Panyambat Daud Nyuhunkeun Pitulung

Hiji sanggian ti Daud, anu dikawihkeun ku anjeunna ka Rama urang ngeunaan Kus, urang Binyamin.

Dituduh ku Kus urang Binyamin, Daud sumpah: lamun manehna geus males ka sobatna ku kajahatan, sina musuhna ngidek-ngidek manehna kana lebu. Manehna menta ka Ramana, Hakim anu nalungtik hate, sangkan ngalampah, sarta ningali jalma-jalma telenges tigebrus kana lombang sorangan.

Pasal 7.

Nun Ama, ka Ama abdi nyalindung; salametkeun abdi ti sadaya nu ngudag-ngudag, sareng luputkeun abdi, bisi abdi dicabik-cabik siga ku singa, disasaak taya nu bisa nulungan. Nun Ama, upami abdi ngalampahkeun hal eta — upami aya kalepatan dina leungeun abdi, upami abdi males ka rerencangan abdi ku kajahatan, atanapi ngarampas musuh tanpa sabab, mangka sina musuh ngudag sarta nyusul abdi, sina nginjek-nginjek hirup abdi kana taneuh sareng ngabanting kahormatan abdi kana lebu.

Mugi gugah, nun Ama, kalayan bendu Ama; mugi jumeneng nyanghareupan amukan musuh-musuh abdi; mugi gugah pikeun abdi — Ama parantos netepkeun hukuman. Mugi sakumpulan bangsa-bangsa ngariung ka Ama; mugi Ama linggih di luhur ngauban maranehna. Rama urang ngahakiman bangsa-bangsa. Mugi abdi dibela, nun Ama, luyu sareng kaleresan abdi sareng luyu sareng kajujuran anu aya di jero diri abdi. Mugi dieureunkeun kajahatan jalma doraka nepi ka tamat, nanging mugi jalma bener dijaga — Ama anu nalungtik pikiran jeung haté, nun Ama nu adil. Tameng abdi téh Rama, anu nyalametkeun jalma nu jujur haténa. Rama urang téh hakim nu adil, Allah anu bendu saban poé. Upama aya nu teu daék tarobat, Rama urang bakal ngasah pedang-Na; Mantenna parantos melentang gondéwa-Na sarta parantos nyayagikeunana. Mantenna parantos nyayagikeun pakarang-pakarang anu matak nelasan; jamparing-Na dijadikeun jamparing anu ngahuru. Tenjo, jalma doraka téh keur kakandungan kajahatan; manéhna ngandung bahla sarta ngalahirkeun bohong. Manéhna ngali sumur sarta ngagerowongkeunana, tapi manéhna labuh kana liang nu dijieunna sorangan. Karerepet gawéanana mulang kana sirahna sorangan; kakejemanana ragrag kana embun-embunanana sorangan. Abdi rék ngahaturkeun nuhun ka Rama ku karana kaleresan-Na, sarta abdi rék ngawihkeun pupujian ka jenengan Rama, Nu Maha Luhur.