Sang Rama Paring Pratandha bab Pambuwangan
Yehezkiel nata buntelan lan njebol témboké dhéwé ing wayah surup, raine ditutupi, nglakoni pambuwangan ing ngarepé tangga-tanggané sing takon apa sing ditindakaké. Nglawan unèn-unèn umum yèn wahyu ora tau kelakon, Rama kita mangsuli yèn wektu ngenteni wis rampung.
12 1Pangandikane Rama kita rawuh marang aku, mangkene:
2“He Putraning Manungsa, kowe manggon ing tengahe turun kang mbalela—wong-wong mau padha duwe mripat kanggo ndeleng, nanging ora ndeleng, duwe kuping kanggo ngrungu, nanging ora ngrungu, awit wong-wong mau turun kang mbalela.
3“Mulane kowe, he Putraning Manungsa, tatanana gegawanmu kanggo pambuwangan, lan lungaa menyang pambuwangan ing wayah awan ana ing ngarepe wong-wong mau. Lungaa saka panggonanmu menyang panggonan liya ana ing ngarepe wong-wong mau. Bisa uga wong-wong mau bakal padha ndeleng, sanadyan padha dadi turun kang mbalela.
4“Gawanen metu gegawanmu ing wayah awan ana ing ngarepe wong-wong mau, kaya gegawane wong kang kabuwang; lan kowe dhewe metua ing wayah sore ana ing ngarepe wong-wong mau, kaya wong-wong kang lunga menyang pambuwangan.
5“Ana ing ngarepe wong-wong mau, bolongana temboke, lan gawanen metu gegawanmu liwat bolongan mau.
6“Ana ing ngarepe wong-wong mau, junjungen menyang pundhakmu lan gawanen metu ing wayah peteng. Tutupana raimu supaya kowe ora bisa ndeleng tanah iku, awit kowe wis Dakdadekake pratandha tumrap turune Israel.”
7Aku banjur nindakake kaya kang didhawuhake marang aku. Ing wayah awan aku ngetokake gegawanku, gegawan kanggo pambuwangan, lan ing wayah sore aku mbolongi tembok nganggo tangan. Ing wayah peteng aku nggawa metu gegawan mau ing pundhakku, kadeleng ing wong akeh.
8Bareng esuk, pangandikane Rama kita rawuh marang aku, mangkene:
9“He Putraning Manungsa, turune Israel, turun kang mbalela iku, apa ora wis padha takon marang kowe: ‘Apa kang lagi koktindakake iku?’ 10Kandhaa marang wong-wong mau: “Mangkene pangandikane Rama kita Kang Mahakwasa: Pameca iki ngenani panggedhe ing Yerusalem lan sakehe turune Israel kang ana ing kono.”
11Kandhaa: “‘Aku iki pratandha kanggo kowe kabeh. Kayadene kang wis Daktindakake, mangkono uga kang bakal katandukake marang wong-wong mau; wong-wong mau bakal padha lunga menyang pambuwangan, menyang pakunjaran.” 12Panggedhe kang ana ing antarane wong-wong mau bakal njunjung gegawane menyang pundhake ing wayah peteng, banjur lunga metu. Wong-wong mau bakal mbolongi tembok supaya bisa ngetokake panggedhe mau liwat bolongan iku. Panggedhe mau bakal nutupi raine supaya ora bisa ndeleng tanah iku nganggo mripate. 13Aku bakal ngebarake jaringKu ing sandhuwure; dheweke bakal kejiret ing kalaKu. Dheweke bakal Dakgawa menyang Babil, tanahe wong Babil, nanging dheweke ora bakal ndeleng tanah iku—lan ing kana dheweke bakal mati. a a v13 Panggedhe iku yaiku Prabu Zedhekia, raja pungkasan ing Yehuda. Dheweke kacekel nalika mlayu saka Yerusalem lan dibutakake sadurunge digawa menyang Babil—dadi dheweke tekan kutha iku nanging ora tau weruh, trep karo kang wis diwecakake. 14Aku bakal mbuyarake menyang saben angin kabeh wong kang ngubengi dheweke—para penulunge lan sakehe prajurite—lan bakal ngunus pedhang ngoyak wong-wong mau.
15“Wong-wong mau bakal padha ngerti yen Aku iki Ramane, nalika Aku mbuyarake wong-wong mau ing antarane para bangsa lan nyebar wong-wong mau ing saben negara.
16“Nanging Aku bakal ngluwari sawatara wong saka pedhang, paceklik, lan pageblug, supaya wong-wong mau bisa nyritakake sakehe tumindake kang njijiki ana ing antarane para bangsa kang ditekani. Sawuse mangkono wong-wong mau bakal padha ngerti yen Aku iki Ramane.”
17Pangandikane Rama kita banjur rawuh marang aku, mangkene:
18“He Putraning Manungsa, mangana rotimu kanthi gumeter, lan ngombea banyumu kanthi girisan lan kuwatir.
19“Kandhaa marang para wong ing tanah iku: Mangkene pangandikane Rama kita Kang Mahakwasa bab wong-wong kang manggon ing Yerusalem ing tanah Israel: ‘Wong-wong mau bakal padha mangan rotine kanthi kuwatir lan ngombe banyune kanthi girisan, awit tanahe bakal kelangan sakehe isine, marga saka panganiayane sakehe wong kang manggon ing kono.
20“Kutha-kutha kang dienggoni bakal padha rusak, lan tanah iku bakal dadi sepi mamring. Sawuse mangkono kowe bakal padha ngerti yen Aku iki Ramamu.’”
Sang Rama Mungkasi Bebasan kang Tanpa Guna
21Pangandikane Rama kita banjur rawuh marang aku, mangkene:
22“He Putraning Manungsa, apa ta tegese bebasan ing Israel iki: ‘Dina-dina saya suwe, lan saben wahyu ora kalakon’?
23“Mulane kandhaa marang wong-wong mau: ‘Mangkene pangandikane Rama kita Kang Mahakwasa: Aku bakal mungkasi bebasan iki; wong-wong mau ora bakal padha ngucapake maneh ing Israel.’ Nanging kandhaa marang wong-wong mau: ‘Dina-dinane wis cedhak, lan kaleksanane saben wahyu. 24Awit ora bakal ana wahyu palsu utawa ramalan kang lamis kang kari ing turune Israel.
25“Awit Aku iki Ramamu; Aku bakal ngandika, lan pangandikaKu iku bakal kelakon. Ora bakal kaendhe maneh—awit ing jamanmu, he turun kang mbalela, Aku bakal ngandikakake sawijining pangandika lan nindakake iku, mangkono pangandikane Rama kita Kang Mahakwasa.’”
26Pangandikane Rama kita banjur rawuh marang aku, mangkene:
27“He Putraning Manungsa, turune Israel padha kandha: ‘Wahyu kang dideleng wong iku tumuju marang pirang-pirang taun kang bakal teka; dheweke meca bab jaman kang isih adoh.’
28“Mulane kandhaa marang wong-wong mau: Mangkene pangandikane Rama kita Kang Mahakwasa: Ora bakal ana maneh pangandikaKu kang kaendhe. Apa kang Dakngandikakake bakal kelakon, mangkono pangandikane Rama kita Kang Mahakwasa.”