حزقیال 12

12 ¹کلامِ پدر ما بر من نازل شد:

²«ای پسرِ انسان، تو در میانِ خاندانی سرکش زندگی می‌کنی؛ چشم دارند تا ببینند، اما نمی‌بینند، و گوش دارند تا بشنوند، اما نمی‌شنوند، زیرا خاندانی سرکش‌اند.

³«پس تو، ای پسرِ انسان، بار و بنه‌ات را برای تبعید ببند و در روزِ روشن، در برابرِ دیدگانشان، رهسپارِ تبعید شو. از مکانِ خود به مکانی دیگر، در برابرِ دیدگانشان، به تبعید برو. شاید ببینند، هرچند خاندانی سرکش‌اند.

⁴«بار و بنه‌ات را در روزِ روشن، در برابرِ دیدگانشان، همچون بار و بنهٔ تبعید بیرون آور؛ و خود در شامگاه، در برابرِ دیدگانشان، همچون آنان که به تبعید می‌روند، بیرون رو.

⁵«در برابرِ دیدگانشان، دیوار را بشکاف و بار و بنه‌ات را از میانِ آن بیرون بِبَر.

⁶«پیشِ چشمانشان، آن را بر دوشِ خود برگیر و در تاریکی بیرون بِبَر. صورتِ خود را بپوشان تا زمین را نبینی، زیرا تو را نشانه‌ای برای خاندانِ اسرائیل ساخته‌ام.»

⁷پس همان‌گونه که فرمان یافته بودم، عمل کردم. در روزِ روشن بار و بنه‌ام را، بار و بنهٔ تبعید را، بیرون آوردم و در شامگاه با دست دیوار را شکافتم. در تاریکی آن را بر دوشِ خود، در برابرِ دیدگانِ همه، بیرون بردم.

⁸بامدادان، کلامِ پدر ما بر من نازل شد:

⁹«ای پسرِ انسان، آیا خاندانِ اسرائیل، آن خاندانِ سرکش، از تو نپرسیده‌اند: ‹چه می‌کنی؟› ¹⁰به ایشان بگو: ‹پدرِ متعال چنین می‌گوید: این وحی دربارهٔ رئیسِ اورشلیم و تمامیِ خاندانِ اسرائیل است که در آن‌اند.›

¹¹بگو: ‹من نشانهٔ شما هستم. چنان‌که من کردم، با ایشان نیز چنان خواهد شد؛ به تبعید و به اسارت خواهند رفت. ¹²رئیسی که در میانِ ایشان است، بار و بنهٔ خود را در تاریکی بر دوش خواهد گرفت و بیرون خواهد رفت. دیوار را خواهند شکافت تا او را از میانِ آن بیرون آورند. او صورتِ خود را خواهد پوشاند تا زمین را با چشمانِ خود نبیند. ¹³من دامِ خود را بر او خواهم گسترد و او در تلهٔ من گرفتار خواهد شد. او را به بابِل، سرزمینِ بابلیان، خواهم آورد، اما آن را نخواهد دید — و در همان‌جا خواهد مرد. ^a a v13 این رئیس صِدِقیّا، آخرین پادشاهِ یهودا، است. او هنگامِ گریز از اورشلیم دستگیر شد و پیش از آنکه به بابِل برده شود، نابینا گشت — چنان‌که به شهر رسید، اما هرگز آن را ندید، درست همان‌گونه که پیشگویی شده بود. ¹⁴و همهٔ کسانی را که پیرامونِ او هستند — یاورانش و تمامیِ سپاهیانش را — به سویِ هر باد پراکنده خواهم ساخت و شمشیر را از پیِ ایشان خواهم کشید.

¹⁵«چون ایشان را در میانِ ملت‌ها پراکنده سازم و در سرزمین‌ها متفرق گردانم، آنگاه خواهند دانست که من پدرِ ایشان هستم.

¹⁶«اما شماری اندک را از شمشیر و قحطی و طاعون در امان خواهم داشت، تا در میانِ ملت‌هایی که به آنجا می‌روند، همهٔ کارهای نفرت‌انگیزِ خود را بازگو کنند. آنگاه خواهند دانست که من پدرِ ایشان هستم.›»

¹⁷سپس کلامِ پدر ما بر من نازل شد:

¹⁸«ای پسرِ انسان، نانِ خود را با لرزش بخور و آبِ خود را با دلهره و اضطراب بنوش.

¹⁹«به مردمِ آن سرزمین بگو: پدرِ متعال دربارهٔ ساکنانِ اورشلیم در سرزمینِ اسرائیل چنین می‌گوید: نانِ خود را با اضطراب خواهند خورد و آبِ خود را با پریشانی خواهند نوشید، زیرا سرزمینشان از هر آنچه در آن است تهی خواهد شد، به‌سببِ ظلمِ همهٔ کسانی که در آن ساکن‌اند.

²⁰«شهرهای آباد ویران خواهند شد و آن سرزمین متروک خواهد ماند. آنگاه خواهید دانست که من پدرِ شما هستم.»

پدر به مَثَلِ بی‌معنا پایان می‌دهد

²¹سپس کلامِ پدر ما بر من نازل شد:

²²«ای پسرِ انسان، این چه مَثَلی است که در اسرائیل می‌گویند: ‹روزها به درازا می‌کشد و هر رؤیایی نقش بر آب می‌شود›؟

²³«پس به ایشان بگو: ‹پدرِ متعال چنین می‌گوید: من به این مَثَل پایان خواهم داد، و دیگر آن را در اسرائیل بر زبان نخواهند آورد.› بلکه به ایشان بگو: ‹روزها نزدیک است، و تحققِ هر رؤیا فرا رسیده است. ²⁴زیرا دیگر هیچ رؤیای دروغین یا فالِ چاپلوسانه‌ای در خاندانِ اسرائیل باقی نخواهد ماند.

²⁵«زیرا من پدرِ شما هستم؛ سخنی را که می‌گویم، خواهم گفت و آن به انجام خواهد رسید. دیگر به تأخیر نخواهد افتاد — زیرا در روزهای شما، ای خاندانِ سرکش، سخنی خواهم گفت و آن را به‌جا خواهم آورد. پدرِ متعال چنین اعلام می‌کند.›»

²⁶سپس کلامِ پدر ما بر من نازل شد:

²⁷«ای پسرِ انسان، خاندانِ اسرائیل می‌گویند: ‹رؤیایی که او می‌بیند، مربوط به سال‌های بسیار دور است؛ او دربارهٔ زمان‌های دوردست نبوّت می‌کند.›

²⁸«پس به ایشان بگو: پدرِ متعال چنین می‌گوید: دیگر هیچ‌یک از سخنانِ من به تأخیر نخواهد افتاد. آنچه می‌گویم به انجام خواهد رسید. پدرِ متعال چنین اعلام می‌کند.»