Umat Suci, nu Dipisahkeun ku Rama

Lantaran maraneh teh anak-anak Rama maraneh, ulah ngarecah awak waktu tunggara kawas bangsa-bangsa. Sato-sato anu beresih jeung najis didaptarkeun, tuluy perpuluhan — didahar kalawan bungah di payuneun Mantenna, sarta unggal taun katilu disimpen di kota-kota maraneh sangkan urang Lewi, urang asing, budak yatim jeung randa dahar nepi ka seubeuh.

Pasal 14.

Maraneh teh putra-putra Rama maraneh—ulah nurihan awak sorangan atawa nyukuran tarang nepi ka gundul pikeun nu geus maraot. ^a Sabab maraneh teh umat suci, kagungan Rama maraneh—Rama maraneh geus milih maraneh jadi pusaka kameumeut-Na ti antara sakabeh bangsa di sakuliah bumi.

Maraneh teu meunang ngadahar naon bae nu pikagilaeun. Ieu sato-sato nu meunang didahar ku maraneh: sapi, domba, jeung embe, uncal, kijang, mencek, embe leuweung, kambing gunung, antelop, jeung domba gunung. Maraneh meunang ngadahar sagala sato nu kukuna sumbing beulah jadi dua jeung nu ngagayem. Tapi ti antara sato nu ngagayem atawa nu kukuna sumbing, maraneh teu meunang ngadahar onta, kelenci, jeung badak batu—eta sato teh ngagayem tapi kukuna henteu sumbing; eta najis pikeun maraneh. Bagong kukuna sumbing tapi henteu ngagayem, nya eta najis pikeun maraneh. Ulah ngadahar dagingna atawa noel bugangna. Ti sakabeh mahluk nu hirup di cai, maraneh meunang ngadahar nu boga sived jeung sisit. Tapi sagala nu teu boga sived jeung sisit teu meunang didahar—eta najis pikeun maraneh. Maraneh meunang ngadahar sagala manuk nu beresih. Tapi ieu manuk-manuk nu teu meunang didahar: galudra, heulang bangke, heulang bangke hideung, heulang, alap-alap, jeung heulang buzzard tina sagala jinis, sagala jinis gagak, manuk onta, manuk peuting, camar, jeung heulang tina sagala jinis, bueuk leutik, bueuk gede, bueuk bodas, bueuk gurun, manuk pamakan bugang, jeung manuk dangdang cai, manuk bangau, manuk cangak tina sagala jinis, hudhud, jeung lalay. Sakabeh bangsa serangga jangjangan teh najis pikeun maraneh; ulah didahar. Tapi sagala mahluk jangjangan nu beresih mah meunang didahar.

Ulah ngadahar sato nu paeh sorangan. Eta meunang dibikeun ka urang asing nu aya di kota-kota maraneh supaya didahar, atawa dijual ka jalma deungeun—sabab maraneh teh umat suci pikeun Rama maraneh. Ulah ngulub anak embe dina susu indungna.

Nyanggakeun Perpuluhan ka Payuneun Rama

Kudu nyanggakeun perpuluhan tina sakabeh hasil kebon maraneh saban taun, ulah aya nu kaliwat. Daharna kudu di payuneun Rama maraneh, di tempat nu dipilih ku Mantenna pikeun matuhkeun jenengan-Na: perpuluhan tina gandum, anggur anyar, jeung minyak maraneh, katut anak cikal tina sapi jeung domba maraneh—supaya maraneh diajar salawasna ngabakti ka Rama maraneh. Tapi lamun perjalanana kacida jauhna nepi ka maraneh teu bisa mawa perpuluhan—lantaran tempat nu dipilih ku Rama maraneh pikeun jenengan-Na teh jauh teuing ti maraneh—sanggeus Rama maraneh ngaberkahan maraneh, robah eta jadi duit, bawa sarta indit ka tempat nu bakal dipilih ku Rama maraneh. Balanjakeun eta duit pikeun naon bae nu dipikahayang ku maraneh—sapi, domba, anggur, atawa inuman keras, naon bae nu dipikahayang—tuluy dahar di dinya di payuneun Rama maraneh, sarta sing suka bungah, maraneh jeung saeusi imah maraneh. Ulah ngantunkeun urang Lewi nu aya di kota-kota maraneh, sabab manehna teu boga bagian atawa pusaka bareng jeung maraneh. Unggal tungtung taun katilu, kaluarkeun sakabeh perpuluhan tina hasil taun eta, tuluy teundeun di kota-kota maraneh. Urang Lewi—sabab manehna teu boga bagian atawa pusaka bareng jeung maraneh—katut jalma deungeun, budak yatim, jeung randa nu aya di kota-kota maraneh kudu daratang, dahar, sarta sing seubeuh, supaya Rama maraneh ngaberkahan maraneh dina sagala pagawean leungeun maraneh.