Ahir Geus Datang

Pangandika Rama urang téh basajan: tungtungna geus datang. Lain pépéling anu masih aya waktu: bilai geus anjog, nu meuli jeung nu ngajual sarua leungiteun sagalana, sarta pérak jeung emas dialungkeun ka jalan-jalan sabab teu aya gunana. Nabi, imam, jeung kokolot kabéh béak naséhat. Teu aya nu dilemeskeun di dieu.

Pasal 7.

Pangandika Rama urang sumping ka kaula, saur-Na:

Ari maneh, eh anak manusa—kieu dawuhan Rama Nu Maha Kawasa ka tanah Israil: Ahir! Ahir geus datang ka opat juru ieu tanah. Ayeuna ahir geus narajang ka maneh, sarta Kami rek ngirimkeun bebendu Kami ka maneh. Kami rek ngahukum maneh satimpal jeung lampah maneh, sarta sagala pagawean maneh anu pikageuleuheun rek ditibankeun ka maneh. Panon Kami moal watir ka maneh, Kami ge moal karunya; Kami rek males kana lampah maneh, sarta pagawean maneh anu pikageuleuheun bakal aya di tengah-tengah maneh. Harita maneh bakal nyaho yen Kami teh Rama maneh. Kieu dawuhan Rama Nu Maha Kawasa: Balai! Balai anu tacan aya tandinganana—tenjo, geus datang! Ahir geus datang! Ahir eta geus datang! Geus hudang narajang ka maneh—tenjo, geus datang! Cilaka geus datang ka maneh, eh maneh anu maratuh di ieu tanah. Waktuna geus datang; poena geus deukeut—poe pinuh ku kagimir, lain poe surak bungah di luhureun gunung-gunung. ^a Teu lila deui Kami rek ngucurkeun bebendu Kami ka maneh sarta ngaluarkeun amarah Kami ka maneh. Kami rek ngahukum maneh satimpal jeung lampah maneh sarta sagala pagawean maneh anu pikageuleuheun rek ditibankeun ka maneh. Panon Kami moal watir, Kami ge moal karunya; Kami rek males ka maneh satimpal jeung lampah maneh, sarta pagawean maneh anu pikageuleuheun bakal aya di tengah-tengah maneh. Harita maneh bakal nyaho yen Kami teh Rama maneh, anu ngagebug. Tenjo, poena! Tenjo, geus datang! Cilaka geus kaluar; iteuk geus kembangan, kaangkuhan geus pupucukan. Kakerasan geus ngaronjat jadi iteuk kajahatan. Taya saurang ti maranehna anu bakal nyesa—taya ti jalma rea maranehna, taya tina kakayaan maranehna—jeung taya nanaon anu aya hargana di antara maranehna. Waktuna geus datang; poena geus cunduk. Nu meuli ulah bungah, nu ngajual ulah sungkawa, sabab bebendu geus turun ka sakumna jalma rea maranehna. Nu ngajual moal bisa mulang deui kana barang anu geus dijualna, sanajan duanana masih keneh harirup. Sabab titingalan ngeunaan sakumna jalma rea maranehna moal dicabut, jeung ku sabab dosana sorangan taya saurang ge anu bisa nyekel hirupna.

Maranehna geus niup tarompet sarta geus nyadiakeun sagalana, tapi taya saurang ge anu indit ka medan perang, sabab bebendu Kami geus turun ka sakumna jalma rea maranehna. Pedang aya di luar; pagebug jeung kalaparan aya di jero. Sing saha anu aya di tegalan bakal paeh ku pedang, sarta sing saha anu aya di jero kota—kalaparan jeung pagebug anu bakal ngahakan ka manehna. Anu bisa luput ti maranehna bakal kalabur ka gunung-gunung lir japati-japati di lebak, kabeh humarurung, masing-masing ku sabab dosana sorangan. Unggal leungeun bakal leuleus, sarta unggal tuur bakal lemes jadi cai. Maranehna bakal marake pakean kasungkawaan, sarta kasieun bakal nyimbutan maranehna; kaisinan bakal aya dina unggal beungeut, sarta unggal sirah bakal dicukur gundul. Maranehna bakal ngaralungkeun perakna ka jalan-jalan, sarta emasna bakal dianggap barang najis. Perak jeung emas maranehna moal bisa nyalametkeun maranehna dina poe bebendu Kami. Eta moal bisa nyugemakeun kalaparanana atawa ngeusian beuteungna, sabab eta geus jadi batu sandungan anu nyered maranehna kana dosa. Maranehna agul ku kaendahan papaesna sarta ngagunakeunana pikeun nyieun arca-arca anu pikageuleuheun jeung brahala-brahala anu hina. Ku sabab eta, ieu barang-barang teh ku Kami dijadikeun barang najis pikeun maranehna. Ieu barang-barang teh ku Kami rek diselehkeun jadi rampasan ka bangsa deungeun sarta jadi jarahan ka jalma-jalma jahat di bumi, sarta maranehna bakal nganajiskeun eta. Kami rek malingeun pameunteu ti maranehna, sarta maranehna bakal nganajiskeun tempat Kami anu kacida dipikaasihna; jalma-jalma rampog bakal arasup ka dinya sarta nganajiskeunana. Geura nyieun rante! Sabab tanah ieu pinuh ku kajahatan anu getihan, sarta kota ieu pinuh ku kakerasan. Kami rek mawa bangsa-bangsa anu pangjahatna pikeun ngarebut imah-imah maranehna. Kami rek nungtungan kaangkuhan nu karawasa, sarta tempat-tempat sucina bakal dinajiskeun. Lamun kasangsaraan datang, maranehna bakal neangan katengtreman, tapi moal kapanggih. Balai tumpang balai bakal datang, sarta beja tumpang beja. Maranehna bakal neangan titingalan ti nabi, tapi pangajaran bakal leungit ti imam, sarta pituduh ti para kokolot. Raja bakal sungkawa, pamingpin bakal dibulen ku kapegatan harepan, sarta leungeun rahayat nagri bakal ngadegdeg. Kami rek nindak ka maranehna satimpal jeung kalakuanana sorangan, sarta nurutkeun ukuranana sorangan Kami rek ngahukum maranehna. Harita maranehna bakal nyaho yen Kami teh Rama maranehna.