Taune Rama kita kanggo Pangruwating Utang
Saben taun kapitu utang dipunluwaraken, lan angger-angger punika nyebataken godhanipun kanthi gamblang: nolak paring utangan amargi taun pangluwaran sampun celak. Mekakna tangan panjenengan amba-amba. Abdi ingkang dipunmerdikakaken kesah kanthi sangu, boten kanthi tangan kothong, amargi panjenengan rumiyin dados abdi ing Mesir lan Rama panjenengan ingkang nebus panjenengan.
15 1Ing pungkasane saben pitung taun, kowe kudu nindakake pangruwating utang. 2Mangkene pangruwating utang mau: saben wong kang ngutangi kudu mbatalake utange marang pepadhane. Dheweke ora kena nagih marang pepadhane utawa sadulure, amarga Ramamu wis nggelarake pangruwating utang. a a v2 Saben taun kapitu, utang-utang ing antarane sapadha wong Israel padha diapura — pangowahan kang ajeg kang njaga supaya kamlaratan ora dadi karusakan kang langgeng. 3Kowe kena nagih bayaran saka wong manca, nanging sadulurmu kudu kokluwari saka utange marang kowe. 4Ewadene ing antaramu ora prelu ana wong mlarat, amarga Ramamu mesthi bakal mberkahi kowe ing tanah kang diparingake dening Ramamu supaya kokduweni dadi warisan. 5Mung yen kowe tenanan ngrungokake swarane Ramamu, kanthi setiti netepi sakabehe pepakon iki kang dakwenehake marang kowe dina iki. 6Amarga Ramamu bakal mberkahi kowe kaya kang wis diprasetyakake marang kowe. Kowe bakal ngutangi bangsa akeh, nanging ora utang saka sapa-sapa; kowe bakal mrentah bangsa akeh, nanging ora ana kang bakal mrentah kowe.
7Yen ana salah siji sadulurmu kang mlarat ing salah sawijining kutha ing tanah kang diparingake dening Ramamu marang kowe, aja ngatosake atimu utawa ngatupake tanganmu marang sadulurmu kang mlarat mau. 8Nanging, tanganmu bukaken amba marang dheweke lan kanthi lega ngutangana cukup kanggo apa wae kang dibutuhake. 9Diati-ati aja nganti ana pikiran ala kang ngebaki atimu—“Taun kapitu, taun pangruwating utang, wis cedhak”—satemah mripatmu dadi ala marang sadulurmu kang mlarat, lan ora menehi apa-apa marang dheweke. Dheweke bakal sesambat marang Ramamu nglawan kowe, lan kowe bakal nyangga dosa. 10Wenehana dheweke kanthi lega, lan aja nganti atimu susah nalika kowe menehi marang dheweke, amarga iki Ramamu bakal mberkahi kowe ing sakabehing pakaryanmu, saben apa kang dicakel tanganmu. 11Sarehne wong mlarat ora bakal ilang saka tanah iku, mulane aku prentah marang kowe: tanganmu bukaken amba marang sadulurmu, kang mlarat lan kang kekurangan, ing tanahmu.
Mbebasake Batur Wong Ibrani
12Yen sadulurmu, wong Ibrani lanang utawa wadon, didol marang kowe lan ngladeni kowe nem taun, ing taun kapitu uculna dadi wong merdika saka kowe. 13Lan nalika kowe mbebasake dheweke, aja nganti kokculake kanthi tangan kothong. 14Cawisana kanthi lega saka panthan wedhusmu, pamipilan, lan pameresan anggur, kaya Ramamu anggone wis mberkahi kowe. 15Elinga yen kowe biyen dadi batur tukon ing tanah Mesir; Ramamu kang wis nebus kowe—mulane aku prentah bab iki marang kowe dina iki. 16Nanging yen dheweke kandha marang kowe, “Aku ora bakal lunga ninggal kowe,” amarga dheweke tresna marang kowe lan marang brayatmu, lan urip kepenak bebarengan karo kowe, 17banjur njupuka uncek lan tusuken kupinge nganti tembus ing lawang; dheweke banjur dadi baturmu ing salawase. Mangkono uga tumrap batur wadonmu. 18Aja ngrasa abot anggonmu mbebasake dheweke—nem taune kang wis dilakoni iku ajine tikel loro saka opahe wong buruhan. Ramamu bakal mberkahi kowe ing samubarang kang koktindakake.
Kewan Pambarep Kang Dipisahake
19Saben kewan pambarep lanang saka sapimu lan wedhusmu saosna marang Ramamu. Aja nyambutgawekake pambarepe sapimu utawa nyukur wulu pambarepe wedhusmu. 20Saben taun kowe lan brayatmu bakal mangan kewan mau ana ing ngarsane Ramamu, ing panggonan kang dipilih dening Ramamu. 21Nanging yen kewan mau ana cacade, pincang utawa picak, utawa cacad kang abot apa wae, aja kokaturake kurban marang Ramamu. 22Panganen ana ing kutha-kuthamu, wong kang najis lan kang suci bebarengan, kaya mangan kijang utawa menjangan. 23Mung getihe aja kokpangan; esokna ing lemah kaya banyu.