔ پدر ما که به امّت‌ها می‌رسد — قوم‌هایی که به نام او خوانده نشده بودند، او را می‌یابند. ²تمامِ روز دست‌های خود را به سوی قومی سرکش دراز کردم، که به راهی ناپسند می‌روند و از تدبیرهای خویش پیروی می‌کنند، ³قومی که پیوسته رو در روی من مرا می‌رنجانند، در باغ‌ها قربانی می‌کنند و بر آجرها بخور می‌سوزانند؛ ⁴که در میان قبرها می‌نشینند و شب را در جای‌های نهان به سر می‌برند؛ که گوشت خوک می‌خورند، و آبگوشتِ چیزهای حرام در دیگ‌هایشان است؛ ⁵که می‌گویند: ‹به خود بپرداز، به من نزدیک مشو، زیرا من از تو مقدّس‌ترم.› اینان دودی در مشامِ من‌اند، آتشی که تمامِ روز می‌سوزد. ⁶اینک، در برابر من نوشته شده است: خاموش نخواهم ماند، بلکه جزا خواهم داد؛ جزا را به دامنِ ایشان خواهم ریخت، ⁷هم گناهانِ خودتان و هم گناهانِ پدرانتان را با هم، پدر ما می‌گوید؛ زیرا که بر کوه‌ها بخور سوزاندند و بر تپه‌ها به من اهانت کردند، سزای کاملِ کارهای پیشینشان را به دامنشان خواهم پیمود.

⁸پدر ما چنین می‌گوید: چنان‌که شیرهٔ تازه در خوشه یافت می‌شود و کسی می‌گوید: ‹آن را تباه مکن، زیرا برکتی در آن است،› من نیز به‌خاطرِ بندگانم چنین خواهم کرد، و همه را تباه نخواهم ساخت. ⁹از یعقوب نسلی پدید خواهم آورد، و از یهودا وارثی برای کوه‌هایم؛ برگزیدگانم آن را به میراث خواهند برد و بندگانم در آنجا ساکن خواهند شد. ¹⁰شارون چراگاهِ گله‌ها خواهد شد، و وادیِ عاخور آرامگاهِ رمه‌ها، برای قومِ من که مرا جسته‌اند. ¹¹امّا شما که مرا ترک می‌کنید، که کوهِ مقدّسِ مرا فراموش می‌کنید، که برای ‹بخت› سفره می‌گسترانید و برای ‹سرنوشت› جام‌های شرابِ آمیخته پُر می‌کنید. ^b b v11 ‹بخت› و ‹سرنوشت› خدایانِ بت‌پرستانهٔ اقبال و تقدیر بودند — قوم به جای اعتماد به پدری که در پیِ ایشان بود، برایشان بزم‌ها می‌آراستند. ¹²شما را برای شمشیر مقدّر خواهم ساخت، و همگیتان برای کشتار سر فرود خواهید آورد، زیرا خواندم و پاسخ ندادید، سخن گفتم و نشنیدید؛ آنچه را در نظرِ من بد بود، کردید و آنچه را نمی‌پسندیدم، برگزیدید.

¹³پس پدرِ متعال چنین می‌گوید: اینک، بندگانم خواهند خورد، امّا شما گرسنه خواهید ماند؛ بندگانم خواهند نوشید، امّا شما تشنه خواهید ماند؛ بندگانم شادی خواهند کرد، امّا شما شرمسار خواهید شد؛ ¹⁴اینک، بندگانم از شادیِ دل سرود خواهند خواند، امّا شما از دردِ دل فریاد خواهید کرد و از شکستگیِ روح شیون خواهید نمود. ¹⁵نامِ خود را برای برگزیدگانم همچون لعنتی به جا خواهید گذاشت، و پدرِ متعال شما را خواهد کشت؛ امّا بندگانش را به نامی دیگر خواهد خواند، ¹⁶چنان‌که هر که در زمین برکت بطلبد، خویشتن را به پدرِ حق برکت خواهد داد، و هر که در زمین سوگند یاد کند، به پدرِ حق سوگند خواهد خورد؛ زیرا رنج‌های پیشین فراموش شده‌اند و از نظرِ من پنهان گشته‌اند.

آسمان‌های نو، زمینِ نو

¹⁷زیرا اینک، من آسمان‌های نو و زمینی نو می‌آفرینم، و چیزهای پیشین به یاد نخواهند آمد و به خاطر نخواهند رسید. ^c c v17 یوحنا تحقّقِ این وعده را در رؤیای خود از آسمانِ نو و زمینِ نو می‌بیند — مکاشفه ۲۱:۱. پطرس آن را ‹مسکنِ عدالت› می‌خواند که در انتظارش هستیم — دوم پطرس ۳:۱۳. ¹⁸بلکه تا ابد شاد باشید و وجد کنید در آنچه می‌آفرینم؛ زیرا اینک، اورشلیم را می‌آفرینم تا مایهٔ شادمانی باشد، و قومش را تا مایهٔ سرور. ¹⁹من بر اورشلیم وجد خواهم کرد و در قومِ خود شادمان خواهم شد؛ دیگر صدای گریه در آن شنیده نخواهد شد، و نه فریادِ اندوه. ²⁰دیگر در آن نوزادی نخواهد بود که تنها چند روز زندگی کند، و نه پیری که سال‌های عمرش را به سر نبرد؛ زیرا جوان در سنِّ صد سالگی خواهد مرد، و آن که به صد سال نرسد، ملعون شمرده خواهد شد. ²¹خانه‌ها خواهند ساخت و در آنها ساکن خواهند شد؛ تاکستان‌ها خواهند کاشت و از میوهٔ آنها خواهند خورد. ²²نخواهند ساخت که دیگری در آن ساکن شود، و نخواهند کاشت که دیگری بخورد؛ زیرا روزهای قومِ من همچون روزهای درخت خواهد بود، و برگزیدگانم دیرزمانی از دسترنجِ خویش بهره خواهند برد. ²³بیهوده زحمت نخواهند کشید و فرزندانی برای وحشتِ ناگهانی نخواهند زایید، زیرا ایشان نسلِ برکت‌یافتگانِ پدر ما هستند، و فرزندانشان با ایشان. ²⁴پیش از آنکه بخوانند، من پاسخ خواهم داد؛ و هنوز سخن می‌گویند که من خواهم شنید. ²⁵گرگ و بره با هم خواهند چرید، و شیر همچون گاو کاه خواهد خورد، امّا خاک خوراکِ مار خواهد بود. در سراسرِ کوهِ مقدّسِ من گزند نخواهند رسانید و هلاک نخواهند کرد، پدر ما می‌گوید.