اوندهہ ۾ دائود جي فرياد
موسيقي جي اڳواڻ لاءِ؛ تارن وارن سازن سان، شمينيت موجب. دائود جو زبور.
داؤد بيمار آهي ۽ خوف کان ڏڪي ٿو، سڄي رات ڳوڙهن سان بستر پسائڻ کان ٿڪجي پيو آهي، ۽ پڇي ٿو ته ڪيستائين. هو دليل ڏئي ٿو ته مئل ساراهه نٿا ڪري سگھن. پوءِ دعا موڙ کائي ٿي: سندس پيءُ سندس روئڻ ٻڌو آهي، ۽ هو پنهنجن دشمنن کي رد ڪري ٿو.
6 1اي بابا، پنهنجي ڪاوڙ ۾ مون کي ملامت نہ ڪر، پنهنجي غضب ۾ مون کي سزا نہ ڏي. 2اي بابا، مون تي فضل ڪر ڇاڪاڻ تہ آءٌ ڪمزور آهيان؛ اي بابا، مون کي شفا ڏي ڇاڪاڻ تہ منهنجا هڏا دهشت کان ڏڪي رهيا آهن.
3منهنجي جان دهشت کان ڏڪي رهي آهي. پر تون، اي بابا، ڪيستائين؟ 4اي بابا، مون ڏانهن موٽي اچ، منهنجي جان کي ڇڏاءِ. پنهنجي عهد واري شفقت جي ڪري مون کي بچاءِ.
5ڇاڪاڻ تہ موت ۾ تنهنجي ڪا ياد ناهي؛ قبر ۾ تنهنجي ثنا ڪير ڪندو؟
6آءٌ پنهنجي ڪرلاٽ کان ٿڪجي چور ٿي پيو آهيان. سڄي رات پنهنجي پلنگ کي ڳوڙهن سان ٻوڙيان ٿو؛ پنهنجي روئڻ سان ان کي آلو ڪريان ٿو.
7منهنجون اکيون غم کان ٿڪجي پيون آهن؛ منهنجن سڀني دشمنن سبب ڪمزور ٿي ويون آهن. 8اي بڇڙائي ڪندڙؤ، سڀ مون وٽان پري ٿيو، ڇاڪاڻ تہ منهنجي پيءُ منهنجي روئڻ جو آواز ٻڌو آهي. 9منهنجي پيءُ منهنجي رحم جي فرياد ٻڌي آهي؛ منهنجو پيءُ منهنجي دعا قبول ٿو ڪري. 10منهنجا سڀ دشمن شرمندا ۽ دهشت کان ڏڪندڙ ٿيندا؛ اهي موٽي ويندا ۽ اوچتو شرمسار ڪيا ويندا.
