Mga Awit 7

7 ¹O Ama ko, sa iyo ako kumakanlong; iligtas mo ako sa lahat ng humahabol sa akin, at palayain mo ako, ²baka lapain niya ako gaya ng leon, gugutay-gutayin ako nang walang sinumang magliligtas. ³O Ama ko, kung ginawa ko ito—kung may kasamaan sa aking mga kamay, ⁴kung ginantihan ko ng masama ang aking kaibigan, o sinamsaman ko nang walang dahilan ang aking kaaway, ⁵kung gayon ay hayaang habulin ako ng kaaway at abutan, hayaang yurakan niya sa lupa ang aking buhay at ilagay sa alabok ang aking karangalan.

⁶Bumangon ka, Ama ko, sa iyong galit; tumindig ka laban sa poot ng aking mga kaaway; gumising ka para sa akin—ikaw ang nag-atas ng paghuhukom. ⁷Hayaang magtipon sa palibot mo ang kapulungan ng mga bayan; umupo ka sa kaitaasan sa ibabaw nila. ⁸Ang ating Ama ang humahatol sa mga bayan. Bigyang-katarungan mo ako, Ama ko, ayon sa aking katuwiran at ayon sa katapatang nasa akin. ⁹Wakasan mo ang kasamaan ng masasama, ngunit itaguyod mo ang matuwid—ikaw na sumisiyasat sa mga isipan at mga puso, O matuwid na Ama. ¹⁰Ang aking kalasag ay ang aking Ama, na nagliligtas sa mga matuwid ang puso. ¹¹Ang ating Ama ay isang matuwid na hukom, isang Diyos na naghihinanakit sa araw-araw. ¹²Kung ang sinuman ay hindi magsisisi, hahasain ng ating Ama ang kanyang tabak; iniunat na niya ang kanyang pana at inihanda ito. ¹³Inihanda na niya ang kanyang mga nakamamatay na sandata; ginagawa niyang mga nagliliyab na palaso ang kanyang mga pana. ¹⁴Tingnan kung paanong ang masamang tao ay nagdadalang-tao ng kasamaan; naglilihi siya ng kaguluhan at nanganganak ng kasinungalingan. ¹⁵Humuhukay siya ng hukay at pinalalalim ito, ngunit nahuhulog siya sa balon na kanyang ginawa. ¹⁶Ang kanyang kaguluhan ay babalik sa kanyang sariling ulo; ang kanyang karahasan ay babagsak sa kanyang sariling bao ng ulo. ¹⁷Magpapasalamat ako sa aking Ama dahil sa kanyang katuwiran, at aawit ako ng papuri sa pangalan ng aking Ama, ang Kataas-taasan.