حزقیال 11

11 ¹آنگاه روح مرا برداشت و به دروازهٔ شرقیِ خانهٔ پدر ما که رو به مشرق دارد آورد. بر آستانهٔ دروازه بیست‌وپنج مرد بودند و در میانِ ایشان یازَنیا پسرِ عَزور و فِلَطیا پسرِ بِنایا، سرورانِ قوم را دیدم.

²او به من گفت: «ای پسرِ انسان، اینانند مردانی که در این شهر شرارت می‌اندیشند و مشورتِ بد می‌دهند؛ ³آنان که می‌گویند: ‹آیا وقتِ خانه‌سازی نزدیک نیست؟ این شهر دیگ است و ما گوشتِ آن.› ⁴پس ای پسرِ انسان، بر ایشان نبوّت کن؛ نبوّت کن.»

⁵آنگاه روح پدر ما بر من فرود آمد و به من فرمود که بگویم: ‹پدر ما چنین می‌گوید: ای خاندانِ اسرائیل، شما این‌گونه می‌گویید، و من آنچه را که در ذهنِ شما برمی‌آید می‌دانم.› ⁶شما در این شهر بسیاری را کشته و کوچه‌هایش را از کشتگان انباشته‌اید.

⁷پس پدرِ حاکمِ مطلق چنین می‌گوید: کشتگانی که در میانِ این شهر بر زمین نهاده‌اید گوشت‌اند و این شهر دیگ است؛ اما شما را از میانِ آن بیرون خواهند راند. ⁸شما از شمشیر ترسیده‌اید، و من شمشیر را بر شما خواهم آورد. پدرِ حاکمِ مطلق چنین می‌گوید. ⁹شما را از این شهر بیرون می‌آورم و به دستِ بیگانگان می‌سپارم و بر شما داوری‌ها به اجرا می‌گذارم. ¹⁰به دمِ شمشیر خواهید افتاد. شما را در مرزِ اسرائیل داوری خواهم کرد، و خواهید دانست که من پدرِ شما هستم. ¹¹این شهر برای شما دیگ نخواهد بود و شما گوشتِ درونِ آن نخواهید بود. شما را در مرزِ اسرائیل داوری خواهم کرد، ¹²آنگاه خواهید دانست که من پدرِ شما هستم؛ شما که در فرایضِ من رفتار نکردید و احکامِ مرا نگاه نداشتید، بلکه بر وفقِ قوانینِ قوم‌هایی که پیرامونِ شما بودند زیستید.

پدر، دلی تازه وعده می‌دهد

¹³و چون نبوّت می‌کردم، فِلَطیا پسرِ بِنایا مُرد. آنگاه به‌رو بر زمین افتادم و به آوازِ بلند فریاد برآوردم و گفتم: «آه، ای پدرِ حاکمِ مطلق! آیا باقی‌ماندهٔ اسرائیل را به‌کلّی نابود خواهی کرد؟»

¹⁴آنگاه کلامِ پدر ما بر من نازل شد:

¹⁵ای پسرِ انسان، برادرانت، آری برادرانت، خویشاوندانِ خودت و تمامِ خاندانِ اسرائیل، همگیِ آنان کسانی‌اند که مردمِ اورشلیم درباره‌شان گفته‌اند: ‹از خدا دور بمانید؛ این سرزمین به مِلکیّت به ما داده شده است.›

¹⁶پس بگو: ‹پدرِ حاکمِ مطلق چنین می‌گوید: هرچند ایشان را به میانِ قوم‌ها دور کردم و در میانِ سرزمین‌ها پراکنده ساختم، با این حال در سرزمین‌هایی که بدان رفتند، اندک‌زمانی برای ایشان مکانِ مقدّس بودم.›

¹⁷پس بگو: ‹پدرِ حاکمِ مطلق چنین می‌گوید: شما را از میانِ قوم‌ها گرد می‌آورم و از سرزمین‌هایی که در آنها پراکنده شده‌اید فراهم می‌آورم و سرزمینِ اسرائیل را به شما می‌بخشم.›

¹⁸و چون بدان‌جا بازآیند، همهٔ بت‌های پلید و همهٔ چیزهای نفرت‌انگیزِ آن را از آنجا برخواهند داشت. ¹⁹و من به ایشان یک دل خواهم داد و روحی تازه در درونشان خواهم نهاد؛ دلِ سنگی را از جسمشان بیرون می‌آورم و دلی گوشتین به ایشان می‌بخشم، ²⁰تا در فرایضِ من رفتار کنند و احکامِ مرا نگاه داشته، به آنها عمل نمایند. آنگاه ایشان فرزندانِ من خواهند بود و من پدرِ ایشان خواهم بود. ²¹اما آنان که دلشان در پیِ چیزهای نفرت‌انگیز و کارهای کریهِ ایشان می‌رود، رفتارشان را بر سرِ خودشان فرود خواهم آورد. پدرِ حاکمِ مطلق چنین می‌گوید.

²²آنگاه کروبیان بال‌های خود را برافراشتند و چرخ‌ها در کنارشان بودند، و جلالِ پدرِ اسرائیل بر فرازِ ایشان بود. ²³و جلالِ پدر ما از میانِ شهر بالا رفت و بر کوهی که در شرقِ شهر است ایستاد. ²⁴آنگاه روح مرا برداشت و در رؤیا، به‌واسطهٔ روح پدر ما، مرا نزدِ تبعیدیان در بابِل آورد. سپس آن رؤیایی که دیده بودم از نظرم ناپدید شد. ²⁵و من همهٔ چیزهایی را که پدر ما به من نمایانده بود به تبعیدیان بازگفتم.