Dawî Hat

Peyva Bavê me bi tenê dawî ye. Ne hişyariyek ku dem lê maye: felaket hatiye, kiryar û firoşkar her du jî her tiştî winda dikin, û zîv û zêr wekî tiştên bêkêr li kolanan tên avêtin. Pêxember, kahin û rîspî hemû ji şîretê diqedin. Tu tişt li vir nerm nabe.

Bavê me di ayetan de dipeyive 2–27

Beş 7.

Peyva Bavê me ji min re hat û got:

Û tu, kurê mirov—Bavê Serwer ji welatê Îsraêlê re weha dibêje: Dawiyek! Dawî li ser çar quncikên welat tê. Niha dawî li ser te ye, û ezê hêrsa xwe li hember te bişînim. Ezê li gorî rêyên te dadbariya te bikim û hemû kirinên te yên nefretê li ser te bînim. Çavê min tu dilovanî bi te re nake, ne jî ezê te bibextê bikim; ezê li gorî rêyên te cezayê te bidim, û kirinên te yên nefretê wê di nav te de bin. Hingê tu yê bizanibî ku ez Bavê te me. Bavê Serwer weha dibêje: Belayek! Belayeke ku bêhempa ye—va ye, ew tê! Dawiyek hat! Dawî hat! Li hember te rabû—va ye, ew tê! Felaket li ser te hat, ya te yê ku di welêt de dijî. Dem hat; roj nêzîk e—roja tirsê, ne ya qîrîna şahiyê li ser çiyan. ^a Niha di demeke nêzîk de ezê hêrsa xwe li ser te birijînim û gazeba xwe li hember te vekim. Ezê li gorî rêyên te dadbariya te bikim û hemû kirinên te yên nefretê li ser te bînim. Çavê min tu dilovanî nake, ne jî ezê bibextê bikim; ezê li gorî rêyên te cezayê te bidim, û kirinên te yên nefretê wê di nav te de bin. Hingê tu yê bizanibî ku ez Bavê te me, Yê ku lê dixe. Va ye, roj! Va ye, ew tê! Felaket derket; gopal şîn bû, pozbilindî geş bû. Zordarî bûye gopalê xerabiyê. Yek ji wan namîne—ne yek ji elaleta wan, ne yek ji dewlemendiya wan—û di nav wan de tiştekî bihadar namîne. Dem hat; roj gihîşt. Bila kiriyar şa nebe û firoşkar şîn negire, çimkî gazeb li ser hemû elaleta wan e. Firoşkar wê venegere tiştê ku firotiye, tevî ku herdu jî hê zindî ne. Çimkî dîtina li hember hemû elaleta wan wê neyê betalkirin, û ji ber gunehê xwe tu kes nikare bi jiyana xwe bigire.

Wan boriya şer lê xistiye û her tişt amade kiriye, lê tu kes naçe şer, çimkî gazeba min li ser hemû elaleta wan e. Şûr li derve ye; nexweşî û birçîtî li hundir in. Yê ku li zevî ye wê bi şûr bimire, û yê ku li bajêr e—birçîtî û nexweşî wê wî daqurtînin. Yên ji wan ên ku xilas dibin wê wek kewên newalan birevin çiyan, hemû dinalin, her yek ji ber gunehê xwe. Her dest wê sist bibe, û her çok wê bibe av. Wê cilên şînê li xwe bikin, û tirs wê wan bigire; şerm wê li ser her rûyî be, û her serî wê qut bê kirin. Wê zîvê xwe biavêjin kolanan, û zêrê wan wê wek tiştekî gemar bê hesibandin. Zîv û zêrê wan nikarin wan rizgar bikin di roja gazeba min de. Nikare birçîtiya wan têr bike an zikên wan tije bike, çimkî ew bû asteng ku ew ber bi gunehê ve bir. Wan bi bedewiya xemlên xwe pesnê xwe dan û ew bikaranîn ku wênên xwe yên nefretê û pûtên xwe yên qirêj çêkin. Loma min ev tişt ji wan re kirin tiştekî gemar. Ezê ev tişt wek talanê bidim biyaniyan û wek destanê bidim xerabên dinyayê, û ew wê wan bêrûmet bikin. Ezê rûyê xwe ji wan vegerînim, û ew wê cihê min ê bihadar bêrûmet bikin; rêbir wê têkevinê û wî bêrûmet bikin. Zincîrê çêke! Çimkî welat tije sûcên xwînî ye û bajar tije zordarî ye. Ezê xerabtirînên miletan bînim ku malên wan bistînin. Ezê dawî li pozbilindiya hêzdaran bînim, û cihên wan ên pîroz wê bêrûmet bibin. Gava elem tê, wê li aştiyê bigerin, lê wê tune be. Bela li ser bela wê bê, û deng li ser deng. Wê ji pêxember dîtinê bixwazin, lê fêrkirin wê ji kahîn winda bibe û şîret ji rihspiyan. Padîşah wê şînê bigire, mîr wê bi bêhêvîtiyê bê pêçan, û destên gelê welat wê bilerizin. Ezê li gorî reftara wan bi wan re tevbigerim, û bi pîvanên wan bi xwe ezê dadbariya wan bikim. Hingê ew ê bizanibin ku ez Bavê wan im.