پلار د جلاوطنۍ نښه لېږى
حزقیال یوه بوجۍ چمتو کوي او ماښام مهال، مخ پټ، په خپل دېوال کې سوری کوي، او د ګاونډیانو په وړاندې جلاوطني ښيي چې پوښتنه کوي څه کوي. د هغه عام متل په وړاندې چې وايي رویاوې هېڅکله نه پوره کېږي، زموږ پلار ځواب ورکوي چې انتظار پای ته رسېدلی.
12 1د زمونږ پلار کلام ما ته راغلو چې،
2”اے اِبن آدمه، تۀ د يو باغى کور په مينځ کښې اوسېږې — هغوئ ته د ليدو سترګې شته خو نۀ وينى، د اورېدو غوږونه شته خو نۀ اورى، ځکه چې هغوئ باغى کور دى.
3”نو اے اِبن آدمه، تۀ د جلاوطنۍ دپاره خپل سامان تيار کړه، او د ورځې د هغوئ په نظر کښې جلاوطن شه. د هغوئ په نظر کښې د خپل ځائ نه بل ځائ ته جلاوطن شه. کېدے شى چې هغوئ وګورى، که څه هم هغوئ باغى کور دى.
4”د ورځې د هغوئ په نظر کښې خپل سامان راوباسه، د جلاوطنۍ د سامان په شان؛ او د ماښام په وخت د هغوئ په نظر کښې پخپله ووځه، د هغه کسانو په شان چې جلاوطن کيږى.
5”د هغوئ په نظر کښې ديوال وکينه، او خپل سامان د هغې نه بهر يوسه.
6”د هغوئ د سترګو په وړاندې هغه په خپله اوږه پورته کړه او په تيارۀ کښې يې بهر يوسه. خپل مخ پټ کړه چې زمکه ونۀ وينې، ځکه چې ما تۀ د اِسرائيل د کور دپاره نښه ګرځولے يې.“
7نو ما هم هغه شان وکړل لکه څنګه چې حُکم شوے وو. د ورځې مې خپل سامان راوايستو، د جلاوطنۍ سامان، او د ماښام په وخت مې په لاس ديوال وکيندو. په تيارۀ کښې مې هغه په خپله اوږه بهر يوړو، د ټولو په مخکښې.
8سحر وختى د زمونږ پلار کلام ما ته راغلو چې،
9”اے اِبن آدمه، آيا د اِسرائيل کور، هغه باغى کور، تا نه نۀ دى پوښتلى چې، ’تۀ څۀ کوې؟‘ 10هغوئ ته ووايه چې، ’مالِک پلار فرمائى: دا پېغام د يروشلم د امير او د ټول هغه د اِسرائيل د کور په حقله دے چې په هغې کښې دى.‘
11ووايه چې، ”’زۀ ستاسو نښه يم. لکه څنګه چې ما کړى دى، هم هغه شان به ورسره وشى؛ هغوئ به جلاوطن شى، په اسيرۍ کښې به ولاړ شى. 12د هغوئ په مينځ کښې امير به په تيارۀ کښې خپل سامان په خپله اوږه پورته کړى او ووځى. هغوئ به ديوال وکينى چې هغه د هغې نه بهر راوباسى. هغه به خپل مخ پټ کړى چې په خپلو سترګو زمکه ونۀ ويني. 13زۀ به خپل جال پرې خور کړم؛ هغه به زما په دام کښې راګېر شى. زۀ به هغه بابل ته بوځم، د بابليانو زمکې ته، خو هغه به هغه ونۀ ويني — او هلته به مړ شى. a a v13 امير صِدقياه دے، د يهوداه وروستے بادشاه. هغه د يروشلم نه د تښتېدو په وخت ونيولے شو او بابل ته د وړلو نه مخکښې ړوند کړے شو — نو هغه ښار ته ورسېدو خو هيڅکله يې هغه ونۀ ليدو، هم هغه شان لکه چې وړاندوينه شوې وه. 14زۀ به د هغۀ چاپېره ټول — د هغۀ مددګاران او د هغۀ ټول لښکر — په هره هوا خواره کړم، او د هغوئ په پسې به توره راکاږم.
15”او هغوئ به پوهه شى چې زۀ د هغوئ پلار يم، کله چې زۀ هغوئ په قومونو کښې خواره کړم او په ملکونو کښې يې وشيندم.
16”خو زۀ به څو تنه د تورې، د قحط او د وبا نه بچ کړم، دې دپاره چې هغوئ خپل ټول نفرتناک کارونه په هغه قومونو کښې بيان کړى چرته چې ځى. بيا به هغوئ پوهه شى چې زۀ د هغوئ پلار يم.“
17بيا د زمونږ پلار کلام ما ته راغلو چې،
18”اے اِبن آدمه، خپله ډوډۍ په رپېدو سره وخوره، او خپلې اوبۀ په لړزېدو او فکر سره وڅښه.
19”د دې ملک خلقو ته ووايه: مالِک پلار د هغه کسانو په حقله داسې فرمائى چې د اِسرائيل په ملک کښې په يروشلم کښې اوسېږى: هغوئ به خپله ډوډۍ په فکر کښې وخورى او خپلې اوبۀ به په وارخطائۍ کښې وڅښى، ځکه چې د هغوئ ملک به د خپلې ټولې شتمنۍ نه تش کړے شى، د هغه ټولو کسانو د ظلم په وجه چې هلته اوسېږى.
20”آباد ښارونه به ويجاړ شى، او ملک به ويران پاتې شى. بيا به تاسو پوهه شئ چې زۀ ستاسو پلار يم.‘“
پلار خالى متل ختموى
21بيا د زمونږ پلار کلام ما ته راغلو چې،
22”اے اِبن آدمه، په اِسرائيل کښې دا څنګه متل دے چې، ’ورځې اوږدې کيږى، او هره رويا ناکامه کيږى‘؟
23”نو هغوئ ته ووايه چې، ’مالِک پلار داسې فرمائى: زۀ به دا متل ختم کړم؛ هغوئ به دا په اِسرائيل کښې نور نۀ وائى.‘ بلکې هغوئ ته ووايه چې، ’ورځې نزدې دى، او د هرې رويا پوره کېدل هم. 24ځکه چې د اِسرائيل په کور کښې به نه کومه دروغژنه رويا او نه څاپلوسه فالينه پاتې شى.
25”ځکه چې زۀ ستاسو پلار يم؛ زۀ به هغه خبره وکړم کومه چې کوم، او هغه به پوره شى. نور به ځنډ نۀ کيږى — ځکه چې اے باغى کوره، ستاسو په ورځو کښې به زۀ يوه خبره وکړم او هغه به پوره کړم، مالِک پلار فرمائى.‘“
26بيا د زمونږ پلار کلام ما ته راغلو چې،
27”اے اِبن آدمه، د اِسرائيل کور وائى چې، ’هغه رويا چې دے يې وينى د ډېرو کالو نه پس دپاره ده؛ دے د لرې زمانو وړاندوينه کوى.‘
28”نو هغوئ ته ووايه: مالِک پلار داسې فرمائى: زما د خبرو نه به هيڅ يوه نوره نۀ ځنډيږى. څۀ چې زۀ وايم هغه به پوره شى، مالِک پلار فرمائى.“
