Die Vader se Teken van Barmhartigheid
Ons Vader roep ses gewapende mans op, en een in linne geklee met 'n skryfgerei merk die voorkoppe van almal wat oor die stad se boosheid treur. Die res word neergevel, by die heiligdom eerste. Esegiël val op sy gesig en vra of daar enigiemand sal oorbly.
9 1Toe roep hy hardop uit, terwyl ek dit hoor: “Kom nader, opsigters van die stad, elkeen met sy wapen van verwoesting in die hand.”
2Ses mans het van die boonste poort af gekom wat na die noorde kyk, elkeen met ’n dodelike wapen in die hand; en tussen hulle was ’n man wat in linne geklee was, met ’n skryfkoker aan sy sy. Hulle het ingekom en langs die bronsaltaar gaan staan.
3Die heerlikheid van ons Vader het opgestyg van bo die gerub af waar dit gerus het, na die drumpel van die huis toe. Hy het die man geroep wat in linne geklee was, met die skryfkoker aan sy sy.
4En ons Vader het vir hom gesê: “Gaan deur die stad Jerusalem en maak ’n teken op die voorkoppe van dié wat sug en kreun oor al die gruwels wat daar gepleeg word.” a a v4 Dié wat vir veiligheid gemerk word, is die mense wie se harte breek oor die sonde rondom hulle — ons Vader spaar en verseël die kinders wat bedroef is oor wat hom bedroef.
5Vir die ander het hy gesê, terwyl ek dit hoor: “Gaan agter hom aan deur die stad en slaan toe. Julle oog moet niemand spaar nie, en moenie medelye betoon nie. 6Ou mans, jong mans, jong vroue, kinders, vroue — maak hulle almal dood. Maar moenie aan enigiemand raak wat die teken het nie. Begin by my heiligdom.” Toe begin hulle met die oudstes voor die huis.
7Toe sê hy vir hulle: “Maak die huis onrein, vul die voorhowe met die dooies. Gaan!” Toe gaan hulle uit en slaan die mense in die stad dood.
8Terwyl hulle doodslaan, het ek alleen agtergebly. Ek het op my gesig geval en uitgeroep: “Ag, Soewereine Vader! Gaan u die hele oorblyfsel van Israel vernietig terwyl u u toorn oor Jerusalem uitstort?”
9Toe sê hy vir my: “Die skuld van die huis van Israel en Juda is geweldig groot. Die land is vol bloedvergieting, die stad vol onreg, want hulle sê: ‘God het die land verlaat; God sien nie.’ 10Wat my betref, ek sal hulle nie spaar of jammer kry nie. Ek sal hulle dade op hulle eie koppe laat neerkom.”
11Toe het die man wat in linne geklee was, met die skryfkoker aan sy sy, verslag gedoen: “Ek het gedoen soos u my beveel het.”
