Mga Awit 7

7 ¹ O aking Ama, sa iyo ako nanganganlong; iligtas mo ako sa lahat ng humahabol sa akin, at palayain mo ako, ² baka lapain niya ako na parang leon, lulurayin ako nang pira-piraso na walang sinumang magliligtas. ³ O aking Ama, kung ginawa ko ito — kung may kasamaan sa aking mga kamay, ⁴ kung ginantihan ko ang aking kaalyado ng masama, o sinamsaman ang aking kaaway nang walang dahilan — ⁵ kung gayon ay hayaang habulin ako ng kaaway at abutan ako, hayaang yurakan niya ang aking buhay hanggang sa lupa at ihiga ang aking karangalan sa alabok. Selah

⁶ Bumangon ka, aking Ama, sa iyong galit; tumindig ka laban sa poot ng aking mga kaaway; gumising ka para sa akin — itinakda mo ang paghatol. ⁷ Hayaang magtipon ang kapulungan ng mga bayan sa paligid mo; umupo ka sa kaitaasan sa ibabaw nila. ⁸ Hinahatulan ng ating Ama ang mga bayan. Ipagtanggol mo ako, aking Ama, ayon sa aking katuwiran at ayon sa pagkamatapat na nasa akin. ⁹ Wakasan mo ang kasamaan ng masasama ngunit itaguyod ang mga matuwid — ikaw na sumisiyasat sa mga isip at mga puso, O matuwid na Ama. ¹⁰ Ang aking kalasag ay ang aking Ama, na nagliligtas sa mga matuwid ang puso. ¹¹ Ang ating Ama ay isang matuwid na hukom, isang Diyos na nagagalit araw-araw. ¹² Kung ang sinuman ay hindi magsisisi, hahasain ng ating Ama ang kanyang espada; iniakma na niya ang kanyang pana at inihanda ito. ¹³ Inihanda na niya ang kanyang mga sandatang nakamamatay; ginagawa niyang nagliliyab na mga sibat ang kanyang mga palaso. ¹⁴ Tingnan kung paanong ang masamang tao ay nagdadalang-tao ng kasamaan; naglilihi siya ng kaguluhan at nanganganak ng mga kasinungalingan. ¹⁵ Naghuhukay siya ng balon at pinalalalim ito, ngunit nahuhulog sa hukay na kanyang ginawa. ¹⁶ Ang kanyang kaguluhan ay babalik sa kanyang sariling ulo; ang kanyang karahasan ay babagsak sa kanyang sariling bao ng ulo. ¹⁷ Magpapasalamat ako sa aking Ama dahil sa kanyang katuwiran, at aawit ako ng papuri sa pangalan ng aking Ama, ang Kataas-taasan.