Gelekî pîroz, ku Bav ji xwe re veqetandiye

Ji ber ku hûn zarokên Bavê xwe ne, wekî miletan ji bo şînê xwe birîndar nekin. Heywanên pak û nepak tên rêzkirin, paşê dehyek — bi şahî li ber wî tê xwarin, û her sala sêyemîn di bajarên we de tê hilanîn, da ku Lêwî, xerîb, sêwî û jinebî têr bixwin.

Beş 14.

Hûn zarokên Bavê xwe ne—ji bo miriyan xwe birîndar nekin û eniya xwe kur nekin. ^a Çimkî hûn gelekî pîroz in, yê Bavê xwe ne—Bavê we hûn ji nav hemû gelên li ser rûyê erdê bijartin, da ku hûn bibin milkê wî yê hêja.

Tu tiştekî kirêt nexwin. Ev in ew heywanên ku hûn dikarin bixwin: ga, mî û bizin, pezkovî, xezal, karxezal, bizina kovî, kel, antîlop û mîha çiyê. Her heywanê ku simê wî bi temamî qelişî ye û kayîn dike, hûn dikarin bixwin. Lê ji yên ku kayîn dikin an simê wan qelişî ye, nabe ku hûn deve, kêroşk û hîraksê zinaran bixwin—ew kayîn dikin, lê simê wan ne qelişî ye; ew ji bo we nepak in. Simê berazê qelişî ye, lê ew kayîn nake; loma ew ji bo we nepak e. Goştê wan nexwin û destê xwe nedin laşên wan ên mirî. Ji hemû yên ku di avê de dijîn, her tiştê ku perik û pûlikên wî hene, hûn dikarin bixwin. Lê her tiştê ku perik û pûlikên wî tunebin, divê hûn nexwin—ew ji bo we nepak e. Her çûkê pak hûn dikarin bixwin. Lê ev in yên ku hûn nexwin: eylo, qertel, qertelê reş, teyrê nêçîrê, şahîn, şahînê mişkxwer bi hemû cureyên wî, her qirik bi hemû cureyên wî, devequş, şevbaz, çûka deryayê, baz bi hemû cureyên wî, kundê biçûk, kundê mezin, kundê spî, kundê çolê, teyrê laşxwer, qaza masîgir, leglek, kerkeş bi hemû cureyên wî, pepûsk û şevşevk. Hemû kêzikên baldar ji bo we nepak in; wan nexwin. Lê her afirîdeyê baldar ê pak hûn dikarin bixwin.

Tiştekî ku bi xwe mirî ye nexwin. Hûn dikarin wî bidin xerîbê ku di bajarên we de ye, da ku bixwe, an jî bifiroşin biyaniyekî—hûn ji Bavê xwe re gelekî pîroz in. Karikê bizinê di şîrê diya wî de nekelînin.

Anîna dehyeka xwe li ber Bav

Bê guman dehyeka hemû berê ku zeviya we her sal dide bînin. Li ber Bavê xwe, li wî cihê ku ew dibijêre da ku navê xwe li wir bide jiyîn, bixwin: dehyeka genim, şeraba nû û rûnê xwe, û nixuriyên naxir û keriyên xwe—da ku hûn hîn bibin ku her dem hurmeta Bavê xwe bigirin. Lê heke rê ji bo we gelekî dirêj be ku hûn dehyekê hilgirin—çimkî ew cihê ku Bavê we ji bo navê xwe dibijêre ji we gelekî dûr e—piştî ku Bavê we bereket da we, wê bikin pere, bi xwe re hilgirin û biçin wî cihê ku Bavê we wê bibijêre. Pereyan ji bo her tiştê ku dilê we dixwaze xerc bikin—dewar, pez, şerab an vexwarina tund, çi ku hûn dixwazin—li wir li ber Bavê xwe bixwin û şa bibin, hûn û maliyên we. Lêwiyê ku di bajarên we de ye bêxwedî nehêlin, çimkî bi we re tu par û mîrata wî tune ye. Di dawiya her sê salan de, tevahiya dehyeka berê wê salê derxin û di bajarên xwe de embar bikin. Bila Lêwî—çimkî bi we re tu par û mîrata wî tune ye—û biyanî, sêwî û jinebiyên ku di bajarên we de ne, werin, bixwin û têr bibin, da ku Bavê we di hemû karê destên we de bereketê bide we.