Die heerlikheid van ons Vader verlaat die tempel

Die gérubs en hulle wiele vol oë lig op, en die heerlikheid wat die tempel gevul het, beweeg uit, eers na die drumpel, dan na die oospoort. 'n Man in linne strooi brandende kole oor die stad. Esegiël kyk hoe ons Vader sy eie huis verlaat.

Hoofstuk 10.

Toe het ek gekyk: bo die gewelf oor die gerubs se koppe het daar iets verskyn wat soos ’n saffiersteen gelyk het, in die vorm van ’n troon.

En ons Vader het vir die man met die linneklere gesê: “Gaan tussen die ronddraaiende wiele onder die gerubs in. Vul jou hande met gloeiende kole van tussen die gerubs af en strooi dit oor die stad uit.” En hy het ingegaan terwyl ek toegekyk het.

Die gerubs het aan die suidekant van die tempel gestaan toe die man ingegaan het, en die wolk het die binneste voorhof gevul. Toe het die heerlikheid van ons Vader van die gerub af na die drumpel van die tempel opgestyg, en die tempel is met die wolk gevul, en die voorhof is gevul met die glans van ons Vader se heerlikheid. Die geluid van die gerubs se vlerke is tot by die buitenste voorhof gehoor, soos die stem van die Almagtige wanneer hy praat.

Toe hy die man met die linneklere beveel het: “Neem vuur van tussen die ronddraaiende wiele, van tussen die gerubs,” het hy ingegaan en langs ’n wiel gaan staan.

Toe het die gerub sy hand na die vuur tussen die gerubs uitgesteek, ’n deel daarvan geneem en dit in die hande van die man met die linneklere gesit; en hy het dit geneem en uitgegaan. Dit het gelyk of die gerubs mensehande onder hulle vlerke het.

Ek het gekyk, en daar het vier wiele langs die gerubs gestaan, een langs elke gerub, wat soos beril geglinster het. Al vier wiele het eenders gelyk, asof ’n wiel binne-in ’n wiel was. Wanneer hulle beweeg het, kon hulle in enige van hul vier rigtings gaan sonder om te draai; waarheen die voorste wiel ook al gewys het, het die ander gevolg sonder om te draai. Hulle hele liggaam—rûe, hande, vlerke en wiele—was rondom vol oë, die wiele van al vier. Wat die wiele betref, voor my ore is hulle “die ronddraaiendes” genoem. Elkeen het vier gesigte gehad: die eerste was ’n gerub se gesig, die tweede dié van ’n mens, die derde dié van ’n leeu, die vierde dié van ’n arend.

Die gerubs het opgestyg. Dit was die lewende wesens wat ek by die Kebarrivier gesien het. Wanneer die gerubs beweeg het, het die wiele langs hulle beweeg; en wanneer hulle hul vlerke opgelig het om van die grond af op te styg, het die wiele aan hulle sy gebly. Wanneer hulle gestaan het, het die wiele gestaan; en wanneer hulle opgestyg het, het die wiele saam met hulle opgestyg, want die gees van die lewende wesens was in hulle.

Toe het die heerlikheid van ons Vader van bo die drumpel van die huis af weggetrek en bo die gerubs gaan staan. Terwyl ek toegekyk het, het die gerubs hul vlerke opgelig en van die aarde af opgestyg, en hulle het uitgegaan met die wiele langs hulle. Hulle het by die ingang van die oostelike poort van ons Vader se huis gaan staan, en die heerlikheid van die Vader van Israel was hoog bo hulle.

Dit was die lewende wesens wat ek onder die Vader van Israel by die Kebarrivier gesien het, en ek het geweet dat hulle gerubs is. Elkeen het vier gesigte gehad, vier vlerke, en onder hulle vlerke iets wat soos mensehande gelyk het. Hulle gesigte was soos dié wat ek by die Kebarrivier gesien het. Elkeen het reguit vorentoe beweeg.