Umat Suci, Kapiji dening Sang Rama

Amargi panjenengan punika putra-putranipun Rama panjenengan, sampun nyayat badan panjenengan nalika sungkawa kados para bangsa. Titah ingkang resik lan ingkang najis dipunsebutaken, lajeng prasepuluhan — dipundhahar kanthi bingah ing ngarsanipun, lan saben taun katiga dipunsimpen ing kitha-kitha panjenengan supados tiyang Lewi, tiyang manca, lare yatim lan randha saged nedha ngantos tuwuk.

Pasal 14.

Kowe iku para putrane Ramamu—aja padha natoni awakmu dhewe utawa nyukur gundhul bathukmu kanggo wong mati. ^a Awit kowe iku umat suci, kagungane Ramamu—Ramamu kang milih kowe dadi kagungane kang adi saka antarane sakehing bangsa ing salumahing bumi.

Kowe aja mangan apa wae kang njijiki. Kewan-kewan kang kena kokpangan yaiku: sapi, wedhus gembel, lan wedhus, kidang, menjangan, kijang, wedhus alasan, kambing gunung, antelop, lan wedhus gembel gunung. Saben kewan kang tracake pisah dadi loro lan kang nggayemi, iku kena kokpangan. Nanging saka antarane kewan kang nggayemi utawa tracake pisah, kowe ora kena mangan unta, terwelu, lan marmot watu—kewan iku padha nggayemi nanging tracake ora pisah; iku najis tumrap kowe. Celeng iku tracake pisah nanging ora nggayemi, mulane iku najis tumrap kowe. Daginge aja kokpangan lan bathange aja koksenggol. Saka sakehing kewan kang urip ing banyu, kowe kena mangan kabeh kang ana sirip lan sisike. Nanging apa wae kang ora ana sirip lan sisike, iku ora kena kokpangan—iku najis tumrap kowe. Kowe kena mangan saben manuk kang resik. Nanging iki kang ora kena kokpangan: manuk garudha, manuk bangkong, manuk bangkong ireng, manuk alap-alap, manuk falkon, manuk elang saben warnane, saben manuk gagak saben warnane, manuk unta, manuk dares wengi, manuk camar, manuk alap-alap saben warnane, manuk beluk cilik, manuk beluk gedhe, manuk beluk putih, manuk beluk ara-ara, manuk pemangsa bathang, manuk kalung, manuk bango, manuk kuntul saben warnane, manuk hudhud, lan lawa. Sakehing kewan mabur kang mrambat iku najis tumrap kowe; aja padha kokpangan. Nanging saben kewan mabur kang resik iku kena kokpangan.

Aja mangan apa wae kang mati dhewe. Iku kena kokwenehake marang wong manca kang ana ing kuthamu supaya dipangan, utawa kokedol marang wong liya bangsa—kowe iku umat suci tumrap Ramamu. Aja ngolah anak wedhus ing susune embokne.

Nggawa Prasepuluhanmu ing Ngarsane Sang Rama

Nggawaa saprasepuluh saka sakehing pametune palemahanmu saben taun, aja nganti keliwatan. Mangana ing ngarsane Ramamu, ing panggonan kang dipilih kagem ngedegake asmane ana ing kono: saprasepuluh saka gandum, anggur anyar, lan lengamu, lan pambarepe pepanthan sapi lan wedhusmu—supaya kowe sinau tansah ngabekti marang Ramamu. Nanging yen lakune kadohan tumrap kowe kanggo nggawa saprasepuluh iku—awit panggonan kang dipilih Ramamu kanggo asmane iku kadohan saka kowe—sawise Ramamu mberkahi kowe, iku owahana dadi dhuwit, gawanen, banjur menyanga ing panggonan kang bakal dipilih Ramamu. Dhuwit iku belanjakna kanggo apa wae kang kokpengini—sapi, wedhus gembel, anggur, utawa omben-omben keras, apa wae kang kokkarepake—mangana ana ing kono ing ngarsane Ramamu, bungaha, kowe lan brayatmu. Wong Lewi kang ana ing kuthamu aja koktelantarake, awit dheweke ora duwe panduman utawa warisan bareng karo kowe. Saben pungkasane telung taun, wetokna saprasepuluh kang ganep saka pametune taun iku lan simpenen ing kuthamu. Wong Lewi—awit dheweke ora duwe panduman utawa warisan bareng karo kowe—lan wong liya bangsa, bocah lola, sarta randha kang ana ing kuthamu padha tekaa, mangana, lan padha warega, supaya Ramamu mberkahi kowe ing sakehing pakaryane tanganmu.