Rama Nembongkeun ka Yehezkiel Hianatna Bait Allah

Dibawa ka Yerusalem ku cara dicekel jambul buukna, Yeheskiel dipintonkeun ku Rama urang naon anu ngeusian Bait Allah: arca timburu di gerbang, tujuh puluh kokolot ngukus dupa ka sato-sato ukiran di hiji rohangan anu disumputkeun, awéwé-awéwé ceurik pikeun Tamus, jeung lalaki-lalaki sujud ka beulah wétan.

Pasal 8.

Dina taun kagenep, bulan kagenep, poe kalima, waktu abdi keur diuk di jero imah, dipayuneun aya para kokolot Yuda, panangan Rama nu Maha Kawasa turun ka abdi di dinya. Barang abdi neuteup, breh katingali hiji sosok anu siga seuneu: ti anu siga cangkengna ka handap, seuneu; ti cangkengna ka luhur, cahaya anu gumebyar lir logam anu ngagenyas. Mantenna ngulurkeun anu siga panangan, tuluy nyabak sakeupeul buuk abdi, sarta Roh Rama urang ngangkat abdi ka antara bumi jeung langit, tuluy abdi dibawa, dina tetingalan ti Rama urang, ka Yerusalem—ka lawang gapura jero anu nyanghareup ka kaler, tempat ngadegna arca kacemburuan, anu ngahudang amarah cemburu. Kamulyaan Rama urang aya di dinya, cara tetingalan anu katingali ku abdi di lebak tea.

Tuluy Mantenna ngalahir, “Anak manusa, tenjo ka beulah kaler.” Tuluy abdi neuteup, breh di beulah kaler gapura altar, di lawangna, aya arca kacemburuan tea.

Mantenna ngalahir ka abdi, “Anak manusa, naha maneh nenjo naon anu keur dipigawe ku maranehna—perkara-perkara pikagilaeun anu gede, anu dilampahkeun ku urang Israil di dieu, anu ngajauhkeun Kami ti tempat suci Kami? Tapi maneh bakal nenjo deui perkara-perkara pikagilaeun anu leuwih gede.”

Tuluy abdi dibawa ka lawang palataran; barang abdi neuteup, breh aya liang dina tembok.

Mantenna ngalahir ka abdi, “Anak manusa, bongkar eta tembok.” Tuluy ku abdi tembok teh dibongkar, breh aya hiji lawang.

Mantenna ngalahir ka abdi, “Asup ka jero, tenjo perkara-perkara pikagilaeun anu jahat anu keur dilampahkeun ku maranehna di dieu.”

Tuluy abdi asup tuluy neuteup, breh dina tembok sakurilingna aya ukiran-ukiran rupa-rupa sato ngarayap jeung sasatoan pikagilaeun, katut sakabeh brahala urang Israil. Tujuh puluh urang kokolot urang Israil narangtung di hareupeunana, kaasup Yaazanya bin Safan, masing-masing nyekel padupaanana, sarta haseup seungit tina menyan naronjak ka luhur.

Mantenna ngalahir ka abdi, “Anak manusa, naha maneh geus nenjo naon anu dipigawe ku para kokolot urang Israil di nu poek, masing-masing di kamar brahala ukiranana? Sabab maranehna ngomong, ‘Allah henteu ningali ka urang; Allah geus ninggalkeun ieu tanah.’” ^a Mantenna ngalahir ka abdi, “Malik deui, maneh bakal nenjo perkara-perkara pikagilaeun anu leuwih gede deui, anu keur dilampahkeun ku maranehna.”

Tuluy abdi dibawa ka lawang gapura kaler Bait Rama urang, tempat para wanita dariuk bari careurik nguruskeun Tamus. ^b

Mantenna ngalahir ka abdi, “Naha maneh geus nenjo ieu, Anak manusa? Malik deui; maneh bakal nenjo perkara-perkara pikagilaeun anu leuwih gede ti batan ieu.”

Tuluy abdi dibawa ka palataran jero Bait Rama urang; di lawang Bait Allah, di antara tepas jeung altar, aya kira-kira dua puluh lima urang lalaki, tonggongna ka Bait Allah, beungeutna ka wetan, nyarembah ka panonpoe di wetan.

Mantenna ngalahir ka abdi, “Naha maneh geus nenjo ieu, Anak manusa? Naha enteng teuing pikeun urang Yuda ngalampahkeun perkara-perkara pikagilaeun anu dipigawe di dieu, nepi ka maranehna ngeusian ieu tanah ku panganiayaan sarta ngahudang amarah Kami bola-balik? Tenjo, maranehna nyodorkeun dahan kana irungna. ^c Ku sabab eta Kami oge bakal nindak ku amarah. Soca Kami moal watir, sarta Kami moal karunya. Sanajan maranehna ngagorowok tarik di ceuli Kami, Kami moal ngadangu ka maranehna.”