Wis Dikenal Sadurunge Kowe Lair
Yehuda nerak prajanjian lan tumuju marang pambuwangan, nanging lumantar Yeremia Rama kita tetep ngucapaké pangarep-arep marang para putrané—masa ngarep, katresnan kang tanpa wekasan, lan manah kang isih kangen marang anak kang kesasar.
1 1Tembunge Yeremia anak Hilkia, salah sawijining imam ing Anatot ing tanah Benyamin. 2Pangandikane Rama kita rawuh marang dheweke ing jaman Prabu Yosia anak Amon, ratu ing Yehuda, ing taun kaping telulas pamarentahane. 3Pangandikan iku uga rawuh ing jaman Prabu Yoyakim anak Yosia, ratu ing Yehuda, nganti taun kaping sewelas Prabu Zedekia anak Yosia, ratu ing Yehuda, nganti Yerusalem kabuwang ing sasi kaping lima. 4Pangandikane Rama kita rawuh marang aku, mangkene:
5“Sadurunge kowe Dakdadekake ana ing guwa-garba, kowe wis Daktepungi, lan sadurunge kowe lair, kowe wis Dakpisahake; kowe Daktetepake dadi nabi tumrap para bangsa.”
6Aku banjur matur: “Dhuh, Pangeran Rama! Kawula boten saged matur, awit kawula namung lare alit.”
7Nanging Rama kita ngandika marang aku: “Aja kandha, ‘Aku isih enom,’ awit kowe bakal lunga menyang ngendi wae kang Dakutus kowe, lan kowe bakal ngucapake apa wae kang Dakdhawuhake marang kowe. 8Aja wedi marang wong-wong mau, awit Aku nunggil karo kowe lan bakal ngluwari kowe, mangkono pangandikane Sang Rama.”
9Banjur Rama kita ngagagake astane, ndemek lambeku, sarta ngandika marang aku: “Lah, Aku wis nyelehake pangandikanKu ing lambemu. 10Delengen, ing dina iki Aku ndadekake kowe ngwasani para bangsa lan para karajan, kanggo mbedhol lan ngrubuhake, kanggo numpes lan njungkelake, kanggo mbangun lan nandur.”
11Pangandikane Rama kita rawuh marang aku: “Kowe weruh apa, Yeremia?” Aku matur: “Kawula ningali pang wit badam.”
12Banjur Rama kita ngandika marang aku: “Pandelengmu bener, awit Aku tansah rumeksa marang pangandikanKu supaya kelakon.” a a v12 Tembung "wit badam" lan "rumeksa" meh padha unine ing basane nabi — iki pasemon tembung kang nuduhake yen Rama kita tansah waspada tumrap pangandikane kanggo nekakake iku.
13Pangandikane Rama kita rawuh marang aku kaping pindhone: “Kowe weruh apa?” Aku matur: “Kawula ningali kwali umob, kang mengo saka lor.”
14Banjur Rama kita ngandika marang aku: “Saka lor bilai bakal nempuh marang kabeh wong kang manggon ing tanah iki. 15Awit Aku arep nimbali kabeh trah karajan-karajan ing sisih lor, mangkono pangandikane Sang Rama; wong-wong mau bakal padha teka, saben wong masang dhampare ana ing ngarep gapura-gapurane Yerusalem, nglawan sakehe tembok kang ngubengi, lan sakabehe kutha ing Yehuda. 16Lan Aku bakal ngucapake pangadilanKu marang wong-wong mau, marga saka sakehe pialane anggone padha ninggal Aku, anggone ngobong kurban marang allah-allah liya lan sujud nyembah marang brahala gaweane tangane dhewe.”
17“Saiki kowe cecawisa, ngadega lan kandhakna marang wong-wong mau samubarang kang Dakdhawuhake marang kowe. Aja giris ana ing ngarepe, mundhak kowe Dakremuk ana ing ngarepe wong-wong mau. 18Lah, ing dina iki Aku ndadekake kowe dadi kutha beteng, cagak wesi, lan tembok tembaga nglawan satanah kabeh: para ratune Yehuda, para panggedhe, para imam, lan rakyate. 19Wong-wong mau bakal padha nglawan kowe, nanging ora bakal bisa ngalahake kowe; awit Aku nunggil karo kowe lan bakal ngluwari kowe, mangkono pangandikane Sang Rama.”