پيءُ جلاوطنيءَ جو نشان موڪلي ٿو
حزقي ايل سامان ٻڌي ٿو ۽ سانجهيءَ جو منهن ڍڪي پنهنجي ئي ڀت ۾ سوراخ ڪري ٿو، اهڙن پاڙيسرين جي اکين اڳيان جلاوطنيءَ جو پورو ناٽڪ ڪري ٿو جيڪي پڇن ٿا ته هو ڇا پيو ڪري. ان عام چوڻيءَ جي خلاف ته رويائون ڪڏهن به پوريون نٿيون ٿين، اسان جو پيءُ جواب ڏئي ٿو ته انتظار ختم ٿي ويو آهي.
اسان جو پيءُ آيتن ۾ ڳالهائي ٿو 2–6, 9–16, 18–20, 22–25, 27–28
12 1اسان جي پيءُ جو ڪلام مون وٽ آيو تہ
2”اي ابنِ آدم، تون باغي گهراڻي ۾ رهين ٿو—کين ڏسڻ لاءِ اکيون آهن پر نہ ٿا ڏسن، ٻڌڻ لاءِ ڪن آهن پر نہ ٿا ٻڌن، ڇاڪاڻ تہ اهي باغي گهراڻو آهن.
3”تنهنڪري اي ابنِ آدم، جلاوطنيءَ لاءِ پنهنجو سامان ٻڌ، ۽ ڏينهن جو سندن اکين اڳيان جلاوطن ٿي وڃ. پنهنجي جاءِ کان ٻئي هنڌ سندن اکين اڳيان جلاوطن ٿي وڃ. شايد اهي ڏسن، جيتوڻيڪ اهي باغي گهراڻو آهن.
4”پنهنجو سامان، جلاوطنيءَ جي سامان وانگر، ڏينهن جو سندن اکين اڳيان ٻاهر ڪڍ؛ ۽ پاڻ شام جو سندن اکين اڳيان جلاوطن ٿيندڙن وانگر ٻاهر نڪري وڃ.
5”سندن اکين اڳيان ڀت کوٽ، ۽ پنهنجو سامان ان مان ٻاهر ڪڍ.
6”سندن اکين اڳيان ان کي ڪلهي تي کڻ ۽ اوندهه ۾ ٻاهر کڻي وڃ. پنهنجو منهن ڍڪ تہ توکي زمين نظر نہ اچي، ڇالاءِجو مون توکي اسرائيل جي گهراڻي لاءِ نشان بڻايو آهي.“
7سو جيئن مون کي حڪم ڏنو ويو هو تيئن ڪيم. ڏينهن جو مون پنهنجو سامان، جلاوطنيءَ وارو سامان، ٻاهر ڪڍيو، ۽ شام جو هٿ سان ڀت کوٽيم. اوندهه ۾ ان کي ڪلهي تي کڻي، سڀني جي ڏسندي ٻاهر کڻي ويس.
8صبح جو اسان جي پيءُ جو ڪلام مون وٽ آيو تہ
9”اي ابنِ آدم، ڇا اسرائيل جي گهراڻي، انهيءَ باغي گهراڻي، توکان نہ پڇيو تہ ’تون ڇا ٿو ڪرين؟‘ 10کين چؤ تہ ’حاڪم پيءُ ٿو فرمائي تہ هي وحي يروشلم ۾ رهندڙ سردار ۽ ان ۾ رهندڙ اسرائيل جي سڄي گهراڻي بابت آهي.‘
11چؤ تہ ”’آءٌ اوهان جو نشان آهيان. جيئن مون ڪيو آهي، تيئن ساڻن ڪيو ويندو؛ اهي جلاوطن ٿي قيد ۾ هليا ويندا. 12انهن ۾ جيڪو سردار آهي سو اوندهه ۾ پنهنجو سامان ڪلهي تي کڻي ٻاهر نڪرندو. کيس ان مان ٻاهر ڪڍڻ لاءِ ڀت کوٽيندا. هو پنهنجو منهن ڍڪيندو تہ پنهنجين اکين سان زمين کي ڏسي نہ سگهي. 13آءٌ پنهنجو ڄار مٿس وڇائيندس؛ هو منهنجي ڦندي ۾ ڦاسندو. آءٌ کيس بابل ۾، ڪلدين جي ملڪ ۾ آڻيندس، پر هو ان کي نہ ڏسندو—۽ اتي ئي مرندو. a a v13 هي سردار صدقياه آهي، يهوداه جو آخري بادشاهه. يروشلم مان ڀڄندي هو گرفتار ٿيو ۽ بابل وٺي وڃڻ کان اڳ کيس انڌو ڪيو ويو — تنهنڪري هو شهر تائين پهتو پر ان کي ڪڏهن نہ ڏٺائين، جيئن اڳواٽ چيل هو. 14سندس چوڌاري جيڪي سندس مددگار ۽ سڀ لشڪر آهن، تن کي آءٌ چئني طرفن ڏانهن ٽيڙي ڇڏيندس ۽ انهن جي پٺيان تلوار ڪڍندس.
