حزقيل 9 FHB Father's Heart Bible™

9 ¹پوءِ هن منهنجي ٻڌندي وڏي آواز سان سڏ ڪري فرمايو تہ ”اي شهر جا نگرانؤ، اڳتي اچو، هر ڪو پنهنجو تباهيءَ وارو هٿيار هٿ ۾ کڻي.“

²ڇهه ماڻهو اتر ڏانهن منهن ڪيل مٿئين دروازي کان آيا، هر هڪ جي هٿ ۾ موت آڻيندڙ هٿيار هو؛ انهن مان هڪ ماڻهو ڪتان جا ڪپڙا پاتل هو، جنهن جي پاسي ۾ لکڻ جو ٿيلهو هو. اهي اچي پيتل جي قربانگاهه جي ڀرسان بيٺا.

³اسان جي پيءُ جو جلوو ڪروب جي مٿان، جتي ٽڪيل هو، اتان اٿي گھر جي چانئٺ تائين آيو. پوءِ هن ڪتان جا ڪپڙا پاتل ماڻهوءَ کي، جنهن جي پاسي ۾ لکڻ جو ٿيلهو هو، سڏيو.

⁴پوءِ اسان جي پيءُ کيس فرمايو تہ ”يروشلم شهر جي وچان لنگھي وڃ ۽ انهن ماڻهن جي پيشانين تي نشان لڳاءِ، جيڪي اتي ٿيندڙ سڀني نفرت جوڳن ڪمن تي آهون ڀرين ٿا ۽ ڪڙهن ٿا.“ ^a a v4 حفاظت جو نشان انهن تي لڳايو ويو جن جا دل پنهنجي چوڌاري ٿيندڙ گناهه تي ٽٽي پون ٿا؛ اسان جو پيءُ انهن ٻارن کي بچائي ٿو ۽ مهر ڪري ٿو، جيڪي انهيءَ تي غمگين ٿين ٿا جنهن تي هو پاڻ غمگين آهي.

⁵ٻين کي هن منهنجي ٻڌندي فرمايو تہ ”ان جي پويان شهر جي وچان لنگھي وڃو ۽ ماريو. اوهان جي اک کي ترس نہ اچي ۽ نہ رحم ڪريو. ⁶پوڙها، جوان، ڪنوارين، ٻار، عورتون—سڀني کي قتل ڪريو. پر جنهن تي نشان هجي، تنهن کي هٿ نہ لڳايو. منهنجي مقدس جاءِ کان شروع ڪريو.“ تنهنڪري هنن گھر جي اڳيان بيٺل بزرگن کان شروع ڪيو.

⁷پوءِ هن کين فرمايو تہ ”گھر کي ناپاڪ ڪريو، صحنن کي لاشن سان ڀريو. وڃو!“ سو هو ٻاهر نڪري ويا ۽ شهر ۾ ماڻهن کي ماري ڇڏيائون.

⁸جڏهن اهي ماري رهيا هئا، تڏهن آءٌ اڪيلو رهجي ويس. آءٌ منهن ڀر ڪري پيس ۽ رڙ ڪري چيم تہ ”افسوس، اي حاڪم بابا! ڇا تون يروشلم تي پنهنجو غضب لاهيندي اسرائيل جي سڄي بچيل ٽولي کي تباهه ڪندين؟“

⁹پوءِ هن مون کي فرمايو تہ ”اسرائيل ۽ يهودا جي گھراڻي جو ڏوهه تمام وڏو آهي. ملڪ رت وهائڻ سان ۽ شهر ناانصافيءَ سان ڀريل آهي، ڇاڪاڻ تہ اهي چون ٿا تہ ’خدا ملڪ کي ڇڏي ڏنو آهي؛ خدا نہ ٿو ڏسي.‘ ¹⁰منهنجي ڳالهه تہ آءٌ نہ ترس کائيندس ۽ نہ رحم ڪندس. سندن ڪرتوت انهن جي پنهنجي مٿن تي آڻيندس.“

¹¹پوءِ ڪتان جا ڪپڙا پاتل ماڻهو، جنهن جي پاسي ۾ لکڻ جو ٿيلهو هو، خبر ڏني تہ ”جيئن تو مون کي حڪم ڏنو، تيئن مون ڪيو آهي.“