Ramamu Perang Mbelani Kowe
Sadurunge perang, imam ngandhani wadyabala supaya aja wedi, awit Ramane nunggil lumaku karo wong-wong mau. Banjur ana wong-wong kang dikon mulih — sing nembe duwe omah anyar, kebon anggur anyar, tunangan, utawa sing pancen wedi. Kutha-kutha ditawani tentrem dhisik, lan sanadyan lagi ngepung kutha, wadyabala ora kena negor wit-witan kang awoh.
20 1Manawa kowe maju perang nglawan mungsuhmu lan ndeleng jaran, kreta perang, sarta wadyabala kang luwih akeh tinimbang wadyabalamu, aja wedi marang wong-wong mau, awit Ramamu nunggil karo kowe—kang wis ngentasake kowe metu saka tanah Mesir. 2Bareng kowe wis meh maju ing paprangan, imam kudu maju mangarep banjur ngandhani wong akeh. 3Pituture marang wong-wong mau: “Rungokna, he Israel: dina iki kowe maju perang nglawan mungsuhmu. Aja cilik atimu, aja wedi, aja bingung, lan aja giris marang wong-wong mau, 4awit Ramamu tindak bebarengan karo kowe, perang mbelani kowe nglawan mungsuhmu sarta maringi kaunggulan marang kowe.”
5Banjur para panggedhening prajurit bakal ngandhani rakyat: “Apa ana wong kang mbangun omah anyar nanging durung diresmekake? Wong iku kareben mulih, supaya aja nganti mati ing paprangan lan omahe diresmekake dening wong liya. 6Apa ana wong kang nandur kebon anggur nanging durung tau ngrasakake wohe? Wong iku kareben mulih, supaya aja nganti mati ing paprangan lan wohe dirasakake dening wong liya. 7Apa ana wong kang wis tunangan karo wong wadon nanging durung nikah? Wong iku kena mulih, supaya aja nganti mati ing paprangan lan wong wadon mau dinikahi dening wong lanang liya.” 8Para panggedhening prajurit kudu ngandhani rakyat maneh: “Apa ana wong kang wedi lan ilang kekendelane? Wong iku kena mulih, supaya atine para sadulure aja nganti ciyut kaya atine dhewe.” 9Sawuse para panggedhening prajurit rampung anggone ngandhani rakyat, banjur padha ngangkat para senapati kanggo mimpin wadyabala.
10Manawa kowe nyedhaki sawijining kutha arep nyerang kutha mau, kutha iku tawanana rukun dhisik. 11Manawa kutha mau mangsuli kanthi rukun lan mbukak gapurane kanggo kowe, sakehing wong ing kutha kono bakal ngladeni kowe minangka wong kang padha kerja peksan. 12Nanging manawa kutha mau nampik rukun sarta merangi kowe, kutha iku kepungen. 13Bareng Ramamu masrahake kutha mau marang kowe, sakehing wong lanang ing kono patenana nganggo pedhang. 14Nanging para wong wadon, bocah-bocah, kewan, lan samubarang liyane ing kutha kono—yaiku sakehing jarahan—kena kokrampas kanggo awakmu dhewe, sarta kena koknikmati minangka jarahan saka mungsuhmu, kang wis diparingake Ramamu marang kowe. 15Mangkono anggonmu kudu nindakake marang saben kutha kang adoh saka kowe, kang ora klebu kutha-kuthane bangsa-bangsa iki. 16Nanging ing kutha-kuthane bangsa-bangsa iki, kang diparingake Ramamu marang kowe minangka tanah pusaka, aja koktinggal urip apa wae kang mambegan. 17Nanging, kowe kudu numpes bangsa-bangsa mau nganti sirna babar pisan—yaiku bangsa Het, bangsa Amori, bangsa Kanaan, bangsa Feris, bangsa Hewi, lan bangsa Yebus—kaya kang wis didhawuhake Ramamu marang kowe, 18supaya wong-wong mau aja nganti mulang kowe niru sakehing pratingkah kang nistha kang ditindakake kanggo allah-allahe, satemah kowe gawe dosa marang Ramamu.
19Manawa kowe ngepung sawijining kutha nganti suwe, perang kanggo ngrebut kutha mau, aja ngrusak wit-witane kanthi nyabetake kapak marang wit-wit kono. Kowe kena mangan wohe, nanging aja negor wit-wite. Awit wit-witan ing ara-ara iku dudu manungsa, kang kena kokanggep mungsuhmu. 20Mung wit-witan kang koksumurupi dudu kanggo pangan kang kena koktegor, supaya kowe bisa gawe piranti pangepungan kanggo nglawan kutha kang merangi kowe, nganti kutha mau rubuh.