حزقیال 10

10 ¹آنگاه نگریستم و بر فراز گنبدی که بالای سرِ کروبیان بود، چیزی مانند سنگِ لاجورد پدیدار شد که همچون تخت شکل گرفته بود.

²و پدر ما به آن مردِ کتان‌پوش فرمود: «به میانِ چرخ‌های گردان، در زیرِ کروبیان برو. دست‌های خود را از میانِ کروبیان پر از زغال‌های افروخته کن و آنها را بر شهر بپاش.» و در برابر چشمانم به درون رفت.

³چون آن مرد به درون رفت، کروبیان در سمتِ جنوبِ معبد ایستاده بودند و ابر، صحنِ درونی را پر کرد. ⁴آنگاه جلالِ پدر ما از فرازِ کروبی برخاست و به آستانهٔ معبد رفت، و معبد از ابر پر شد و صحن از فروغِ جلالِ پدر ما آکنده گشت. ⁵و صدای بال‌های کروبیان تا صحنِ بیرونی شنیده می‌شد، همچون آوازِ قادرِ مطلق به هنگام سخن گفتن.

⁶چون به آن مردِ کتان‌پوش فرمان داد: «از میانِ چرخ‌های گردان، از میانِ کروبیان آتش بردار»، او به درون رفت و در کنارِ یک چرخ ایستاد.

⁷آنگاه کروبی دستِ خود را به سوی آتشی که در میانِ کروبیان بود دراز کرد، مقداری از آن برگرفت و در دست‌های آن مردِ کتان‌پوش نهاد، و او آن را گرفت و بیرون رفت. ⁸و کروبیان را چنین می‌نمود که در زیرِ بال‌هایشان چیزی مانند دست‌های انسان دارند.

⁹نگریستم و اینک چهار چرخ در کنارِ کروبیان بود، یکی در کنارِ هر کروبی، و درخششی همچون سنگِ زبرجد داشتند. ¹⁰هر چهار چرخ به یک شکل می‌نمودند، گویی چرخی درونِ چرخی دیگر بود. ¹¹چون حرکت می‌کردند، به هر یک از چهار جهتِ خود می‌رفتند و برنمی‌گشتند؛ هر سو که چرخِ پیشین رو می‌کرد، دیگران نیز بی‌آنکه بگردند از پی‌اش می‌رفتند. ¹²و تمامِ بدنشان—پشت‌ها، دست‌ها، بال‌ها و چرخ‌ها—از هر سو پر از چشم بود، یعنی چرخ‌های هر چهار. ¹³و اما آن چرخ‌ها، در حضورِ من «گردان‌ها» خوانده شدند. ¹⁴و هر یک را چهار چهره بود: نخست چهرهٔ کروبی، دوم چهرهٔ انسان، سوم چهرهٔ شیر و چهارم چهرهٔ عقاب.

¹⁵و کروبیان بالا رفتند. اینان همان موجوداتِ زنده بودند که در کنارِ نهرِ خابور دیده بودم. ¹⁶چون کروبیان حرکت می‌کردند، چرخ‌ها نیز در کنارشان می‌رفتند؛ و چون بال‌های خود را برمی‌افراشتند تا از زمین برخیزند، چرخ‌ها نیز از کنارشان جدا نمی‌شدند. ¹⁷چون می‌ایستادند، چرخ‌ها می‌ایستادند؛ و چون بالا می‌رفتند، چرخ‌ها با آنها بالا می‌رفتند، زیرا روحِ آن موجوداتِ زنده در آنها بود.

¹⁸آنگاه جلالِ پدر ما از فرازِ آستانهٔ معبد به حرکت درآمد و بر فرازِ کروبیان ایستاد. ¹⁹و در برابر چشمانم، کروبیان بال‌های خود را برافراشتند و از زمین برخاستند، و چون بیرون می‌رفتند، چرخ‌ها در کنارشان بودند. آنها بر درگاهِ دروازهٔ شرقیِ خانهٔ پدر ما ایستادند و جلالِ پدرِ اسرائیل بر فرازشان بود.

²⁰اینان همان موجوداتِ زنده بودند که در زیرِ پدرِ اسرائیل، در کنارِ نهرِ خابور دیده بودم، و دریافتم که کروبیان‌اند. ²¹هر یک را چهار چهره و چهار بال بود، و در زیرِ بال‌هایشان چیزی مانند دست‌های انسان. ²²و چهره‌هایشان همان چهره‌هایی بود که در کنارِ نهرِ خابور دیده بودم. هر یک راست به پیشِ روی خود می‌رفت.