Geus Dipikawanoh ti Memeh Maneh Lahir
Yuda megatkeun perjangjian sarta keur nuju ka pambuangan, tapi ngaliwatan Yérémia Rama urang terus nyaurkeun pangharepan ka putra-putra-Na—hiji mangsa nu bakal datang, kanyaah anu taya tungtungna, jeung manah anu masih kénéh sono ka putra anu kumalayang.
1 1Ieu kecap-kecap ti Yermia bin Hilkia, salah saurang imam di Anatot, di tanah Binyamin. 2Pangandika Rama urang sumping ka anjeunna dina jaman Yosia bin Amon, raja Yuda, dina taun katilu welas pamarentahanana. 3Pangandika eta oge sumping dina jaman Yoyakim bin Yosia, raja Yuda, nepi ka taun kasabelas Sidkia bin Yosia, raja Yuda, nepi ka urang Yerusalem dibuang dina bulan kalima. 4Pangandika Rama urang sumping ka kaula, kieu dawuhana-Na:
5“Samemeh maneh dijadikeun ku Kami dina kandungan, maneh geus dipikawanoh ku Kami, jeung samemeh maneh lahir, maneh geus dipisahkeun ku Kami; Kami geus ngangkat maneh jadi nabi pikeun bangsa-bangsa.”
6Kaula unjukan, “Duh, nun Ama Gusti! Abdi teu tiasa nyarios, da abdi teh ngan budak ngora keneh.”
7Tapi Rama urang ngadawuh ka kaula, “Ulah ngomong, ‘Abdi mung budak ngora,’ sabab maneh kudu indit ka mana bae Kami ngutus maneh, sarta kudu ngucapkeun naon bae anu diparentahkeun ku Kami. 8Ulah sieun ku maranehna, sabab Kami nyarengan maneh pikeun ngaluputkeun maneh, dawuhan Rama.”
9Tuluy Rama urang ngulurkeun panangana-Na, nyabak sungut kaula, sarta Rama urang ngadawuh ka kaula, “Tenjo, Kami geus nyelapkeun pangandika Kami kana sungut maneh. 10Tenjo, poe ieu Kami geus ngangkat maneh pikeun ngawasaan bangsa-bangsa jeung karajaan-karajaan, pikeun ngarabut jeung ngaruntuhkeun, pikeun ngabasmi jeung ngagulingkeun, pikeun ngadegkeun jeung melak.”
11Pangandika Rama urang sumping ka kaula, “Naon anu katempo ku maneh, Yermia?” Kaula unjukan, “Abdi ningali dahan tangkal badam.”
12Tuluy Rama urang ngadawuh ka kaula, “Bener tempo maneh teh, sabab Kami tetep ngawaskeun pangandika Kami sangkan tinekanan.” a a v12 Kecap “tangkal badam” jeung “ngawaskeun” teh ampir sarua pisan sorana dina basa nabi — hiji kamonesan kecap anu nuduhkeun yen Rama urang tetep lilir ngawaskeun pangandika-Na sangkan laksana.
13Pangandika Rama urang sumping deui ka kaula pikeun kadua kalina, “Naon anu katempo ku maneh?” Kaula unjukan, “Hiji pariuk anu ngagolak, nu nyanghareupna ti beh kaler.”
14Tuluy Rama urang ngadawuh ka kaula, “Ti kaler, bahla bakal ngabedahan ka sakabeh anu nyicingan ieu tanah. 15Kami rek nyaur sakabeh kaom-kaom tina karajaan-karajaan di kaler, dawuhan Rama; maranehna bakal datang, masing-masing ngadegkeun singgasanana di lawang gerbang-gerbang Yerusalem, ngalawan sakabeh tembok-tembok anu ngurilingan jeung sakabeh kota di Yuda. 16Jeung Kami bakal ngucapkeun hukuman-hukuman Kami ka maranehna, karana sagala kajahatanana anu geus naringgalkeun Kami, geus ngaduruk kurban ka allah-allah sejen sarta nyembah ka arca-arca anu dijieun ku leungeunna sorangan.”
17“Ayeuna sadiakeun diri, cing nangtung sarta bejakeun ka maranehna sagala anu diparentahkeun ku Kami ka maneh. Ulah gimir di hareupeun maranehna, bisi maneh digimirkeun ku Kami di hareupeun maranehna. 18Tenjo, poe ieu Kami ngajadikeun maneh hiji kota benteng, tihang beusi, jeung tembok tambaga pikeun ngalawan sakuliah nagri: raja-raja Yuda, para pajabatna, para imam, jeung rahayatna. 19Maranehna bakal merangan maneh, tapi moal bisa ngelehkeun; Kami nyarengan maneh pikeun ngaluputkeun maneh, dawuhan Rama.”