Η κραυγή του Δαβίδ μέσα στο σκοτάδι

Για τον πρωτοψάλτη· με έγχορδα όργανα, κατά την ογδόη. Ψαλμός του Δαβίδ.

Ο Δαβίδ είναι άρρωστος και τρέμει από τρόμο, εξαντλημένος επειδή όλη τη νύχτα μουσκεύει το κρεβάτι του με δάκρυα, και ρωτά έως πότε. Επιχειρηματολογεί ότι οι νεκροί δεν μπορούν να υμνήσουν. Έπειτα η προσευχή αλλάζει: ο Πατέρας του άκουσε το κλάμα του, και εκείνος διώχνει τους εχθρούς του.

Κεφάλαιο 6.

Πατέρα μου, μη με επιπλήττεις στην οργή σου ούτε να με παιδεύεις στον θυμό σου. Ελέησέ με, Πατέρα μου, γιατί είμαι αδύναμος· γιάτρεψέ με, Πατέρα μου, γιατί τα κόκαλά μου τρέμουν από τον τρόμο.

Η ψυχή μου τρέμει από τον τρόμο. Μα εσύ, Πατέρα μου—ως πότε; Γύρισε πάλι σ’ εμένα, Πατέρα μου· γλίτωσε τη ζωή μου. Σώσε με χάρη στην πιστή σου αγάπη.

Γιατί μέσα στον θάνατο κανείς δε σε θυμάται· στον τάφο, ποιος θα σε δοξολογήσει;

Είμαι εξαντλημένος από τους στεναγμούς μου. Όλη τη νύχτα πλημμυρίζω με δάκρυα το κρεβάτι μου· το μουσκεύω με το κλάμα μου.

Τα μάτια μου θόλωσαν από τη λύπη· σβήνουν εξαιτίας όλων των εχθρών μου. Φύγετε μακριά μου, όλοι εσείς που κάνετε το κακό, γιατί ο Πατέρας μου άκουσε τον ήχο του κλάματός μου. Ο Πατέρας μου άκουσε τη δέησή μου για έλεος· ο Πατέρας μου δέχεται την προσευχή μου. Όλοι οι εχθροί μου θα ντροπιαστούν και θα τρέμουν από τον τρόμο· θα κάνουν πίσω και ξαφνικά θα καταντροπιαστούν.