Ciri Piwelas ti Rama
Genep lalaki anu mawa pakarang digero ku Rama urang, sarta saurang anu make baju linen jeung mawa alat tulis nyirian tarang unggal jalma anu sedih ku kajahatan kota éta. Sésana ditigas, dimimitian ti tempat suci. Yeheskiel tikungkurep sarta nanya naha bakal aya anu masih tinggaleun.
9 1Tuluy Mantenna ngagentra bedas, kadangu ku abdi, “Kadarieu, he para pangurus kota, masing-masing kudu nyekel pakarang panumpes.”
2Breh aya genep jelema daratang ti gapura luhur nu nyanghareup ka kaler, masing-masing nyekel pakarang nu matak paeh; di antarana aya hiji jelema nu dibaju lenen, mawa parabot tulis dina gigireunana. Maranehna daratang tuluy narangtung gigireun altar tambaga.
3Kamulyaan Rama urang unggah ti luhureun kerub tempat tadi ayana, ka lawang bumi. Tuluy Mantenna nyaur ka jelema nu dibaju lenen nu mawa parabot tulis dina gigireunana.
4Saur Rama urang ka anjeunna, “Ider sakuliah kota Yerusalem, tuluy cirian tarang jalma-jalma anu humandeuar jeung ngarahuh ku sagala rupa pagawean pikasebeleun anu dilampahkeun di dinya.” a a v4 Jalma-jalma anu dicirian pikeun disalametkeun teh nya eta anu haténa ancur ku dosa di sakurilingna — Rama urang ngahampura sarta ngecap putra-putra-Na anu prihatin ku naon anu matak nalangsa ka Mantenna.
5Ka nu sejenna Mantenna ngalahir, kadangu ku abdi, “Turutkeun manehna ngider kota, tuluy gempur. Ulah aya karunya dina panon maraneh, ulah watir. 6Paehan kabeh: aki-aki, barudak ngora, mojang, barudak, jeung awewe. Tapi ulah ngaganggu saurang ogé anu geus dicirian. Mimitian ti tempat suci Kami.” Tuluy maranehna mimiti ti para kokolot anu aya di hareupeun bumi.
7Geus kitu Mantenna nimbalan deui, “Najiskeun ieu bumi, pinuhan buruan-buruanana ku mayit. Jig geura!” Tuluy maranehna kalaluar sarta numpes jalma-jalma di jero kota.
8Sabot maranehna numpes, abdi kari sosorangan. Abdi ngarumpuyuk nyuuh bari gegeroan, “Adoh, nun Ama, Gusti Nu Maha Kawasa! Naha Ama bade numpes sakabeh sesa urang Israil waktu Ama ngucurkeun bebendu ka Yerusalem?”
9Geus kitu Mantenna ngawaler ka abdi, “Dosa urang Israil jeung Yuda teh kacida gedena. Ieu tanah pinuh ku getih, kota pinuh ku kacurangan, sabab ceuk maranehna, ‘Allah geus ninggalkeun ieu tanah; Allah teu ningali.’ 10Ari Kami mah moal karunya atawa watir ka maranehna. Kalakuan maranehna ku Kami rek dibales kana sirahna sorangan.”
11Geus kitu jelema nu dibaju lenen nu mawa parabot tulis dina gigireunana unjukan, “Abdi parantos ngalaksanakeun sagala rupi anu ditimbalkeun ka abdi.”