Rembug Ala ing Kutha

Ing gapura kutha Yehezkiel nyebut selawé pangarsa sing omongané mantep bab katentreman iku goroh, lan salah siji saka wong-wong mau tiba mati nalika dhèwèké medhar wangsit. Kagèt, dhèwèké takon apa ana sing slamet. Prasetyané Rama kita tumuju marang wong buwangan sing kasebar: ati daging ganti ati watu.

Pasal 11.

Aku banjur diangkat dening Sang Roh lan digawa menyang gapura sisih wetan ing Padalemane Rama kita, kang madhep ngetan. Ing lawang kono ana wong lanang selawe, lan ing antarane wong-wong mau aku weruh Yaazanya anake Azur lan Pelatya anake Benaya, para panggedhening bangsa iku.

Panjenengane banjur ngandika marang aku: “He anaking manungsa, iki wong-wong kang padha ngrancang piala lan aweh pituduh ala ing kutha iki, kang padha kandha: ‘Apa durung cedhak wektune mbangun omah? Kutha iki kuwaline, lan aku kabeh daginge.’ Mulane medhara wangsit nglawan wong-wong iku; medhara wangsit, he anaking manungsa.”

Rohe Rama kita banjur tumurun ing aku, lan dhawuh supaya aku kandha mangkene: ‘Mangkene pangandikane Rama kita: Mangkono tembungmu, he turune Israel; Aku weruh apa kang tuwuh ing pikiranmu.’ Kowe wis mateni wong akeh ing kutha iki, lan ngebaki dalan-dalane kebak wong mati.

Mulane mangkene pangandikane Rama Kang Mahakwasa: wong-wong kang wis kokpateni lan kokglethakake ing kutha iki, yaiku daginge, lan kutha iki kuwaline; nanging kowe bakal padha ketundhung metu saka ing kono. Kowe padha wedi marang pedhang, mulane pedhang bakal Daktekakake marang kowe, mangkono pangandikane Rama Kang Mahakwasa. Kowe bakal Daktokake saka ing kutha iki, Dakulungake marang bangsa manca, lan bakal Daktindakake paukuman marang kowe. Kowe bakal padha tiwas dening pedhang. Kowe bakal Dakadili ing watese tanah Israel, lan kowe bakal padha ngerti, yen Aku iki Ramamu. Kutha iki ora bakal dadi kuwali tumrap kowe, lan kowe iya dudu daginge ing jerone. Kowe bakal Dakadili ing watese tanah Israel, banjur kowe bakal padha ngerti, yen Aku iki Ramamu — yaiku kowe kang ora padha nglakoni katetepanKu lan ora netepi pranatanKu, nanging padha urip manut pranatane bangsa-bangsa ing saubengmu.

Rama kita Njanjekake Ati Anyar

Nalika aku medhar wangsit mau, Pelatya anake Benaya mati. Aku banjur sumungkem ing lemah lan sesambat kanthi swara seru: “Dhuh Rama Kang Mahakwasa! Punapa Paduka badhe numpes tapis turahanipun Israel?”

Pangandikane Rama kita banjur rawuh marang aku, mangkene:

He anaking manungsa, bab sedulur-sedulurmu — iya sedulur-sedulurmu, para kadangmu dhewe, lan turune Israel sakabehe — iya wong-wong iku kang dikandhani dening wong Yerusalem mangkene: ‘Padha ngedoha saka Gusti Allah; tanah iki wis diwenehake marang aku kabeh minangka duwek.’

Mulane kandhaa: ‘Mangkene pangandikane Rama Kang Mahakwasa: Sanadyan wong-wong mau wis Dakbuwang adoh menyang satengahe bangsa-bangsa lan Dakpencarake ing antarane nagara-nagara, ewadene Aku dadi papan pasucen tumrap wong-wong mau sawatara mangsa ing nagara-nagara kang diparani.’

Mulane kandhaa: ‘Mangkene pangandikane Rama Kang Mahakwasa: Kowe bakal Dakklumpukake saka ing antarane para bangsa, lan Dakklumpukake saka ing nagara-nagara kang dadi pamencaranmu, lan kowe bakal Dakparingi tanah Israel.’

Samangsa wong-wong mau wis padha tekan ing kono, bakal padha nyingkirake sakabehing brahala kang njijiki lan sakabehing barang kang nistha saka ing tanah iku. Aku bakal maringi ati siji marang wong-wong mau, lan Aku bakal nyelehake roh anyar ing batine. Aku bakal mbuwang ati watu saka badane lan maringi ati daging, supaya padha nglakoni katetepanKu lan netepi pranatanKu sarta nindakake iku. Lan wong-wong mau bakal dadi anak-anakKu, lan Aku bakal dadi Ramane. Nanging tumrap wong-wong kang atine ngoyak marang barang-barang kang njijiki lan tumindak kang nistha — kelakuane bakal Daktempuhake ing sirahe dhewe, mangkono pangandikane Rama Kang Mahakwasa.

Para kerub banjur ngegarake swiwine, lan rodha-rodha ana ing sandhinge, sarta kamulyane Ramane Israel ana ing sadhuwure. Kamulyane Rama kita banjur sumengka saka ing satengahe kutha lan jumeneng ana ing gunung sisih wetane kutha. Aku banjur diangkat dening Sang Roh lan digawa sajrone wahyu, srana Rohe Rama kita, menyang panggonane wong-wong buwangan ing tanah Babil. Nuli wahyu kang dakdeleng mau sirna saka ngarepku. Aku banjur nyritakake marang wong-wong buwangan mau, sakabehing bab kang wis dituduhake dening Rama kita marang aku.