حزقيل 7 FHB Father's Heart Bible™

7 ¹اسان جي پيءُ جو ڪلام مون وٽ آيو تہ

²اي ابنِ آدم، حاڪم پيءُ اسرائيل جي ملڪ کي فرمائي ٿو تہ پڄاڻي! ملڪ جي چئني ڪنڊن تي پڄاڻي اچي رهي آهي. ³هاڻي تو تي پڄاڻي آهي، آءٌ پنهنجو غضب تو ڏانهن موڪليندس. تنهنجي هلت موجب تنهنجو فيصلو ڪندس ۽ تنهنجا سڀ ڪراهت جوڳا ڪم تو تي آڻيندس. ⁴منهنجي اک نہ بخشيندي ۽ نہ آءٌ رحم ڪندس، تنهنجي هلت جو بدلو ڏيندس، ۽ تنهنجا ڪراهت جوڳا ڪم تو ۾ ئي رهندا. تڏهن تون ڄاڻندين تہ آءٌ تنهنجو پيءُ آهيان. ⁵حاڪم پيءُ فرمائي ٿو تہ آفت! بي مثال آفت—ڏس، اها اچي رهي آهي! ⁶پڄاڻي اچي وئي آهي! پڄاڻي اچي وئي آهي! اها تو خلاف جاڳي پئي آهي—ڏس، اچي رهي آهي! ⁷اي ملڪ جا رهاڪو، تو تي تباهي اچي وئي آهي. وقت اچي ويو آهي، ڏينهن ويجهو آهي—اهو ڏينهن گهٻراهٽ جو آهي، جبلن تي خوشيءَ جي نعرن جو نہ. ^a a v7 قديم اسرائيل ۾ جبل گڏيل ميلن ۽ جشنن جون روايتي جايون هئا. فرق اهو آهي تہ هي ڏينهن رڳو دهشت آڻيندو، خوشي نہ. ⁸ٿوري ئي دير ۾ آءٌ پنهنجو قهر تو تي ڦٽو ڪندس ۽ پنهنجو غضب تو تي ڇڏيندس. تنهنجي هلت موجب تنهنجو فيصلو ڪندس ۽ تنهنجا سڀ ڪراهت جوڳا ڪم تو تي آڻيندس. ⁹منهنجي اک نہ بخشيندي ۽ نہ آءٌ رحم ڪندس، تنهنجي هلت موجب تنهنجو بدلو ڏيندس، ۽ تنهنجا ڪراهت جوڳا ڪم تو ۾ ئي رهندا. تڏهن تون ڄاڻندين تہ آءٌ تنهنجو پيءُ آهيان، جيڪو ڌڪ هڻندڙ آهي. ¹⁰ڏس، ڏينهن! ڏس، اچي رهيو آهي! تباهي نڪري آئي آهي، لٺ ڦلي آهي، غرور ڦٽي نڪتو آهي. ¹¹ظلم اٿي بدڪاريءَ جي لٺ بڻجي ويو آهي. انهن مان ڪو بہ باقي نہ رهندو—نہ سندن ميڙ، نہ سندن دولت—۽ انهن ۾ ڪا قيمتي شيءِ بہ نہ رهندي. ¹²وقت اچي ويو آهي، ڏينهن اچي پهتو آهي. خريدار خوش نہ ٿئي ۽ وڪڻندڙ ماتم نہ ڪري، ڇاڪاڻ تہ سندن سڄي ميڙ تي غضب آهي. ¹³وڪڻندڙ پنهنجي وڪيل شيءِ ڏانهن موٽي نہ ايندو، جيتوڻيڪ ٻئي اڃا جيئرا هوندا. ڇاڪاڻ تہ سندن سڄي ميڙ خلاف رويا رد نہ ڪئي ويندي، ۽ پنهنجي گناهه سبب ڪو بہ پنهنجي حياتي سنڀالي نہ سگهندو.

¹⁴هنن نرسنگو ڦوڪيو ۽ سڀ ڪجهه تيار ڪيو، پر جنگ ڏانهن ڪو بہ نہ ٿو وڃي، ڇاڪاڻ تہ منهنجو قهر سندن سڄي ميڙ تي آهي. ¹⁵تلوار ٻاهر آهي، وبا ۽ ڏڪار اندر آهن. جيڪو ميدان ۾ آهي سو تلوار سان مرندو، ۽ جيڪو شهر ۾ آهي، تنهن کي ڏڪار ۽ وبا کائي ويندا. ¹⁶انهن مان جيڪي بچي نڪرندا، سي واديءَ جي ڪبوترن وانگر جبلن ڏانهن ڀڄي ويندا، سڀ ڪراهيندا، هر هڪ پنهنجي گناهه تي. ¹⁷هر هٿ ڍرو ٿي ويندو، ۽ هر گوڏو پاڻي ٿي ويندو. ¹⁸ماتمي ڪپڙا پهريندا، ۽ دهشت کين ڍڪي ڇڏيندي، هر منهن تي شرمندگي هوندي ۽ هر مٿو مُنڊيل هوندو. ¹⁹پنهنجي چاندي کي گهٽين ۾ اڇلائيندا، ۽ سندن سون ناپاڪ شيءِ ليکيو ويندو. منهنجي غضب جي ڏينهن ۾ سندن چاندي ۽ سندن سون کين بچائي نہ سگهندا. اهي نہ سندن بک مٽائي سگهندا نہ سندن پيٽ ڀري سگهندا، ڇاڪاڻ تہ اهو ئي سندن ٿاٻو هو، جنهن کين گناهه ۾ ڦاسايو. ²⁰هنن پنهنجي زيورن جي سونهن تي فخر ڪيو ۽ انهن مان پنهنجا ڪراهت جوڳا بت ۽ گندا مورتيون ٺاهيون. تنهنڪري مون اهي شيون سندن لاءِ ناپاڪ ڪري ڇڏيون آهن. ²¹آءٌ اهي شيون پرڏيهين جي حوالي ڦرجي طور ۽ زمين جي بدڪارن کي لٽ جي مال طور ڏيندس، ۽ اهي ان کي ناپاڪ ڪندا. ²²آءٌ پنهنجو منهن کائن ڦيرائيندس، ۽ اهي منهنجي قيمتي جاءِ کي ناپاڪ ڪندا، ڦورو ان ۾ داخل ٿي ان کي ناپاڪ ڪندا. ²³زنجير ٺاهه! ڇاڪاڻ تہ ملڪ خوني ڏوهن سان ۽ شهر ظلم سان ڀريل آهي. ²⁴قومن مان بدترين کي آڻيندس، جيڪي سندن گهرن تي قبضو ڪن. زورآورن جو غرور ختم ڪندس، ۽ سندن پاڪ جايون ناپاڪ ڪيون وينديون. ²⁵جڏهن ڏک ايندو، تڏهن اهي سلامتي ڳوليندا، پر ڪا بہ نہ ملندي. ²⁶آفت مٿان آفت ايندي، ۽ افواه مٿان افواه. نبيءَ کان رويا گهرندا، پر ڪاهن وٽان شريعت ۽ بزرگن وٽان صلاح ختم ٿي ويندي. ²⁷بادشاهه ماتم ڪندو، شهزادو مايوسيءَ ۾ ويڙهيو ويندو، ۽ ملڪ جي ماڻهن جا هٿ ڏڪندا. آءٌ کين سندن پنهنجي چال موجب ڪندس، ۽ سندن پنهنجي ماپن موجب سندن فيصلو ڪندس. تڏهن اهي ڄاڻندا تہ آءٌ سندن پيءُ آهيان.