Sasambat Daud dina Poékna

Kanggo pamingpin biduan; kalayan alat musik kawat, nurutkeun sheminit. Jabur ti Daud.

Daud gering sarta ngadegdeg ku kasieun, cape ku ngabaseuhan ranjangna ku cimata sapeupeuting, sarta nanya nepi ka iraha. Manehna ngadalil yen jalma paeh moal bisa muji. Tuluy doana malik: Ramana geus ngadangu ceurikna, sarta manehna ngusir musuh-musuhna.

Pasal 6.

Nun Ama, ulah nyeukseukan abdi dina amarah Ama, sareng ulah ngahukum abdi dina bebendu Ama. Sing welas ka abdi, nun Ama, karana abdi lemah; cageurkeun abdi, nun Ama, karana tulang-tulang abdi gumeter ku kasieun.

Jiwa abdi gumeter ku kasieun. Nanging Ama, nun Ama—dugi ka iraha? Mugi uih deui ka abdi, nun Ama; luputkeun jiwa abdi. Salametkeun abdi ku karana asih satia Ama.

Karana di alam maot mah teu aya nu émut ka Ama; di jero kubur, saha nu bakal muji ka Ama?

Abdi geus leuleus ku humarurung. Sapeupeuting abdi ngeueum ranjang ku cimata; dibaseuhan ku ciceurik abdi.

Panon abdi geus lamur ku kasedih; beuki teu awas ku sabab loba musuh abdi. Nyingkah ti abdi, eh sakabeh jalma nu migawe jahat, karana Rama abdi parantos ngadangu sora ceurik abdi. Rama abdi parantos ngadangu panyambat abdi nu nyuhunkeun piwelas; Rama abdi nampi paneda abdi. Sakabeh musuh abdi bakal era sarta gumeter ku kasieun; maranehna bakal mundur sarta ngadadak kawiwirangan.