Ƙarshe Ya Zo

Maganar Ubanmu ita ce kawai: ƙarshe. Ba gargaɗi ba ne da sauran lokaci: hallaka ta zo, mai saye da mai sayarwa duka sun rasa kome, aka kuma jefar da azurfa da zinariya a tituna kamar abin banza. Annabi, da firist, da dattijo duk sun rasa shawara. Babu abin da aka sassauta a nan.

Babi na 7.

Maganar Ubanmu ta zo mini, tana cewa,

Kai kuma, ɗan mutum—ga abin da Uba Mai Iko Duka ya ce wa ƙasar Isra'ila, Ƙarshe! Ƙarshe yana zuwa a kan kusurwoyi huɗu na ƙasar. Yanzu ƙarshe ya auko miki, zan kuma aika da fushina a kanki. Zan hukunta ki bisa ga hanyoyinki, in kuma kawo dukan ayyukanki na ƙyama a kanki. Idona ba zai ƙyale ki ba, ba kuwa zan yi juyayi ba; zan sāka miki bisa ga hanyoyinki, ayyukanki na ƙyama kuma za su kasance a tsakaninki. Sa'an nan za ki san cewa ni ne Ubanki. Ga abin da Uba Mai Iko Duka ya ce, Masifa! Masifa marar kama—duba, tana zuwa! Ƙarshe ya zo! Ƙarshe ya zo! Ya tashi gāba da ke—duba, yana zuwa! Hallaka ta zo a kanku, ku da kuke zaune a ƙasar. Lokaci ya yi; ranar ta kusa—ranar firgici, ba ta sowar farin ciki a kan duwatsu ba. ^a Ba da daɗewa ba zan zubo hasalata a kanki, in kuma saki fushina gāba da ke. Zan hukunta ki bisa ga hanyoyinki, in kuma kawo dukan ayyukanki na ƙyama a kanki. Idona ba zai ƙyale ba, ba kuwa zan yi juyayi ba; zan sāka miki bisa ga hanyoyinki, ayyukanki na ƙyama kuma za su kasance a tsakaninki. Sa'an nan za ki san cewa ni ne Ubanki, wanda yake bugawa. Duba, ranar! Duba, tana zuwa! Hallaka ta fito; sandar ta yi fure, girman kai ya tsira. Tashin hankali ya ƙaru ya zama sandar mugunta. Ba ko ɗayansu da zai ragu—ba taronsu, ba dukiyarsu— kuma babu wani abu mai daraja a cikinsu. Lokaci ya yi; ranar ta kai. Kada mai saye ya yi murna, kada kuma mai sayarwa ya yi makoki, gama hasala tana a kan dukan taronsu. Mai sayarwa ba zai komo ga abin da ya sayar ba, ko da yake dukansu biyu suna da rai. Gama ba za a soke wahayin da aka yi gāba da dukan taronsu ba, kuma saboda zunubinsa ba wanda zai iya riƙe ransa.

Sun busa ƙaho suka shirya kome, amma ba mai zuwa yaƙi, gama hasalata tana a kan dukan taronsu. Takobi yana waje; annoba da yunwa suna ciki. Duk wanda yake a jeji zai mutu ta takobi, duk wanda kuma yake a birni—yunwa da annoba za su cinye shi. Waɗanda suka tsira daga cikinsu za su gudu zuwa duwatsu kamar tantabarun kwaruruka, dukansu suna nishi, kowanne saboda zunubin kansa. Kowane hannu zai yi sanyi, kowace gwiwa kuma za ta zama ruwa. Za su sa tufafin makoki, razana kuma za ta rufe su; kunya za ta kasance a kowace fuska, kowane kai kuma za a aske shi ƙaf. Za su zubar da azurfarsu a tituna, zinariyarsu kuma za a ɗauka kamar abu mai ƙazanta. Azurfarsu da zinariyarsu ba za su iya cetonsu ba a ranar hasalata. Ba za su iya ƙosar da yunwarsu ko cika cikunansu ba, gama shi ne dutsen tuntuɓe da ya jawo su cikin zunubi. Sun yi fariya da kyaun kayan adonsu suka yi amfani da su wajen ƙera siffofinsu na ƙyama da gumakansu masu banƙyama. Saboda haka na mai da waɗannan abubuwa su zama abu mai ƙazanta a gare su. Zan ba da waɗannan abubuwa kamar ganima ga baƙi, su zama kayan kwace ga mugayen duniya, za su kuma ƙazantar da su. Zan juya fuskata daga gare su, za su kuma ƙazantar da wurina mai daraja; 'yan fashi za su shiga cikinsa su kuma ƙazantar da shi. Ka ƙera sarƙa! Gama ƙasar ta cika da laifuffukan zub da jini, birnin kuma ya cika da tashin hankali. Zan kawo mafi muguntar al'ummai su mallaki gidajensu. Zan kawo ƙarshen girman kan masu ƙarfi, wurarensu masu tsarki kuma za a ƙazantar da su. Sa'ad da ƙunci ya zo, za su nemi salama, amma ba za su samu ba. Masifa bisa masifa za ta zo, da jita-jita bisa jita-jita. Za su nemi wahayi daga annabi, amma koyarwa za ta ɓace daga firist, shawara kuma daga dattawa. Sarki zai yi makoki, ɗan sarki zai cika da fid da rai, hannuwan mutanen ƙasar kuma za su yi rawa. Zan yi da su bisa ga halinsu, kuma bisa ga ma'aunansu zan hukunta su. Sa'an nan za su san cewa ni ne Ubansu.