آخر راغلو
زموږ د پلار کلام بس پای دی. داسې خبرتیا نه چې وخت پکې پاتې وي: تباهي رارسېدلې، پېرودونکی او پلورونکی دواړه هر څه بایلي، او سپین زر او سره زر لکه بېګټې شیان کوڅو ته غورځول کېږي. نبي، کاهن او مشر ټول له مشورې خالي کېږي. دلته هېڅ شی نرم شوی نه دی.
7 1د زمونږ پلار کلام ما ته راغلو چې،
2اے اِبن آدمه، مالِک پلار د اِسرائيل ملک ته داسې فرمائى چې، آخر! د ملک په څلورو کونجونو باندې آخر راځى. 3اوس ستا په سر آخر راغلے دے، او زۀ به خپل غضب تا باندې راولېږم. زۀ به ستا د کارونو مطابق ستا عدالت وکړم او ستا ټول نفرتناک کارونه به ستا په سر راولم. 4زما سترګه به تا باندې رحم ونۀ کړى، او نۀ به زۀ ترس وکړم؛ زۀ به ستا د کارونو بدله درکړم، او ستا نفرتناک کارونه به ستا په مينځ کښې وى. بيا به تۀ پوهه شې چې زۀ ستا پلار يم. 5مالِک پلار داسې فرمائى چې، آفت! داسې آفت چې بل هيڅ نۀ وى — ګوره، راروان دے! 6آخر راغلو! آخر راغلو! ستا په خلاف پاڅېدلے دے — ګوره، راروان دے! 7تا باندې تباهى راغله، اے د ملک اوسېدونکيه. وخت راغلو؛ ورځ نزدې ده — د ګډوډۍ ورځ، نۀ د غرونو د خوشحالۍ د نعرو ورځ. a a v7 په زاړۀ اِسرائيل کښې غرونه د قومى اختر او خوشحالۍ دوديزې ځايونه وُو؛ فرق دا دے چې دا ورځ يواځې وحشت راوړى، نۀ خوشحالى. 8اوس زر به زۀ خپل قهر تا باندې تويه کړم او خپل غضب به تا باندې راخلاص کړم. زۀ به ستا د کارونو مطابق ستا عدالت وکړم او ستا ټول نفرتناک کارونه به ستا په سر راولم. 9زما سترګه به رحم ونۀ کړى، او نۀ به زۀ ترس وکړم؛ زۀ به ستا د کارونو مطابق بدله درکړم، او ستا نفرتناک کارونه به ستا په مينځ کښې وى. بيا به تۀ پوهه شې چې زۀ ستا پلار يم، هغه څوک چې وهى. 10ګوره، ورځ! ګوره، راروانه ده! تباهى راووته؛ لښته وغوړېده، تکبر وشنو. 11ظلم د بدۍ لښته شوے دے. هيڅوک به ترې پاتې نۀ شى — نۀ د هغوئ له ګڼې ګوڼې، نۀ د هغوئ له مال — او نۀ په هغوئ کښې هيڅ قيمتى شے. 12وخت راغلو؛ ورځ راغله. اخستونکے دې خوشحالى نۀ کوى او خرڅونکے دې غم نۀ کوى، ځکه چې غضب د هغوئ په ټولې ګڼې ګوڼې باندې دے. 13خرڅونکے به هغه شى ته بيا رانۀ ګرځى چې خرڅ يې کړے وو، که څۀ هم دواړه لا ژوندى وى. ځکه چې هغه رويا چې د هغوئ د ټولې ګڼې ګوڼې په خلاف ده بيرته به وانۀ خستے شى، او د هغۀ د ګناه په سبب هيڅوک خپل ژوند ساتلے نۀ شى.
14هغوئ ترکۍ وغږوله او هر څۀ يې تيار کړل، خو هيڅوک جنګ ته نۀ ځى، ځکه چې زما غضب د هغوئ په ټولې ګڼې ګوڼې باندې دے. 15تُوره د باندې ده؛ وبا او قحط د ننه دى. څوک چې په پټو کښې وى هغه به په تُوره مړ شى، او څوک چې په ښار کښې وى — قحط او وبا به هغه وخورى. 16هغوئ نه چې څوک بچ شى هغوئ به غرونو ته وتښتى د درو د کوترو په شان، ټول به ژاړى، هر يو د خپلې ګناه په غم کښې. 17هر لاس به سست شى، او هره زنګنه به اوبۀ شى. 18هغوئ به د ماتم جامې واغوندى، او وحشت به پرې راخور شى؛ شرم به په هر مخ وى، او هر سر به خرئيلے شى. 19هغوئ به خپله سپين زر په کوڅو کښې وغورزوى، او د هغوئ سره زر به د ناپاکې شى په شان وګڼلے شى. د هغوئ سپين زر او سره زر به زما د غضب په ورځ هغوئ بچ کولے نۀ شى. دا به د هغوئ لوږه نۀ ماتوى او نۀ به د هغوئ خيټې ډکوى، ځکه چې دا هغه د تيندک ډبره وه چې هغوئ يې ګناه ته واچول. 20هغوئ د خپلو زېورونو په ښائست فخر وکړو او په هغو يې خپل نفرتناک بُتان او ناپاک تصويرونه جوړ کړل. نو ځکه ما دا شيان د هغوئ دپاره ناپاک شے وګرځول. 21زۀ به دا شيان پردو ته د لوټ په توګه او د زمکې بدکارانو ته د غنيمت په توګه ورکړم، او هغوئ به دا ناپاک کړى. 22زۀ به خپل مخ له هغوئ نه واړوم، او هغوئ به زما قيمتى ځائ ناپاک کړى؛ لوټماران به دې ته راننوځى او دا به ناپاک کړى. 23زنځير جوړ کړه! ځکه چې ملک د وينو د جرمونو نه ډک دے او ښار د ظلم نه ډک دے. 24زۀ به د قومونو نه بدترين راولم چې د هغوئ په کورونو قبضه وکړى. زۀ به د زورورو تکبر ختم کړم، او د هغوئ پاک ځايونه به ناپاک شى. 25کله چې کړاو راشى، نو هغوئ به سلامتى لټوى، خو هيڅ به نۀ وى. 26آفت به په آفت راشى، او افواه به په افواه راشى. هغوئ به د نبى نه رويا غواړى، خو تعليم به له کاهن نه ورک شى او مشورت به له مشرانو نه. 27بادشاه به ماتم کوى، شهزاده به په نااُميدۍ کښې ونغښتے شى، او د ملک د خلقو لاسونه به رپېږى. زۀ به د هغوئ د خپلو کارونو مطابق ورسره معامله وکړم، او د هغوئ د خپلو معيارونو مطابق به زۀ د هغوئ عدالت وکړم. بيا به هغوئ پوهه شى چې زۀ د هغوئ پلار يم.
