ستاسو پلار ستاسو دپاره جنګ کوى

له جګړې مخکې يو کاهن لښکر ته وايي چې مه وېرېږئ، ځکه چې د دوی پلار ورسره ځي. بيا سړي کورونو ته لېږل کېږي — نوی کور، نوی د انګورو باغ، چنګه کړې نجلۍ، يا يوازې وېره. ښارونو ته لومړی د سولې وړانديز کېږي، او حتی محاصره کوونکي لښکرې هم د مېوو ونې نه شي پرې کولی.

څپرکی 20.

کله چې تاسو د خپلو دُښمنانو خلاف جنګ ته لاړ شئ او آسونه، رتهونه او د تاسو نه لوئ لښکر وګورئ، نو د هغوئ نه مۀ يرېږئ، ځکه چې ستاسو پلار له تاسو سره دے، هغه چې تاسو يې د مصر د مُلک نه راوايستلئ. کله چې تاسو جنګ ته د ورتلو په وخت کښې ياست، نو اِمام دې مخکښې راشى او خلقو سره دې خبرې وکړى. هغه دې ورته ووائى چې، ”اے اِسرائيلو، واورئ: نن ورځ تاسو د خپلو دُښمنانو خلاف جنګ ته ځئ. زړۀ مۀ ورکوئ، مۀ يرېږئ، مۀ ګډوډېږئ او د هغوئ نه مۀ وېرېږئ، ځکه چې ستاسو پلار له تاسو سره ځى، چې ستاسو دپاره ستاسو د دُښمنانو خلاف جنګ وکړى او تاسو ته فتح درکړى.“

بيا به حاکمان خلقو ته وائى چې، ”آيا چا نوے کور جوړ کړے دے خو تقديس يې نۀ دے کړے؟ هغه دې کور ته لاړ شى، ګنې هغه به په جنګ کښې مر شى او بل سړے به يې تقديس کوى. آيا چا د انګورو باغ لګولے دے خو لا يې مېوه نۀ ده خوړلې؟ هغه دې کور ته لاړ شى، ګنې هغه به په جنګ کښې مر شى او بل سړے به يې مېوه خورى. آيا چا د کومې ښځې سره کوژده کړے ده خو واده يې نۀ دے ورسره کړے؟ هغه دې کور ته لاړ شى، ګنې هغه به په جنګ کښې مر شى او بل سړے به ورسره واده کوى.“ حاکمان دې نور هم خلقو ته ووائى چې، ”آيا داسې څوک شته چې وېرېږى او زړۀ يې ختم شوے دے؟ هغه دې کور ته لاړ شى، چې د خپلو وروڼو زړونه د هغۀ د خپل زړۀ په شان ونۀ وېلى شى.“ کله چې حاکمان د خلقو سره د خبرو نه فارغ شى، نو د لښکر سردران به مقرر کړى چې هغوئ ته مشرى وکړى.

کله چې تاسو د کوم ښار د جنګ کولو دپاره ور نزدے شئ، نو هغۀ ته د سلامتۍ وړانديز وکړئ. کۀ هغه تاسو ته د سولې جواب درکړى او دروازه درته پرانزى، نو د هغۀ ټول خلق به ستاسو مُزدور کاروبار کوى. خو کۀ هغه د سولې نه اِنکار وکړى او ستاسو خلاف جنګ وکړى، نو بيا هغه ته کلابند لګوئ. کله چې ستاسو پلار هغه ستاسو په لاس کښې درکړى، نو د هغۀ ټول نارينه په تُوره ووژنئ. خو ښځې، بچى، مال او په ښار کښې نور هر څۀ، د هغۀ ټول لُوټ تاسو د ځان دپاره اخستلے شئ او د خپلو دُښمنانو د لُوټ نه ګټه واخلئ، کوم چې ستاسو پلار تاسو ته درکړے دے. هر هغه ښار چې لرې وى او د دې قومونو د ښارونو نه نۀ وى، د هغۀ سره په دې طريقه چلن وکړئ. خو د دې قومونو په ښارونو کښې چې ستاسو پلار يې تاسو ته د مِيراث په طور درکوى، نو هيڅ ساکښ شے ژوندے مۀ پرېږدئ. بلکې هغوئ په پوره توګه د تباهۍ دپاره مخصوص کړئ، يعنې حِتيان، اموريان، کنعانيان، فرزيان، حِويان او يبوسيان، لکه څنګه چې ستاسو پلار تاسو ته حُکم کړے دے، دې دپاره چې هغوئ تاسو ته هغه ټول نفرت انګېزو کارونو د نقل کول در ونۀ ښئى چې هغوئ يې د خپلو بتانو دپاره کوى او تاسو د خپل پلار خلاف ګناه ته اړ کړى.

کله چې تاسو د کوم ښار شاوخوا اوږده موده کلابند لګوئ، او د هغۀ د نيولو دپاره جنګ کوئ، نو د هغۀ ونې په تبر وهلو سره مۀ تباه کوئ. تاسو ترې خوراک کولے شئ، خو مۀ يې راغورزوئ. ځکه چې د دښتې ونې انسانان نۀ دى چې ستاسو د دُښمن په شان ورسره چلن وشى. صرف هغه ونې راغورزولے شئ چې تاسو ته معلومه وى چې د خوراک دپاره نۀ دى، دې دپاره چې د هغه ښار خلاف چې ستاسو سره په جنګ کښې دے د کلابند سامان جوړ کړئ، ترڅو چې هغه ونۀ نسکوريږى.