حزقيل 11 FHB Father's Heart Bible™

11 ¹روح مون کي مٿي کڻي اسان جي پيءُ جي گھر جي اوڀر واري دروازي وٽ آندو، جنهن جو منهن اوڀر ڏانهن هو. دروازي وٽ پنجويھ ماڻهو هئا، ۽ انهن ۾ مون عزور جو پٽ ياازنياه ۽ بنايه جو پٽ فلطياه ڏٺا، جيڪي ماڻهن جا اڳواڻ هئا.

²هن مون کي چيو تہ ”اي ابنِ آدم، هي اُهي ماڻهو آهن جيڪي هن شهر ۾ ڏوهه جا منصوبا ٿا ٺاهين ۽ بڇڙي صلاح ٿا ڏين، ³۽ چون ٿا تہ ’ڇا گھر اڏڻ جو وقت ويجھو ناهي؟ هيءَ ديڳ آهي، ۽ اسين گوشت آهيون.‘ ⁴تنهنڪري انهن جي خلاف نبوت ڪر. اي ابنِ آدم، نبوت ڪر.“

⁵پوءِ اسان جي پيءُ جو روح مون تي نازل ٿيو، ۽ مون کي چوڻ جو حڪم ڏنائين تہ ’اسان جو پيءُ هيئن ٿو فرمائي تہ اي اسرائيل جا گھراڻا، اوهان هيئن چيو آهي؛ ۽ اوهان جي من ۾ جيڪي ڳالهيون اُڀرن ٿيون، سي مون کي خبر آهن.‘ ⁶اوهان هن شهر ۾ گھڻن کي ماريو آهي ۽ ان جون گهٽيون مئلن سان ڀري ڇڏيون آهن.

⁷تنهنڪري حاڪم پيءُ هيئن ٿو فرمائي تہ جن کي اوهان ماريو ۽ شهر ۾ رکيو، سي گوشت آهن، ۽ شهر ديڳ آهي؛ پر اوهان کي ان مان ڪڍيو ويندو. ⁸اوهين تلوار کان ڊڄندا رهيا آهيو، ۽ آءٌ اوهان تي تلوار آڻيندس، حاڪم پيءُ فرمائي ٿو. ⁹آءٌ اوهان کي شهر مان ڪڍي، پرڏيهين جي حوالي ڪندس ۽ اوهان تي فيصلا لاڳو ڪندس. ¹⁰اوهين تلوار سان ڪرندا. آءٌ اسرائيل جي سرحد تي اوهان جو فيصلو ڪندس، ۽ اوهان کي خبر پوندي تہ آءٌ اوهان جو پيءُ آهيان. ¹¹هي شهر اوهان لاءِ ديڳ نہ ٿيندو، ۽ نڪي اوهين ان ۾ گوشت ٿيندا. آءٌ اسرائيل جي سرحد تي اوهان جو فيصلو ڪندس، ¹²تڏهن اوهان کي خبر پوندي تہ آءٌ اوهان جو پيءُ آهيان—اوهان کي، جن منهنجن قاعدن تي عمل نہ ڪيو ۽ منهنجا حڪم نہ مڃيا، پر پنهنجي آس پاس جي قومن جي دستورن موجب زندگي گذاري.

پيءُ نئين دل جو واعدو ٿو ڪري

¹³جڏهن آءٌ نبوت ڪري رهيو هوس، تڏهن بنايه جو پٽ فلطياه مري ويو. تڏهن آءٌ منهن ڀر ڪري پيس ۽ وڏي آواز سان رڙ ڪري چيم تہ ”اي حاڪم پيءُ! ڇا تون اسرائيل جي بچيل ماڻهن کي بلڪل ختم ڪري ڇڏيندين؟“

¹⁴پوءِ اسان جي پيءُ جو ڪلام مون وٽ آيو تہ

¹⁵اي ابنِ آدم، تنهنجن ڀائرن بابت—تنهنجن ڀائرن، تنهنجن پنهنجن مائٽن، اسرائيل جي سڄي گھراڻي، سڀني بابت—يروشلم جي رهاڪن چيو آهي تہ ’خدا کان پري رهو؛ هيءَ زمين اسان کي ملڪيت طور ڏني وئي آهي.‘

¹⁶تنهنڪري چؤ تہ ’حاڪم پيءُ هيئن ٿو فرمائي تہ جيتوڻيڪ مون کين قومن ۾ پري موڪليو ۽ ملڪن ۾ پکيڙي ڇڏيو، تڏهن بہ جن ملڪن ۾ اهي ويا، اتي ٿوري وقت لاءِ آءٌ سندن لاءِ پاڪ جاءِ هوس.‘

¹⁷تنهنڪري چؤ تہ ’حاڪم پيءُ ٿو فرمائي تہ آءٌ اوهان کي قومن مان گڏ ڪندس، جن ملڪن ۾ اوهين پکڙيل هئا تن مان ميڙي آڻيندس، ۽ اوهان کي اسرائيل جي زمين ڏيندس.‘

¹⁸جڏهن اهي اتي پهچندا، تڏهن ان مان سڀ ناپاڪ بت ۽ سڀ نفرت جوڳيون شيون ڪڍي ڇڏيندا. ¹⁹آءٌ کين هڪ دل ڏيندس ۽ انهن ۾ نئون روح وجھندس. آءٌ سندن جسم مان پٿر جي دل ڪڍي ڇڏيندس ۽ کين گوشت جي دل ڏيندس، ²⁰تہ جيئن اهي منهنجن قاعدن تي هلن ۽ منهنجا حڪم مڃين ۽ انهن تي عمل ڪن. پوءِ اهي منهنجا ٻار ٿيندا، ۽ آءٌ سندن پيءُ ٿيندس. ²¹پر جن جون دليون پنهنجين نفرت جوڳين شين ۽ گھيناوڻن ڪمن پٺيان لڳيون آهن—انهن جو چال چلن آءٌ انهن جي پنهنجي مٿي تي آڻيندس، حاڪم پيءُ فرمائي ٿو.

²²پوءِ ڪروبين پنهنجا پر مٿي کنيا، ڦيٿا سندن ڀرسان هئا، ۽ اسرائيل جي پيءُ جو جلوو سندن مٿان هو. ²³اسان جي پيءُ جو جلوو شهر جي وچ مان اُڀري، شهر جي اوڀر واري جبل تي اچي بيٺو. ²⁴روح مون کي کڻي، اسان جي پيءُ جي روح جي وسيلي رويا ۾ بابل ۾ جلاوطن ماڻهن وٽ آندو. پوءِ جيڪا رويا مون ڏٺي هئي، سا مون کان هلي وئي. ²⁵مون جلاوطن ماڻهن کي اهي سڀ ڳالهيون ٻڌايون جيڪي اسان جي پيءُ مون کي ڏيکاريون هيون.