Kilala na sa Wala Ka pa Matawo

Ang Juda nagalapas sa katipan kag padulong sa pagkabinihag, apang paagi kay Jeremias padayon nga nagapamulong ang aton Amay sing paglaum sa iya mga anak—isa ka palaabuton, isa ka gugma nga wala sing katapusan, kag isa ka tagipusuon nga nagahandum pa gihapon sa anak nga naglisang.

Nagahambal ang aton Amay sa mga bersikulo 5, 7–19

Kapitulo 1.

Ang mga pulong ni Jeremias nga anak ni Hilkias, isa sa mga saserdote sa Anatot sa duta sang Benjamin. Ang pulong sang aton Amay nag-abut sa iya sang mga adlaw ni Josias nga anak ni Amon, nga hari sang Juda, sa ikanapulo kag tatlo nga tuig sang iya paghari. Nag-abut man ini sang mga adlaw ni Joaquim nga anak ni Josias, nga hari sang Juda, lab-ot sa ikanapulo kag isa nga tuig ni Sedekias nga anak ni Josias, nga hari sang Juda, tubtob sa pagkabihag sang Jerusalem sa ikalima nga bulan. Ang pulong sang aton Amay nag-abut sa akon, nga nagasiling:

“Sa wala ko pa ikaw mahuman sa tiyan nakilala ko na ikaw, kag sa wala ka pa matawo ginpain ko ikaw; gintangdo ko ikaw nga manalagna sa mga pungsod.”

Nagsiling ako, “Ay, Soberano nga Amay! Indi ako kahibalo maghambal, kay bata pa lamang ako.”

Apang nagsiling sa akon ang aton Amay, “Dili ka magsiling, ‘Bata pa lamang ako,’ kay magakadto ka bisan diin ko ikaw ipadala kag magahambal sang bisan ano nga akon isugo. Dili ka magkahadlok sa ila, kay kaupod mo ako sa pagluwas sa imo, nagasiling ang Amay.”

Niyan gin-untay sang aton Amay ang iya kamot, gintandog ang akon baba, kag nagsiling sa akon ang aton Amay, “Yari karon, ginbutang ko ang akon mga pulong sa imo baba. Tan-awa, ginbutang ko ikaw sa sini nga adlaw sa ibabaw sang mga pungsod kag sa ibabaw sang mga ginharian, sa paggabot kag sa pagrumpag, sa paglaglag kag sa pagpukan, sa pagtukod kag sa pagtanum.”

Ang pulong sang aton Amay nag-abut sa akon: “Ano ang imo nakita, Jeremias?” Nagsiling ako, “Nakakita ako sang sanga sang almendras.”

Niyan nagsiling sa akon ang aton Amay, “Husto ang imo nakita, kay ginabantayan ko ang akon pulong agud matuman ini.” ^a

Ang pulong sang aton Amay nag-abut sa akon sa ikaduha nga tion: “Ano ang imo nakita?” Nagsiling ako, “Isa ka kolon nga nagabukal, nga nagaatubang pahalayo sa aminhan.”

Kag nagsiling sa akon ang aton Amay, “Halin sa aminhan, ang kalalat-an magaabut sa tanan nga nagapuyo sa duta. Kay tawgon ko ang tanan nga mga panimalay sang mga ginharian sa aminhan, nagasiling ang Amay; magaabut sila, ang kada isa magabutang sang iya trono sa alagyan sang mga gawang sang Jerusalem, batok sa tanan nga mga pader sa palibot sini kag sa tanan nga mga kabanwaanan sang Juda. Kag igapahayag ko ang akon mga paghukom batok sa ila tungud sa tanan nila nga kalautan sa pagsikway sa akon, sa pagsunog sang mga halad sa iban nga mga dios kag sa pagyaub sa mga diosdios nga ginhimo nila sang ila kaugalingon nga mga kamot.”

“Karon maghanda ka, magtindog ka kag isugid mo sa ila ang tanan nga akon ginasugo sa imo. Dili ka magkatublag sa atubangan nila, kay kon indi pagatublagon ko ikaw sa atubangan nila. Yari karon, sa sini nga adlaw ginahimo ko ikaw nga isa ka napaderan nga siudad, haligi nga salsalon, mga pader nga saway batok sa bug-os nga duta: sa mga hari sang Juda, sa mga opisyal, sa mga saserdote, kag sa katawohan sini. Magapakig-away sila sa imo apang indi ka nila madaug; kaupod mo ako sa pagluwas sa imo, nagasiling ang Amay.”