مزامیر 7

7 ¹ای پدرِ من، به تو پناه می‌آورم؛ مرا از همهٔ تعقیب‌کنندگانم برهان و رهایی‌ام بخش، ²مبادا مرا چون شیر بدرد، و پاره‌پاره‌ام کند، بی‌آنکه رهاننده‌ای باشد. ³ای پدرِ من، اگر این کار را کرده‌ام—اگر ستمی بر دستانم هست، ⁴اگر به هم‌پیمانِ خود بدی روا داشته‌ام، یا دشمنِ خود را بی‌سبب غارت کرده‌ام، ⁵آنگاه بگذار دشمن مرا تعقیب کند و به من برسد، بگذار جانم را پایمالِ خاک سازد و حرمتم را در غبار بنهد.

⁶ای پدرِ من، در خشمِ خود برخیز؛ در برابرِ غضبِ دشمنانم به پا خیز؛ برای من بیدار شو—تو داوری را مقرر کرده‌ای. ⁷بگذار جماعتِ قوم‌ها گِردِ تو فراهم آیند؛ و تو بر فرازِ آنان بر جایگاهِ برین بنشین. ⁸پدر ما قوم‌ها را داوری می‌کند. ای پدرِ من، حقِ مرا ثابت کن، بر حسبِ عدالتم و بر حسبِ کمالی که در من است. ⁹شرارتِ شریران را پایان ده، اما عادلان را استوار دار—تو که دل‌ها و اندیشه‌ها را می‌آزمایی، ای پدرِ عادل. ¹⁰سپرِ من پدرِ من است، که راست‌دلان را نجات می‌بخشد. ¹¹پدر ما داورِ عادل است، خدایی که هر روز خشمگین می‌شود. ¹²اگر کسی توبه نکند، پدر ما شمشیرِ خود را تیز خواهد کرد؛ کمانِ خود را کشیده و آن را آماده ساخته است. ¹³سلاح‌های مرگبارِ خود را مهیا کرده است؛ تیرهای خود را شعله‌ور می‌سازد. ¹⁴بنگر که مردِ شریر چگونه به شرارت آبستن است؛ به فتنه حامله می‌شود و دروغ می‌زاید. ¹⁵چاهی می‌کَنَد و آن را گود می‌سازد، اما در گودالی که ساخته است، خود می‌افتد. ¹⁶رنجی که آفریده بر سرِ خودش بازمی‌گردد؛ و ستمش بر فرقِ خودش فرود می‌آید. ¹⁷پدرِ خود را به‌سببِ عدالتش سپاس خواهم گفت، و نامِ پدرِ خود، آن متعال را با سرود خواهم ستود.