15”جڏهن آءٌ کين قومن ۾ ٽيڙيندس ۽ ملڪن ۾ کين کنڊيندس، تڏهن اهي ڄاڻندا تہ آءٌ سندن پيءُ آهيان.
16”پر آءٌ انهن مان ٿورن کي تلوار، ڏڪار ۽ وبا کان بچائي رکندس، تہ جن قومن ۾ اهي وڃن، انهن ۾ پنهنجا سڀ نفرت لائق ڪم بيان ڪن. تڏهن اهي ڄاڻندا تہ آءٌ سندن پيءُ آهيان.“
17پوءِ اسان جي پيءُ جو ڪلام مون وٽ آيو تہ
18”اي ابنِ آدم، پنهنجي ماني ڏڪندي کاءُ، ۽ پنهنجو پاڻي ڏڪڻي ۽ پريشانيءَ سان پيءُ.
19”ملڪ جي ماڻهن کي چؤ تہ حاڪم پيءُ اسرائيل جي ملڪ ۾ يروشلم ۾ رهندڙن بابت هيئن ٿو فرمائي: اهي پنهنجي ماني پريشانيءَ ۾ کائيندا ۽ پنهنجو پاڻي حيرانيءَ ۾ پيئندا، ڇاڪاڻ تہ سندن ملڪ پنهنجي سڄي ڀرپوريءَ کان خالي ڪيو ويندو، ان ۾ رهندڙ سڀني جي ظلم سبب.
20”آباد شهر ويران ٿي ويندا ۽ ملڪ اجڙي ويندو. تڏهن اوهين ڄاڻندا تہ آءٌ اوهان جو پيءُ آهيان.‘“
پيءُ اجائي چوڻي کي ختم ڪري ٿو
21پوءِ اسان جي پيءُ جو ڪلام مون وٽ آيو تہ
22”اي ابنِ آدم، اسرائيل ۾ هي ڪهڙي چوڻي آهي تہ ’ڏينهن ڊگها ٿيندا وڃن ٿا ۽ سڀ رويائون ناڪام ٿين ٿيون؟‘
23”تنهنڪري کين چؤ تہ ’حاڪم پيءُ ٿو فرمائي تہ آءٌ هيءَ چوڻي ختم ڪندس؛ اهي وري اسرائيل ۾ ان کي نہ چوندا.‘ بلڪ کين چؤ تہ ’ڏينهن ويجها آهن، ۽ هر رويا جي پوري ٿيڻ جو وقت بہ. 24ڇاڪاڻ تہ اسرائيل جي گهراڻي ۾ وري ڪابہ ڪوڙي رويا يا چاپلوسيءَ واري فال نہ رهندي.
25”ڇاڪاڻ تہ آءٌ اوهان جو پيءُ آهيان؛ جيڪو ڪلام آءٌ چوندس سو چوندس ۽ اهو پورو ٿيندو. وڌيڪ دير نہ ٿيندي—ڇاڪاڻ تہ اي باغي گهراڻا، اوهان جي ڏينهن ۾ آءٌ ڪلام چوندس ۽ ان کي پورو ڪندس، حاڪم پيءُ ٿو فرمائي.‘“
26پوءِ اسان جي پيءُ جو ڪلام مون وٽ آيو تہ
27”اي ابنِ آدم، اسرائيل جو گهراڻو ٿو چوي تہ ’جيڪا رويا هو ڏسي ٿو سا ڪيترن ورهين کانپوءِ جي آهي؛ هو پري جي زماني بابت نبوت ٿو ڪري.‘
28”تنهنڪري کين چؤ تہ حاڪم پيءُ ٿو فرمائي: منهنجي ڪنهن بہ ڪلام ۾ وڌيڪ دير نہ ٿيندي. جيڪو آءٌ چوندس سو ٿيندو، حاڪم پيءُ ٿو فرمائي.“
