مزامیر 7

7 ¹ ای پدرِ من، به تو پناه می‌برم؛ مرا از همهٔ تعقیب‌کنندگانم نجات ده و رهایی‌ام بخش، ² مبادا مرا همچون شیر بدرد، و تکه‌تکه‌ام کند بی‌آنکه رهاننده‌ای باشد. ³ ای پدرِ من، اگر این کار را کرده‌ام — اگر شرارتی بر دستانم هست، ⁴ اگر به هم‌پیمانِ خود بدی روا داشته‌ام، یا دشمنِ خود را بی‌سبب غارت کرده‌ام — ⁵ آنگاه بگذار دشمن مرا تعقیب کند و به من برسد، بگذار جانم را بر زمین پایمال کند و عزّتم را در خاک بخواباند. سِلاه

⁶ برخیز، ای پدرِ من، در خشمِ خود؛ در برابرِ غضبِ دشمنانم قد علم کن؛ به‌خاطرِ من بیدار شو — تو داوری را مقرر کرده‌ای. ⁷ بگذار جماعتِ قوم‌ها گِردِ تو جمع شوند؛ و تو بر فرازِ آنان بر جایگاهِ بلندِ خود بنشین. ⁸ پدر ما قوم‌ها را داوری می‌کند. ای پدرِ من، مرا بر حسبِ عدالتم و بر حسبِ کمالی که در من است، داوریِ به‌حق فرما. ⁹ شرارتِ شریران را به پایان رسان، اما عادلان را استوار بدار — ای که دل‌ها و اندیشه‌ها را می‌آزمایی، ای پدرِ عادل. ¹⁰ سپرِ من پدرِ من است، که راست‌دلان را نجات می‌دهد. ¹¹ پدر ما داوری عادل است، خدایی که هر روز خشمگین می‌شود. ¹² اگر کسی توبه نکند، پدر ما شمشیرِ خود را تیز خواهد کرد؛ کمانِ خود را کشیده و آماده ساخته است. ¹³ سلاح‌های مرگبارِ خود را آماده کرده است؛ تیرهای خود را شعله‌ور می‌سازد. ¹⁴ بنگر که شریر چگونه به شرارت آبستن است؛ به ظلم حامله می‌شود و دروغ می‌زاید. ¹⁵ چاهی می‌کَنَد و آن را گود می‌سازد، اما در حفره‌ای که ساخته است، خود می‌افتد. ¹⁶ ظلمِ او بر سرِ خودش بازمی‌گردد؛ خشونتِ او بر فرقِ سرِ خودش فرود می‌آید. ¹⁷ پدرِ خود را به‌خاطرِ عدالتش سپاس خواهم گفت، و نامِ پدرِ خود، آن متعال را با سرود خواهم ستود.